پیام های ارسال نشده.

یک جور هایی جالبه که آدم‌ ها نسخه‌ هایی از تو رو در خودشون ذخیره می‌کنن که فقط در حضور اون‌ ها وجود داره.

میل به زندگی تو تهران هیچ‌وقت از درون من نمی‌ره فقط شکل عوض می‌کنه.

حرفی که بهم زدی، زیر پاهام رو خالی کرد، تنم رو سرد کرد و قلبم رو بی احساس.

دلقک مورد علاقه‌ام خانواده ایرانی‌ان، اونجا که تا یه چیزی میگی می‌گن مگه ما چی برات کم گذاشتیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

با وجود اینکه با بعضی‌ها قطع ارتباط کردم، همین که می‌شناسمشون و در گذشته باهاشون خوب بودم، عذابم می‌ده. منظورت چیه که من یه روزی با تو هم‌صحبت می‌شدم، باهات بیرون می‌رفتم، برام مهم بودی و توی زندگی‌ام نقش داشتی لمپن به درد نخور؟

سری بعد نت قطع بشه به جای ترکیب سایفون+ویتوری از ترکیب خربزه+عسل استفاده می‌کنم.

چرا هیچکس تاحالا ازم تشکر نکرده که توی ده دقیقه میتونم براشون ۱۵ تا داستان مختلف و تعریف کنم؟

نمیدونم چیکار کنم. خیلی ناراحتم. عذاب وجدان این کارایی که باید میکردم و نکردم داره خفه‌ام میکنه.

چطور برات توضیح بدم که حتی وقتی میخوام کلمه‌ای بنویسم به این فکر میکنم که تو آن کلمه را چطور خواهی خواند؟

سعی می‌کنم تا جای ممکن اصلا به معنای زندگی و این‌ که زندگی‌ خودم داره چجوری می‌گذره فکر نکنم.

disturb me. update me. show your jealous side. yap non stop. spam me photos/texts. tell me how your day went. show me your fit. call me anytime. i love all that.

مدام "زندگی" را به تعویق می‌انداخت.

«از تو گریزی نیست، تو در من ریشه دوانده‌ای، مثل اندوه در خاورمیانه.»

همین کم مونده تو ایران باشم و عفت کلام داشته باشم. می‌خوای عقلم رو از دست بدم؟ می‌خوای وقتی پشت ترافیک گیر کردم یه کسپدر جلوم پرچم تکون می‌ده بگم برو اونور بی‌ادب؟ می‌خوای وقتی حراست پدر جنده بهم گیر داد بگم چقدر شما چقدر نامحترمی؟ می‌خوای وقتی ماستی که هفته‌ی پیش خریدم دویست رو این هفته برداشتم سیصد بگم دم خدای کصمادر گرم؟ چی می‌خوای از من؟

یکی از چیزهایی که واقعاً بابتش شکرگزارم، دوستامن.‌

به رویا پردازی ادامه میدم، بصورت جدی و دیوانه‌ وار.

متاسفانه آدم دلش برای حرف زدن با کسایی تنگ می‌شه که دیگه هیچ حرفی باهاشون نداره.

نمی‌دونم جریان چیه که یه وقت‌هایی حس می‌کنی تو دورترین فاصله از آدم‌های مورد علاقه‌ات ایستادی و برات از هر غریبه‌ای غریبه‌ترن. چرا جداً؟

اونقدر از دست دادم، كه خودمم از دست رفتم.