تکه هایی از من!

تو دوست صمیمیمی؛ معلومه که باهام میای خونه‌ی دخترعموی زنداییم 🤣

«و تو آنی که برایم همه‌ای»

پناه🤍

پشمامممم بارون بارید

ماشینو بردم کارواش، طبق قانون طبیعت الان نوبت بارونه.

اگه بتونی اسم یه اتوبان رو بگی که ماشینم توش خراب نشده، ادمینت می‌کنم 😂

تو برو خداتو شکر کن ماشینت تو اتوبان خراب نشههه

الحمدلله شکرت ماشین روندن بدون ترمز رو هم یاد گرفتی،دیگه واقعا چیزی نمونده که این ماشین بهم یاد نداده باشه😂

بچه‌ها چیز خاصی نبود، ترمز بریده بودم 😂 طرف میگه: «چطوری ماشینتو از خونه تا اینجا آوردی؟» (دو تا خیابون فاصله‌ست) هه… نمی‌دونست من با همین وضعیت، غرب به شرق تهران رو طی کردم و ماشین هنوز زنده‌ست، منم فعلاً همین‌طور🙂‍↕

چیزی دیگه‌ای برا ارائه ندارم😂

فعالیت این چند روز: ولاگ مکانیکی

رابطه‌ی تاکسیک فقط من و ماشینم. هرچی دارم پاش می‌ریزم، بازم راضی نیست، بازم یه چیزی می‌خواد.

چی بگم والله.

پز نیست،سبک زندگیمه :))

‏یک بخشی از من جدیداً از پس هیچ‌کاری برنمیاد. (٪۱۰۰ از من)

به‌نظرم یکی از زیباترین و مهم‌ترین هدف‌های بزرگسالی، رسیدن به حسِ settle down کردنه. اینکه یه شب بتونی با خیال راحت به خودت بگی از کاری که می‌کنم، رابطه‌ای که دارم و جایی که زندگی می‌کنم راضیم؛ و دیگه اون حسِ همیشگیِ «باید دنبال یه چیز بهتری بگردم» رو نداشته باشی. اینکه بالاخره به جایی از زندگی برسی که به‌جای جست‌وجو کردن، دلت بخواد بمونی. شاید اصلاً مقصد زندگی آدمیزاد همین باشه؛ رسیدن به جایی که با خودت بگی: «همین‌جا خوبه.»