Moja's place

تفکیک دانش آموزان بر اساس سطح آموزشی، بر خلاف تصویری که از آن ساخته میشود، لزوماً تبعیض نیست؛ بلکه تلاشی برای واقعی تر کردن آموزش است. وقتی فاصله علمی دانش آموزان در یک کلاس زیاد باشد، معلم ناچار است سطح تدریس را روی میانگین تنظیم کند. نتیجه چیست؟ دانش آموزان قوی حوصله شان سر میرود و دانش آموزانی که نیاز به زمان بیشتری دارند، همچنان از درس عقب میمانند. در کلاس های هم سطح، معلم میتواند متناسب با توانایی واقعی دانش آموزان تدریس کند. دانش آموزان مستعد، فرصت بیشتری برای رشد پیدا میکنند و دانش‌ آموزانی که نیاز به حمایت بیشتری دارند، بدون فشار رقابت با افراد قوی تر، آموزش متناسب تری دریافت میکنند. واقعیت این است که عدالت همیشه به معنای یکسان رفتار کردن با همه نیست. گاهی عدالت یعنی پذیرفتن تفاوت ها و طراحی شرایطی که هر گروه بتواند متناسب با نیاز های خود پیشرفت کند. همان طور که در ورزش، پزشکی یا آموزش زبان، افراد بر اساس سطح مهارت دسته بندی میشوند، در آموزش مدرسه نیز نمیتوان تفاوت های واقعی را نادیده گرفت. شاید مهم ترین مزیت این روش آن باشد که آموزش را از یک فرآیند کلی و مبهم، به یک فرآیند هدفمند و متناسب تبدیل میکند؛ جایی که معلم بجای تلاش برای راضی نگه داشتن همه، میتواند واقعاً به دانش‌آموزان آموزش دهد.

و یه سهمیه سقوط / صعود قرار میدم به این شکل که: n نفر اول کلاس ضعیف، تو نیم سال تحصیلی بعدی برن به کلاس قوی تر و n نفر آخر کلاس قوی تر، برن کلاس ضعیف تر

من اگه یه روزی مدیر مدرسه بشم، این کارو انجام میدم (تفکیک دانش آموزان قوی و ضعیف)

یه نظرسنجی دارم براتون

هر جامعه‌ ای با بودجه‌ هایش اعلام میکند چه چیزی برایش مهم تر است. گاهی لازم نیست هیچ مسئولی سخنرانی کند؛ اعداد به اندازه کافی حرف میزنند. وقتی برای بازگشایی مدارس، سهم کسانی که قطار ها را به حرکت در می‌آورند چند برابر کسانی است که قرار است نسل بعدی را تربیت کنند، مسئله فقط اختلاف چند میلیون تومان نیست؛ مسئله این است که در سلسله‌ مراتب ارزش گذاری، آموزش در کجای جدول ایستاده است. سال هاست همه از اهمیت مدرسه میگویند، از آیندهٔ کشور میگویند، از نقش معلم میگویند؛ اما بودجه‌ ها معمولاً صادق تر از شعار ها هستند.

به بچه هاتون فقط راه موفق شدن رو یاد ندین یاد بدین که بعد بگا رفتن، خودشونو چطوری جمع و جور کنن

ما را برای رسیدن تربیت کردند، نه برای روزی که نرسیم. یادمان دادند چگونه برنده شویم، اما نگفتند اگر روزی بازنده شدیم چه کنیم. از عشق گفتند، نه از پایان عشق. از رفاقت گفتند، نه از روزی که یک دوست، غریبه میشود. از آرزو ها گفتند، نه از گورستان آرزو ها. انگار همه‌چیز طوری روایت شد که شکست یک استثنا باشد؛ در حالی که شکست، خیانت، فقدان، تنهایی، اشتباه و پشیمانی بخشی از خود زندگی‌ اند، نه حادثه‌ ای بیرون از آن. مشکل از جایی آغاز میشود که انسان برای رنج آماده نباشد. آن وقت با اولین ضربه، نه فقط چیزی را از دست میدهد؛ بلکه تصویرش از جهان نیز فرو میریزد. جهان اما هیچ قراردادی با ما امضا نکرده است. هیچ تضمینی وجود ندارد که دوست امروز، دوست فردا هم باشد. هیچ تضمینی نیست که عشق بماند، که تلاش نتیجه بدهد، که آدم‌ خوب‌ ها همیشه پاداش بگیرند، یا اینکه خود ما همیشه همان آدم دیروز بمانیم. بلوغ شاید همین باشد: پذیرفتن اینکه زندگی فقط میدانِ تحقق آرزو ها نیست؛ میدان مواجهه با فروپاشی آنها هم هست. ✍ محمد جوادی

یه متن نسبتاً بلند دارم امیدوارم حوصله تون بکشه بخونیدش

شب اگر بدنامِ تاریکی نمی‌شد ستاره کجا می‌درخشید؟ هُما 🕊🦋

انسان مدت زیادی پشت در بسته صبر نمیکند. یک روز به خودش میگوید پشت آن در چیزی نبوده است.

