a douleur exquise

فوبیا دارم همش میترسم باز قطع بشیم

قرار بود تو این سن شکفته بشم، شکافته شدم.

I missed politic talks and voicing my deep hatred for ج.ا

آقا من یکی که دیگه نه خوبم و نه خوب میشم.

هنوز هم وقتی که میخوابم خواب جنازه توی کیسه مشکی میبینم بعد میگن وای امکان نداره یه اتفاق انقدر روی آدم تاثیر بذاره.

بله آقای فرهاد، جمعه ۱۹ دی‌ماه واقعا خون جای بارون چکید.

بودیم جشن میگیریم، نبودیم جشن بگیرید.

حتما و حتما اگه وصل هستید صدای بازداشتی ها و کسایی که در خطر اعدامن باشید.

اخیرا خیلیا بهم میگن چرا دیگه مثل قبل نیستی و انقدر خسته و درمونده ای، ببینید عزیزان تا وقتی که این حرومزاده ها از کشورم نرفتن و مردمم یه نفس راحت نکشیدن هیچ دلیلی وجود نداره من بخوام مثل قبلا شاد باشم.

به “آیتولاه هامِنِه ای ایز دد” های بیشتری برای ادامه زندگی نیاز دارم.

صد روز گذشت و من هنوزم برای تک تکشون عزادارم.

And I still cry.

تا ابد و یک روز از کسایی که به ناحق کشته شدن حرف میزنم و هیچوقت هم ازش خسته نمیشم.

حکومتی که تا لحظه آخر از جنایت دست نمیکشه.

حتی به مزارشون هم رحم نمیکنید؟

«دریافتی - گزارش جگرخراش از باغ رضوان رشت» مزار بسیاری از جاویدنامان قطعه ۲۰ رو با سیمان، پنهان کردن. تعداد قبرهای زیر سیمان مشخص نیست. چون به طور یکپارچه ماله کشیدن. برخی مزارها هیچ اسم و علامتی ندارن. لایه‌های سیمانی بسیار ضخیمه و حتی از سنگ‌ قبرهای مجاور هم بلندتره. تعدادی از جاویدنامان، سنگ بسیار کوچیکی، اندازه کاغذ A4 دارن که فقط اسم کشته‌شدگان حک شده. برخی هم مشخصه که قبل از سفت شدن سیمان، خودشون رو رسوندن و با انگشت، اسم عزیزشون رو نوشتن. برای یه جاویدنام فقط فرصت کردن بنویسن: محمد. نام خانوادگی پیله‌ور هم اسمش ناخوانا بود. انام قلی خورشیدی و خدیجه مسافر، پسوند داشتن اما خوانا نبود. این اسم‌ها رو هم دیدم: فاطمه پوررضايی. محمدرضا عالمی. فردوس محمدزاده. محمدباقر وطندوست. محمودمقدسی. رضا نظام‌پسند. حسین پوریوسفی. غلامرضا امینی. محمد حجتی. @Mehdi_Rostampour

از بس آدم بیگناه فرستاد زیر خاک، خاک این سرزمین جنازه کثیف خودش رو نمیگیره.