ابراهیم آزادگان

⭕️آیا جنبش "زن، زندگی، آزادی" مسیر درستی را طی کرد یا خیر؟ 🔹در این برنامه بنا داریم تا در قالب گفتگوی دانشجویی درباره جنبش "زن، زندگی، آزادی" صحبت کنیم. از علاقه‌مندان به شرکت در گفتگو دعوت می‌شود تا این فرم را تکمیل کنند. حضور برای عموم آزاد است. ⏰زمان: شنبه ۲۵ شهریور ساعت ۱۷:۰۰ 📍مکان: هم‌کف مجتمع روستا آزاد 🆔️@SUTCSSR

اکران اختصاصی مستند «نهنگ‌ها در ساحل آزادی» روایت ۱۲۰ روز پر التهاب در ایران و شریف 🔹 به همراه جلسه نقد و بررسی، بلافاصله پس از اکران مستند، با حضور: 👤 دکتر ابراهیم آزادگان عضو هیئت علمی گروه فلسفه‌علم 👤 دکتر محمد شریف‌خانی عضو هیئت علمی دانشکده برق 📆 یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵ ⏰ ساعت ۱۴:۰۰ 📍 دانشکده شیمی، سالن جابربن‌حیان 🔘 جهت ثبت‌نام، این فرم را تکمیل بفرمایید. ⏳ مهلت ثبت‌نام تا ساعت ۱۴:۰۰ شنبه ۱۱ مهر @Basij_SharifU @FarhangiSharif

📌 شریف سوفیا با همکاری کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شریف برگزار می‌کند: 🎙️ سوفیاسخن | سخنرانی‌های فلسفی 🔸سخنرانی نخست «انسان اخلاقی: مقایسه نیچه و داستایوفسکی» 🔸 دکتر ابراهیم آزادگان (عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شریف) 🗓 سه‌شنبه‌ ۱۴ مهرماه ۱۴۰۵ 🕔  ۱۶:۳۰ تا ۱۸ 📍مکان: دانشگاه صنعتی شریف | کتابخانه مرکزی | سالن توس (طبقه سوم) 🔻 علاقمندان حضور در جلسات از خارج دانشگاه صنعتی شریف، جهت ثبت نام به آیدی @SharifSophia مراجعه فرمایید. #شریف_سوفیا #کتابخانه_مرکزی_دانشگاه_صنعتی_شریف #سوفیا_سخن #سخنرانی_فلسفی 🔘 https://t.me/sharifsophiaa

با نام او درباره اخراج دانشجویان از دانشگاه در جامعه زخم خورده مصیبت دیده و تحت فشار روحی و مادی ایران در این شرایط که دانشگاه و مدارس و فضاهای عادی جامعه مدنی نیمه تعطیل هستند و معلوم نیست کی و تحت چه شرایطی باز گشایی شوند ، در آینده ای که احتمال جنگ و نابودی زیرساخت هایمان وجود دارد ، در شرایطی که صدها تن از رهبران نظامی و سیاسی کشور ترور شده اند و دشمنان خارجی محاصره شدیدی بر کشور تحمیل کرده اند، گرانی و فشار اقتصادی کمر خانواده ها را شکسته ، ملیونها نفر شغل خود را از دست داده اند ، ما نیاز به همدردی و مدارا و مصالحه و گذشت و وحدت و دستگیری از همدیگر و به داد هم رسیدن داریم نه اخراج و اعدام و تهدید. اخراج دانشجویان دل یک عده ای را خنک می‌کند و داغی بر دل خانواده و جوانان دیگر می‌گذارد و خشم و خشونت فی‌مابین را افزایش می‌دهد. من نگرانم برای زنده ماندن خانواده شریف، و تلاش میکنم برای نشان دادن حداقل همدردی با دیگری هایی که شاید با رفتارشان یا عقیده شان مخالف هم باشم اما دیگری من هستند و من من. دانشجویان نیاز به امید ، همدلی، درک متقابل و اینده ای معلوم و روشن برای رشد و شکوفایی دارند. اعتراض انها بیشتر از سر نداشتن چاره و ناامیدی است تا بدخواهی . باید با مدارا با یکدیگر کشور مان و خانه خودمان را با هم بسازیم. اخراج از خانه که معنا ندارد. مدارا فضیلت حق دادن به دیگری است نه کسی که مثل من فکر می‌کند. گذشت در مورد کسی است که اشتباهی کرده . اگر این فضایل را الان که در سختی و فشار هستیم نتوانیم در درون جامعه خود بروز دهیم جامعه غیر فضیلت مند و خشونت آمیزی را تجربه خواهیم کرد همه ما. من نگران آینده ایران هستم با این افزایش آتش خشم ها و نفرت ها. حداقل در شریف و برای شریف جزیره ای از فضیلت مندی ایجاد کنیم با درک یک دیگر جامعه ای بسازیم به سمت آینده همه ما مسولیت مان را در قبال جامعه بپذیریم . مخصوصا مسولیت های مربوط به وضعیت اقتصادی و سیاسی که بن بست هایی را پدید آورده و جامعه را دو قطبی کرده است. با احترام ابراهیم آزادگان

