کلبه جنگلی

عه اینجا رو یادم رفته بود

زمان خیلی کند می‌گذره، هیچ کاری نمی‌شه کرد، نشستم سوختن بهترین سالای زندگیمو می‌بینم.

هرکسی دنبال یه نخِ باریکه که فقط به زندگی متصل بمونه.

با این تلاشی که دارم برای زنده نگه داشتن امیدم میکنم، میتونستم کوه جا به جا کنم!

کلی کانفیگ رو امتحان کردم که به این‌جا وصل بشم و چیزی بنویسم ولی نمی‌دونم چی باید بگم. راستش خیلی چیزها هست که در حال حاضر نمی‌دونم. نمی‌دونم چرا در زمانه‌ای که دسترسی به اینترنت جهانی حق هر انسانی هست، این حق از ما گرفته می‌شه و باید مبلغ خیلی زیادی رو برای اتصال بهش پرداخت کرد و تازه استرس قطع شدنش و پایان ارتباط با دنیا رو داشت. نمی‌دونم چرا در این دوره‌ی تاریخی مجبور به زندگی هستیم. نمی‌دونم این‌ها از جون ما چی می‌خوان. نمی‌دونم با حسرت گذشتن روزهای جوانیم به این شکل چطور کنار بیام. یا نمی‌دونم این دفعه چی باید پیدا کنم که بهش بچسبم و باعث بشه امید دوباره پیدا کنم (قبلا در این کار استاد بودم!). نمی‌دونم چطور باید مداوم در حرکت بود و تسلیم نشد. بین همه‌ی این چیزها اگه می‌تونستم فقط یک چیز رو بدونم، پایان این مسیر بود. آخرش چی می‌شه؟ کی تموم می‌شه؟ اصلا تموم می‌شه؟ ما خوب می‌شیم؟ اگه کسی از آینده صدای من رو می‌شنوه لطفا فقط بهم بگه که ما خوب می‌شیم.

تا پیروزی ، جاوید شاه🕊✌️

کم کم نت ها داره قطع میشع امیدوارم وصل شدیم ازادی رو جشن بگیریم.

مراقب خودتون باشید .

«چهل روز گذشت و این داغ هنوز تازه‌ست.»

Happy valentine💔

Happy valentine💔

آسمان را بگویید هر چقدر هم که ببارد، پاک نخواهد شد.

یک ماه گذشت، اما من هنوز تو همون دو شب گیر کردم.