Ойнинг ун беши 20-қисм
Вақти келиб ўзингиз ҳам суд
олдида жавоб берасиз. Ҳайрон
бўлманг, бу виждонингиз олдада
жавоб беришинигз бўлади. Бунда
сизга жуда оғир бўлади. Чунки
ҳукми жуда шафқатсиз бўлади.
Уни умрингизнинг охиригача
ўташга маҳкум бўласиз. Бу-
виждон азобидир.
Гўдаклигимиздаёқ отамиздан
жудо қилгандингиз . Унга булган
муҳаббатни бутунлай
қалбимиздан юлиб ташламоқчи
бўлдингиз. Бироқ уни уддалай
олмаганингизни энди билиб
турибман. Ўн кундирки, дадам
билан биргаман. Шу вақт ичида
ота-она нималигини, уларнинг
бағрида яшаш қанчалик завқли,
кўнгилли эканлигини ҳис қилдим.
Ота-она, деганимга ҳайрон
бўлманг. Онам, деб дадамнинг бу
хотинини айтаяпман. У аёл
бутунлай бегона бўлсада мени ўз
фарзандидай бағрига олди. Бор
меҳрини баҳшида этди. Мен ҳам
тортинмай уларни она, дедим.
Менга кўрсатган бир меҳри учун
минг меҳр кўрсатишга тайёрман.
Самандар жойига ўтирганида
залга оғир сукунат чўкди. Ҳатто
суд аъзоларидан ҳам анчагача
садо чиқмади. Фақат Фароғатнинг
пиқиллаб йиғлаши эшиталарди.
-Ҳамидова Фароғат, ўғлингизнинг
бу айтганларига нима дейсиз? -деб
сўраган судя ниҳоят ноҳуш
вазиятга барҳам берди.
Фароғат мажолсизгина ўрнидан
туриб рўмолининг учи билан
кўзларини артди. Гапини нимадан
бошлашини билмай узоқ
каловланиб турди. Самандарнинг
охирги айтган гаплари бутунлай
карахт аҳволга солиб қўйганди.
Лекин шу билан бирга унга
бўлган нафратни янада ошириб
юборганди. Бўлган ишларда
ўзининг айбсизлигини, суд олдида
жабрдийдадай кўрсатишга урина
бошлади.
-Тўғри, шундай ишлар бўлиб
ўтганди,-деб йиғламсираганича
паст овозда гапира бошлади.-
Лекин бунда менинг айбим йўқ.
Дазмолни билмасдан босиб
олгандим…
-Билмасдан?!- деб Самандар
ўрнидан туриб кетди. Судянинг
норози бош чайқаганини кўриб
жойига ўтирди.
-Қамалишида ҳам мени айблаши
нотўғри,-деб Фароғат у томонга
қарамасликка ҳаракат қилди.- Бу
синглиси Шаҳодатнинг иши. Мен
унга, қизим, ундай қилма, ёмон
бўлса ҳам сенинг аканг, амалиб
кетади, деб уни қайтаришга кўп
уриндим. Лекин у қулоқ солмади.
Шунда мен…
-Ёлғон, ҳаммаси ёлғон!!!
Эшик томондан эшитилган кескин
ҳайқириқ унинг гапини бўлиб
қўйди. Ҳамма ялт этиб қаради.
Эшик олдида юзлари оқариб
кетган, кўзларидан ўт чақнаётган
Шаҳодат турарди. Фароғар ўзини
йўқотиб қўйди. Айтмоқчи бўлган
гаплари бўғзида қолиб кетди. Шу
даражада ўзини йўқотиб
қўйгандики, қаршисида қизи эмас,
ашаддий кушандласи тургандай
эди. Ҳеч қачон ўзини бу даражада
ожиз, нотавон ҳис қилмаганди.
Шаҳодатнинг авзойидан ундан
ҳеч бир яхшилик кутиб
бўлмаслигини, аксинча ҳозирги
эшитганлари у айтмоқчи
бўлганлари олдида ҳеч нарса
эмаслигини аниқ ҳис қилди. Ҳатто
бундан ҳам даҳшатлироқ
бўлишини сзиб турарди. Шу
билан бирга, суднинг натижаси
ўзи истагандай якун топмаслигини
англаб, аъзойи бадани музлаб
кетди.
-Сиз ким бўласиз? Нега берухсат
кириб аралашаяпсиз?-деб судя
қошларини чимириб сўради.
-Синглиси, Шаҳодат Ҳамидова
бўламан,- деб Шаҳодат Самандар
томонга имо қилиб деди.- Бу
мажорага менинг ҳам алоқам
бўлганлигим учун судда
қатнашишимга рухсат
беришингизни сўрайман.
Судя маслаҳатчилари билан
гаплашиб олгандан кейин, майли,
деб рухсат берди. Шаҳодат
Самандарнинг ёнига ўтирди.
«Мен ўзим гаплашиб қўяман.
Ҳаммаси биз ҳохлагандай
бўлади», деб Миркомил
Фароғатни ишонтирганди. Лекин
судянинг муомиласидан у билан
умуман гаплашмаганини фаҳмлаб
турарди. Бу ҳам уни қаттиқ
асабийлаштраётганди.
-Нега келдинг? Мен сенга нима
дегандим?-деди Самандар паст
овозда. Бунга жавобан Шаҳодат,
кейин айтаман, деди секингина.
-Шаҳодат Ҳамидова, акангиз билан
ойингизнинг муносабатларига сиз
қандай изоҳ берасиз? Сизнинг ҳам
алоқангиз бор экан, бундай
бўлишига нима сабаб, деб
ўйлайсиз?- деб сўради маслаҳатчи
аёл.
-Нима учун ойимнинг ҳолидан
хабар олмай қўйганини акамнинг
ўзи айтиб берди. Унинг ҳамма
гаплари тўғри эканлигини
тасдиқлайман. Мен бунга шундай
қўшимча қиламан. Бўлган
ишларда ойим ўзини айбсиз
қилиб кўрсатмоқчи бўлаяпти.
Лекин бу уриниши беҳуда, деб
биламан. Чунки ойни этак билан
ёпиб бўлмайди, дейишади.
Акамнинг ҳам, ойимнинг ҳам
қандайликларини бутун қишлоқ
биларди,-деб Шаҳодат Фароғатга
юзланди.- Ойи, нега ерга қараб
ўтирибсиз? Нега бизга тик
қарамаяпсиз? Қаролмайсиз ҳамда.
Шунин