𝖬𝗒 𝗁𝖾𝖺𝗋𝗍 𝗍𝖺𝗅𝗄𝗌...

به پیانوم چیزایی رو میگم که قبلا به تو میگفتم.

آدمیزاد است دیگر، گاهی دلش تنگ می‌شود. مثل دودی که از ته دل بالا می‌آید و در حلقش می‌پیچد، چیزی درونش می‌گیرد، بغض می‌کند. نه راه پیش دارد، نه راه پس. دل که بگیرد، انگار یک گوشه از وجودش را چنگ می‌زنند، بی‌هوا، بی‌رحم. همین است دیگر، آدمیزاد بودن، یعنی گاهی بی‌هیچ دلیل، یا شاید با دلایلی که خودش هم نمی‌فهمد، دلش بگیرد.

حرف بزنیم؟ @Helipeli

زمانی که به دنبال عشق نبودم با اون آشنا شدم و زمانی که بیشتر از همه دوستش داشتم اونو از دست دادم.

💋فور کن +30ممبر ببر💋

اسپانسر جوین باشید

شات اسپانسر @Wayyyhotibot

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست، می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می نشینی روبه رویم خستگی در می‌ کنی، چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟ باز می‌ خندم که خیلی. گرچه میدانی که نیست. شعر می‌ خوانم برایت واژه ها گل می کنند یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست. چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست. می روی و خانه لبریز از نبودت می شود باز تنها می شوم با یاد مهمانی که نیست. رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست.

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست، می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می نشینی روبه رویم خستگی در می‌ کنی، چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟ باز می‌ خندم که خیلی. گرچه میدانی که نیست. شعر می‌ خوانم برایت واژه ها گل می کنند یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست. چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست. می روی و خانه لبریز از نبودت می شود باز تنها می شوم با یاد مهمانی که نیست. رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست.

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست، می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می نشینی روبه رویم خستگی در می‌ کنی، چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟ باز می‌ خندم که خیلی. گرچه میدانی که نیست. شعر می‌ خوانم برایت واژه ها گل می کنند یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست. چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست. می روی و خانه لبریز از نبودت می شود باز تنها می شوم با یاد مهمانی که نیست. رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست.