Fantastic Mr Fox

خانه‌ات را که عوض کردی، در نبود پارتنر و دوستان و هم‌خانه‌هایت، فهمیدم که ذاتا آدم غمگینی هستی. غم هضم نشده‌ی زیادی داری که کم کم سرباز کرده و مثل جوهر از حفره‌های پنهان شده در وجودت بیرون می‌زند‌. از همان غم‌هایی که شب ساعت ۱۲ وقتی ۷ سالت بود و مشق‌هایت را ننوشته بودی و فردا باید می‌رفتی مدرسه سراغت می‌آمد. گربه‌ات را ناز می‌کنی و چون نمی‌گذارد بیش از حد نازش کنی، گریه می‌کنی. با سریال کمدی چنان گریه کردی که انگار پدرت را با اره برقی جلوی چشمانت نصف کرده‌اند. [البته در دنیای موازی که به کانسپت پدر اعتقاد و اعتماد داری.] یک بار چون جارو برقی مکش کافی نداشت گریه کردی. فکر می‌کنم که این دلیل باشد که بعد از مهاجرت، سوگواری کشور و عزیزان جا مانده را نکردی چون فرصتش را نداشتی. چون همیشه یکی بود که صحبت کند و صحبتش پوششی بر سر و صدای داخل سرت باشد. حال که سکوت کرکننده است، متوجه شده‌ای که سوگواری؛ که زندگی روزمره‌ات یک نمایش پر زرق و برق و کور کننده از لحظاتی‌ست که ادای چیزی بودن در می آوری. ادای دوست پسر بودن، ادای قوی بودن، ادای هدف داشتن و از زمین و زمان متنفر بودن‌. تنهایی موهبتی بود که ببینی هیچ نیستی و از هیچ، خودی تازه بیابی، اما هنوز در جستجویی.