𝗀𝗈𝗃𝗈 𝗌𝖾𝗇𝗌𝖾𝗂¹⁸¹⁹

im obseseed with this trend.

برای تمام کسایی که به هم نرسیدن و یه نفر ازشون کم شد.

برای تمام دخترهایی که کل زندگیشون دوییدن دنبال چیزی که حقشون بود.

ببه یاد تمامی دخترها و زن‌هایی که از ما شجاعت بیشتری داشتن.

آرزوی عجیبی ندارم. فقط میخواهم در کشورم زندگی کنم، نه اینکه تلاش کنم تا فقط زنده بمانم.

هرباری که از دور، توی یه فیلم سینمایی وضعمون رو میبینم یه جور دیگه یه خنجر فرو میره توی تک تک سلول هام. توی فیلم بی داد، وقتی یه دختر از تمام زندگیش میزنه که فقط بخونه، فقط با صداش برای مردم بخونه و مجرم شناخته میشه. دختری که خوندن بخشی از وجودشه، نمیتونه از خودش جداش کنه. اما چی بهش میرسه؟ گرفتنش، زندانی کردنش، کتک زدنش، بازجویی کردنش، شکنجه دادنش. یه زندگی معمولی، یه کار خیلی معمولی، یه خوندن ساده برای یه دختر جرمه. چه بلایی اون تو سر اینهمه دختر آوردن؟ که وقتی یکی میاد بیرون خودکشی میکنه و اون یکی لکنت زبون میگیره؟ یعنی هزینه ی این آزادی باید چی باشه؟ چه چیزی بالاتر از جونمون؟ هربار که با تیشرت میرم بیرون یاد ۴۰۱ میوفتم. یاد تموم اون آدمایی که جونشون رو گذاشتن کف دستشون، برای ضد حجاب اجباری. برای تمام حق هایی که ازمون گرفته شد. برای یه خوندن ساده گوشه ی خیابون بدون ترس. در نهایت فیلم بی داد فقط درمورد آواز نیست. در مورد صداییه که نمیخواد بمیره. که میخواد با خوندن اعتراض کنه. و باز بهم یادآوری شد ما چه حسرت ها و عقده هایی رو تا زمان مرگ با خودمون حمل میکنیم.

الکی رژیم نگیرید. بخورید که با این وضع مملکت نهایت تا چند وقت دیگه بتونیم غذا بخوریم، بخورید واسه بعدا ذخیره کنید.

forever my number one. gojo sensei.

جوون ایرانی هر روز که بیدار میشه دیگه حتی قیمت ها هم براش مهم نیست. چه دلار صد تومنی چه دویست تومنی. مگه اصلا میتونست با قبلی قدرت خریدی داشته باشه؟ وقتی آرزوی یه نفر تا زمان مرگش یه ۲۰۷ مشکیه؟ دیگه آب از سر که بگذره چه یک وجب چه صد وجب. کدوم آینده؟ کدوم آذوقه و جمع آوری؟ رویای خونه و ماشین و ملک و همه ی اینا فقط تو خوابه اینجا. فوق لیسانس های بیکار، بچه های درس خونی که در اخر میرن سمت چیزی که فقط بخور و نمیره. جووم ایرانی نوشمک دویست تومنی رو دید و آروم آروم هر چقدر قد کشید و بزرگ شد تمام هدف هاش برای زندگیش ازش فاصله گرفتن. بحث دوییدن و نرسیدنه. یه نفر سخت کار میکنه برای هیچ ولی یه نفر با یه محتوای کصشر توی فضای مجازی که هیچوقت پشت مردمش نیست با هر قر و فیلم خدا تومن میره تو حسابش. اینجا هنر و استعداد جایی نداره. اینجا یا باید وصل باشی یا بلاگرایی که میرن کافه های بابک زنجانی.

واقعا باورش سخته. یک ویدیو از یک شخص خیلی خوشگل با وایب خوب و خواستنی میبیینی، و پایین ترش هم هشتگ جاویدنام رو. باورش سخته که دیگه نیستن.

راستش اینو که دیدم اصلا یک لحظه نفس کشیدن رو یادم رفت. تعداد نفرات کمی پیدا میشن که موقع گریه کردن انقدر زیبا و خیره کننده و مظلوم باشن. از تمام بازیگرهایی که بابت اشک ریختن های زیباشون اسکار گرفتن و تقدیر شدن گریه‌ش قشنگ تر بوده. برای گروه مورد علاقش اینطوری اشک ریخته، یعنی کلا با چیزای کوچیک میشده احساسیش کرد. و این پسر به شدت زیبا، رعنا و دوست داشتنی دیگه نیست.

سیاوش جان حداقل تو بهمون نرین لطفا هرگز.