نامه زیر را جمعی از مادران دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف به یکی از همکاران و در واقع به مجموعه همکاران دانشگاه صنعتی شریف نوشته اند. مخاطب آن در واقع همه استادان و مسئولین دانشگاه های ایران است.——————————————————————————————————————————————————————————————————- ما جمعی از مادران دانشجویانی هستیم که فرزندانمان در ماه‌های اخیر، با احکام سنگین انضباطی و اخراج از دانشگاه مواجه شده‌اند. این نامه را نه از سر تقابل و نه برای نادیده گرفتن قوانین، بلکه از جایگاه مادرانی می‌نویسیم که نگران آینده، سرنوشت و سال‌های ازدست‌رفتهٔ جوانی فرزندانشان هستند و با امید فراوان به شما پناه آورده‌ایم. فرزندان ما ممکن است در شرایطی مرتکب خطا یا تخلف شده باشند و طبیعی است که دانشگاه نیز حق دارد نسبت به تخلف، واکنش نشان دهد؛ اما آیا برای یک خطا، گرفتن فرصت ادامهٔ تحصیل و نابود کردن مسیر آیندهٔ یک جوان، تنها راه ممکن است؟ آنچه بیش از همه ما را رنج می‌دهد، سنگینی و گاه جبران‌ناپذیر بودن مجازاتی است که آیندهٔ این جوانان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بسیاری از این دانشجویان سال‌ها برای رسیدن به دانشگاه شریف تلاش کرده‌اند، بخش قابل‌توجهی از تحصیل خود را پشت سر گذاشته‌اند و خانواده‌هایشان تمام امید و سرمایهٔ خود را برای آیندهٔ آنان گذاشته‌اند. دردناک‌تر از همه برای ما این است که برخی از این دانشجویان، در کنار پروندهٔ انضباطی در دانشگاه و حکم اخراج، با مجازات دستگاه قضایی (اکثراً یک تا سه سال حبس) نیز مواجه شده‌اند؛ یعنی برای یک جرم در دانشگاه، با دو مجازات در دو نهاد دانشگاه و دستگاه قضایی روبه‌رو شده‌اند! ما از شما تقاضا داریم اگر امکان دارد، صدای این مادران را بشنوید و در حد توان خود، برای بازنگری در احکام اخراج، تبدیل مجازات‌های سنگین به احکام متناسب‌تر و فراهم شدن امکان بازگشت این دانشجویان به مسیر تحصیل کمک کنید. گاهی یک فرصت دوباره، می‌تواند زندگی یک جوان را نجات دهد. ما از شما انتظار نداریم قانون را نادیده بگیرید؛ فقط می‌خواهیم در کنار قانون، انصاف، تناسب مجازات، شرایط هر دانشجو و آیندهٔ یک انسان نیز دیده شود. اگر امکان پیگیری یا رساندن این دغدغه‌ها به مسئولان دانشگاه یا مسئولان وزارت علوم را دارید، از شما صمیمانه درخواست می‌کنیم ما را تنها نگذارید. پیشاپیش از وقتی که برای شنیدن صدای ما می‌گذارید، سپاسگزاریم. با احترام و امید، جمعی از مادران دانشجویان اخراجی دانشگاه صنعتی شریف

