معشوقه جناب پاریس.

و اینگونه زیستن تنها جز به جز من را آشفته تر می سازد اما چاره چیست که فلسفه بافی های تو در باب احمق خواندنم تنها سعادتی است که کورکورانه نصیب خود کرده ای تا آثار حماقت همیشگی ات را از بین برده باشی.

یک احساس رخوتناک در من ریشه دوانده است و من به سستی محض دچار شده ام، به رگ هایم غم تزریق می کنم تا خماری را از یاد ببرم.. و فنجان قهوه ام را می نوشم تا خوشی هایم را در بین صفحات کاغذ نگه دارم.

+ توش آب ریختین؟ - همینو به اسم آمریکانو میفروشن بهت بدبخت.

چرا همتون شبیه هم با بقیه فرق میکنید؟

حس میکنم بلیط وی ای پی مزخرف ترین تئاتر زندگیم رو خریدم.

زندگی کردن این ساعت ها وقتی هوا بارونیه خیلی سخته.

احمق بودن تو سنین پایین تر قابل درک تره جدی فکر کن ۲۵ یا ۳۰ سالت باشه و هنوزم احمق باشی.

بچه های دوازدهم ریاضی یاس تا ابد >>>>>>>>>>

امروز هم من بودم و بارانی که با من قدم می گذاشت در خیابان های خیس و مرده شهر امروز باز هم من بودم و قدم هایم، در مسیر همیشگی تا خانه و تو باز هم تنها، تصویری بودی پشت پنجره ای که غبار رهایش نمی کند.

ولی پاییز و بارون و قهوه قدم زدن روی سنگ فرش های قدیمی و برگ های زرد بوی خاک نم خورده هوای سرد شکلات داغی که از سرمای دستات کم میکنه، چکمه و پریدن توی چاله های اب رقصیدن زیر بارون و خیره شدن به منظره پشت پنجره تماما زیباست.

یه قانون نا نوشته ای هست که میگه سال کنکورت انواع و اقسام بلاهایی که وجود دارند سرت میاد.

سال دیگه یکیو خفت میکنم تو اکتبر.