به راه خود.

نمی‌دانم تا کی باید دلتنگ او باشم، ای‌کاش می‌دانستم تا کی باید صبر کنم، تا این دلتنگی برود و بالاخره روزی، او را با آن دو جفت چشمان خودم که گویا زیر خاک هستند، ببینم.

نمی‌دانم تا کی باید بگویم خوب هستم، بنویسم خوب هستم و در خلوت، به خوبی حال خودم اشک بریزم.

All the lights All the parties would just fade out Shut them down

There'll be no summer There'll be no spring If not for this love of mine

تا آخر هفته موزیک جدید موری‌جان، یکی از بااستعدادترین آدم‌هایی که دیدم میاد، حتماً گوشش کنید دوستان

مَرد بزرگ، دلتنگتیم.

امروز برای من، روز موسیقی‌های قدیمی چنلمه

-

-

I'm overstimulated and I'm sad I don't expect you to understand

https://t.me/+wIf0Ity7Ln8xNmE8 اینجارو رند کنید

گرچه از نوشتن از روزهایم نفرت دارم، اما این هم شاید نیاز بود.

برخی از چیزها منطقی نیستند، برخی از چیزها حال آدم را خوب نمی‌کنند، اما باید پایند به آن‌ها باشیم. آن "چیزی" که گفتم، برای من تنهاییست.

پس نقابی هم که خود ساخته‌ام و در چهره گذاشتم، شکسته، برخی از تکه‌هایش هم انگار خاکستر شده، حال همگیِ منِ ناجالب و گم‌گشته در پوچی و خشم را می‌بینند.