​​📥 Downloaded via @RuSaverBot

«چشم‌انداز دوم» ❇️ #کتابخانه_مرکزی در ادامهٔ سلسله سخنرانی‌های یادبود شهید لاریجانی، دومین برنامه‌اش را دوشنبه این هفته از ساعت ۱۳:۰۰ تا ۱۵:۰۰ برگزار می‌کند. 🔸 این جلسه در سالن توس کتابخانه مرکزی و با دبیری دکتر #ابراهیم_آزادگان و سخنرانی دکتر #ماندانا_تیشه‌یار برگزار می‌شود که اساتید و دانشجویان حاضر در دانشگاه می‌توانند در آن شرکت کنند. همچنین امکان شرکت برخط در جلسه از طریق این آدرس برای عموم علاقه‌مندان وجود دارد. 🆔 @SharifDaily

متن نامه ام به ادیتور مجله نیچر 👆

Rumi has a beautiful verse that I would like to offer as my final word: “My Lord, whatever You place under pressure and pain becomes alive and finds relief.” Ebrahim Azadegan Associate Professor, Department of Philosophy of science Sharif University of Technology Tehran Iran

First of all, I would like to express my gratitude for your attention to our situation in Iran, which has been under great pressure for years due to economic sanctions as well as media and physical hostilities imposed by the US and its allies. My name is Ebrahim Azadegan, Associate Professor of Philosophy in the Department of Philosophy of Science at Sharif University of Technology. My academic focus is mainly on philosophy of religion and ethics. I teach courses such as Science and Religion, Engineering Ethics, and Moral Philosophy. Last semester, I taught John Rawls’s philosophical liberalism and Kantian ethics. My research interests primarily center on developing a liberal interpretation of Islam, open theology, and reformist approaches to Islamic intellectual traditions. I believe that our country needs certain reforms, and thus I generally support civil efforts aimed at constructive change. However, I always emphasize to my students that, as future engineers and scientists, their political and civil actions should be guided by three fundamental principles: 1. The Universal Declaration of Human Rights, 2. Kant’s Formula of Humanity: every human being must be treated as an end in herself, not merely as a means, 3. Hegel’s ethical principle: finding oneself in the other — recognizing the other as part of one’s own identity. These summarize my intellectual interests and academic work. I have published several papers in international journals and authored two books concerning the relationship between human beings, God, and society within a moral framework. Two nights ago, however, I suddenly received the devastating news that my university — truly my second home — had been struck in an enemy bombardment. Early the next morning, I rushed to the campus and discovered that my office, containing more than a thousand of my personal books, had been completely destroyed. Among them were novels by Dostoyevsky, Günter Grass, Kafka, Jean-Paul Sartre, and Bertrand Russell; numerous works of philosophy by Kant, Hegel, Wittgenstein, Plantinga, van Inwagen; Derek Parfit’s On What Matters; books by Swinburne, Avicenna, and many others; volumes of poetry — works I had lived with, grown with, loved, and cherished. In a single moment, they were gone. My notes, ideas, hand-written manuscripts, students’ papers, and drafts of unfinished work were all burned. Only those who truly love their books can understand this pain. In the midst of this, I found myself questioning how such an attack could be directed at a philosophy department in a civilian university. It was an act of real cruelty and atrocity. I am fully aware that my country, like any other nation, has political and economic challenges and is in need of reforms, which I strongly support. However, such reforms must be carried out gradually and internally by our own people. No international law or basic rationality can justify a foreign attack on my country by the United States and Israel, states that have themselves supported the tragic events in Gaza over the past two years. Those who claim to “free” us act merely in service of their own interests and whims. How could such freedom be achieved through violence? The result of this so-called liberation has been the destruction of my office and the killing of many innocent children and adults in my country. Despite everything, we continue our teaching through virtual classes, just as we did during the COVID pandemic. We hope to return soon to our classrooms, to see the bright and hopeful faces of our students again. Yesterday, the chair of the Physics Department kindly offered me a room in their building, furnished with several books. Tomorrow, I will begin reading, writing, and philosophical reflection in this new space at my university. We remain alive, standing, and determined to rebuild our community despite the hardships and suffering.