جنگلِ سکوت

ونگوگ در طی نامه ای به برادرش نوشت: "آنها با من طوری رفتار کردند که انگار قلب ندارم"

گاهی از پس تاریکی نور هایی میبینم مملو از اشتیاق شور نور امید است، هر آنگاه که خستگی بند بند بدن زخمی در خاک تنیده ام را لمس می‌کند نور راه جدیدی پش پایم می‌گذارد هیچ گاه نامیدم نمی‌کند اما؛ با بدن زخمی قرار آلودم خاک سرد را تریج میدهم بلند شدن کار من نیست شکسته و خسته از درد روی زمین پا میکشم نور امید سوسو زنان خاموش می‌شود من هرگز نور را لمس نمیکنم☆

من هیچ لطفی به هیچ شخص خاصی ندارم تا زمانی که باهام مهربون باشی دوستت دارم

منو یه اتوبوس خالی

همه اولین خط قرمزی که برای رابطه مشخص میکنن دروغه ولی همون همه بهت میگن که هیچ وقت رهات نمیکنن وقتی یه همچین دروغ بزرگی رو باور میکنیم چطوری باید فهمید بقیه حرفایی که میزنن راسته؟

به خدا گفتم :تمومش کن من دیگه خسته شدم خدا گفت: خودت از اول این بازی رو شروع کردی با بدنیا اومدنت و با اشتباه حرکت دادن هر مهره ای یه باخت دادی این یه بازی عادی نیست که پاشی میز رو بهم بزنی و بزاری بری هر بار که بخوای پرخاش گری کنی یکی از مهره هات رو ازت میگیرم تا فقط من بمونم و تو

آنگاه که تابش نور خورشید بر روی صورتم پوستم را گرما میبخشید، سایه دستانم را نشان می‌داد، موهایم را با نسیمی در هوا می‌لغزاند و من سایه انگشتانم را که به شکل های مختلفی در می‌آوردم می‌نگریستم. احساس زنده بودن چیست؟ حالا احساس زنده بودن میکنم، میدوم تا ریه هایم را از هوا پر کنم درختان تنومندی که برایم سایبان می‌شوند برگ هایی که میان باد موسیقی خش خش هایشان را مانند یک ارکستر سمفونیک اجرا می‌کنند ، ماهی های قرمز که در رودخانه بالا و پایین می‌روند ماهی های کوچک تازه متولد شده، آب زلال رودخانه سنگ های کف رودخانه پاهایم را نوازش می‌کنند سرمایه آب را از یادم می‌برند حالا واقعا میفهمم، زنده بودن چیست.

من

استادم به من دو جلسه دوجلسه گیتار رو یاد میده هر هفته درس دوهفته رو بهم میده منم اینطوری بودم که من میزنم الان مثل سگ توش گیر کردم

200 @Rock_m_bot