-سَمفــونـی‌مُـردِگـان

:)

پات‌به‌مشهدبرسه‌کل‌شهروشیرینی‌میدم‌دخترخوب:)

یکی‌دیگم‌دارم‌مینویسم‌صبرکنن:)

:)))

من‌عاشق‌‌چشمای‌تیله‌ای‌مشکیش‌‌بودم.. برای‌همین‌وقتی‌میخواست‌ذوق‌کنم‌لنزهای‌آبیش‌روازچشماش‌برمیداشت‌تابتونم‌چشماشوببینم‌. من‌هرروزبراش‌گل‌میگرفتم،هروزگل‌های‌متفاوت‌میگرفتم..اون‌‌گل‌تکراری‌دوست‌نداشت. امااون‌‌به‌من‌میگفت‌که‌شبیه‌گل‌افتاب‌گردونم.. بعدهابهم‌گفت‌که‌از‌گل‌افتاب‌گردون‌متنفره! اون..کسی‌که‌عاشقش‌بودم‌ازمن‌متنفربود؛. سارای‌من؛

سارای‌قلم‌شکسته‌ی‌من.

سارای‌‌قلم‌شکسته‌تو؛

تو آدمی رو از دست دادی که حتی الانم زنگ بزنی بگی حالم بده کمکت میکنه ولی خب از دست دادی.

به خوابم بیا،دل که نمی‌داند رفته ای!

احساس میکنم همه دارن بهم نگاه میکنن ، شبیه به ی بازنده ؛ من همه چیزو باختم . یک زمین ، یک زمین خالی ، شبیه به زندگی خودم . یک زمین که بیشتر شبیه به یک مرداب میمونه، جوری تو خودش فرو میبره که متوجه نمیشی . سقوط میکنی . ناکام میمونی . همیشه همین بوده ، همه چیز قبل فرو ریختن خوب پیش میره ، فکر میکنی معجزه ای اتفاق میوفته ، مثل همیشه که زنده میمونی . اینبار باعث مرگم میشن ، توی زمین نفرین شده که بیشتر شبیه به کابوس میمونه . احساس میکنی که این پایان نیست ، فکر میکنی کسی هست که کمکت کنه ، چون مطمئنی که همه چیز قراره ادامه پیدا کنه . چون فکر میکنی لایق زندگی هستی . هیچ چیز ، هیچکس دیگه وجود نداره . ترس ، ترس از پوچی ، ترس از ناامیدی . واقعیت اینه که من سالهاست مردم ، تمام اینا ترس های حقیقی هستن که توی ذهنم وجود داشتن ، و امروز تبدیل به واقعیت شدن .

ادم ها جا میمونن ، تو فرودگاه ، خیابون ، تو خاطرات! در لحظه رفتنشون ، رفتن های بدون خداحافظی. در حرف هایی که بروز داده نشده‌اند، در عشق هایی که از دست رفته‌اند. اون ها جا میمونن نه تنها در خاطرات و افکار ما ، در قلب ما . شاید چون اون عشقی که در قلب‌مان حک شده را نگفتند ، شاید چون کسی آن را ندید‌.

خیلی درد داره؛ وقتی درست ترین تصمیم، ترک کردن و رها کردن باشه.

ازچشمام‌هلت‌دادم‌‌ولی...