متفاوتِ تکراری جامعه مدام به ما میگوید: خودت باش. اما همزمان، مدام به ما یاد میدهد «خود» باید چه شکلی باشد. چه چیزی زیباست؟، چه بدنی مطلوب است؟، چه لباسی شیک است؟، چه سبک زندگی‌ ای ارزشمند است؟. تصویرها را تکثیر میکنیم، سلیقه ها را تکرار میکنیم و بعد اسمش را میگذاریم «فردیت». شاید یکسان سازی امروزی از جایی آغاز میشود که تفاوت، خودش به یک محصول تبدیل میشود. همه میخواهند متفاوت باشند؛ اما همگی، متفاوت بودن را از یک الگوی مشترک یاد گرفته اند. و این شاید عجیب ترین شکل سلطه باشد: اینکه به تو آزادی بدهند تا دقیقاً همان چیزی باشی که از قبل برایت ساخته اند. ✍ محمد جوادی

ویدیو از کانال @SOCIAL_SCIENCE برداشته شده است.

بیشتر آدم ها از وزن زندگی خسته نمیشوند؛ از حمل کردن چیزهایی خسته میشوند که اساساً متعلق به آنها نیست. ذهن مدام درگیر پرونده‌ هایی است که اختیار رسیدگی به آنها را ندارد: نظر دیگران، رفتار دیگران، گذشته ای که تمام شده و آینده ای که هنوز وجود ندارد. نتیجهٔ عجیبی است؛ هرچه بیشتر برای تسلط بر جهان بیرون تلاش میکنیم، بیشتر احساس ناتوانی میکنیم. شاید یکی از مهم ترین مهارت های زندگی این باشد که مرز مالکیت را بشناسیم. اینکه بدانیم کدام بخش از واقعیت سهم ماست و کدام بخش صرفاً از مقابل ما عبور میکند. انسان زمانی سبک‌تر می‌شود که دست از کنترل کردن دنیا بردارد و مسئولیت چیزی را بپذیرد که واقعاً در اختیار اوست: قضاوتش، انتخابش و واکنشش. شکست واقعی آن نیست که جهان مطابق میل ما پیش نرود؛ شکست واقعی آن است که تمام عمر را صرف جنگیدن برای تصاحب چیزی کنیم که هیچ گاه در مالکیت ما نبوده است. ✍ محمد جوادی

🔴لیست لوازم‌تحریر کلاس اول امسال چقدر آب می‌خورد؟‌ ⚙️لیست لوازم‌التحریر کلاس اول نشان می‌دهد امسال یک خانواده برای تهیه حداقل وسایل موردنیاز دانش‌آموز خود باید دست‌کم یک میلیون و 400 هزار تومان هزینه کند. رقمی که برای خرید وسایل ساده و در ارزان‌ترین حالت محاسبه شده است. ⚙️اما اگر در این لیست لوازم‌تحریر فانتزی و گران‌تر انتخاب شود، هزینه خرید افزایش پیدا می‌کند و به حدود سه میلیون تومان می‌رسد. ➖➖➖➖➖➖➖➖ ♦️#معلم_یار |بزرگ ترین آپدیت اخبار و اطلاع رسانی دانشگاه فرهنگیان و شهید رجایی تهران❤️👇 https://t.me/joinchat/AAAAAE_koCanp0Jnqxrfig ⭕️لینک عضویت 👆👆👆 🆔 @TeacherYar @TeacherYar به دوستان خود اطلاع دهید 🌹

۲۱ تا پک لوازم التحریر + ۵ تا کیف خریداری شده‌.

اگه قصد کمک به کمپین رو دارین، این آخرین فرصته. کم کم داریم تحویل میدیم پک ها رو

راه‌ مشارکت در کمپین «برای لبخند اول مهر» شماره کارت: 6219861901599091 به نام: محمد جوادی در صورت تمایل، پس از واریز، تصویر رسید را به آیدی @mohammad_javaadi ارسال کنید. سپاس از اینکه در ساختن لبخندِ اول مهرِ چند دانش آموز سهیم هستید. ❤️

یه پرامپت جدید یاد گرفتم که استفاده کنم لیست فیلم های مورد علاقه مو میدم به هوش مصنوعی و میگم که یه لیست بهم پیشنهاد بده.