Coeurvide

اون دندونِ لق رو بکن بنداز دور، کفشی که پات رو می‌زنه نپوش و با آدمی که قدرت رو نمی‌دونه، نمون.

از آهنگ فرستادن برای آدم‌ها و اینکه برام آهنگ بفرستند خیلی خوشم میاد.

آدم بعد از اینکه موندنی‌ترین فرد قلبش دیگه تو زندگیش جایی نداره، میرسه به اینکه هر اومدنی یه رفتنی داره، می‌فهمه درد رفتن به ذوق اومدن نمیارزه، و دیگه دلش نمی‌خواد اومدنی باشه.

پایانِ تمامِ بودن‌ها، خاطره‌ای‌ست که در دل‌ها می‌ماند.

یه جایی از مسیر، زندگی فقط آدم‌ها رو ازت نمی‌گیره؛ تکه‌هایی از خودت رو هم با خودش می‌بره. بعد از مدتی می‌بینی دلت برای بعضی از اخلاق‌هات، بعضی از امید‌هات، و حتی بعضی از ساده‌لوحی‌هات تنگ شده. و این دلتنگی، از هر دلتنگیِ دیگه‌ای سنگین‌تره.

فاصله‌ها همیشه با کیلومتر شروع نمی‌شن؛ با سکوت‌های طولانی و بی‌تفاوتی آغاز می‌شن.!

شنیده شدن زمانی معنا پیدا می‌کند، که حرف‌هایت عمیقاً فهمیده شود.

گاهی برای عبور از شب‌های سخت، باید روشنایی را در استقامت خودمان پیدا کنیم.

نخواستن از جایی شروع می‌شود که دیده نشدن، از دوست داشته شدن دردناک تر می‌شود.

عجیب‌ترین اتفاق‌ها، درست تو اوجِ ناامیدی می‌افتن.

نوشته بود: از فاصله نترسید، از علاقه‌ای بترسید که خیلی راحت با فاصله از بین میره.

رنج آور تر از همه این است که هرچقدر هم اندوهگین و شکسته باشی، زندگی نه می‌ایستد و نه صبر ‌می‌کند.

آدمی گاهی میانِ جنگیدن و دوام آوردن فقط زنده ماندن را انتخاب می‌کند و این شکست نیست، فقط خستگیِ یک روح است که کمی دیر راهِ برگشت به خودش را پیدا کرده.

هیچ‌کس نمی‌داند برای زنده ماندن از بعضی دردها، چند بار باید در سکوت فرو بریزی و دوباره خودت را جمع کنی؛ من از زخمی عبور کردم که روحم را تا مرز فروپاشی برد، اما فهمیدم آدم‌ها همیشه با نبودن درد قوی نمی‌شوند؛ گاهی با دوام آوردن در دل درد، نجات پیدا می‌کنند.

مسیر زندگی‌ات را قدم هایی می‌سازد که خودت انتخاب میکنی.