رادوین راد

ناتاشا لان روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی بریتانیایی باورمند است که آرامش از زمانی آغاز می‌شود که واقعیتِ ناقص بودن آدم‌ها و ناپایداری زندگی را بپذیریم و مسئولیت خوشبختی خود را، خودما بر عهده بگیریم. هرگز خوشبختی و آرامش خود را به حضور یک نفر یا تغییر رفتار دیگران گره نزنیم. منتظر ننشینیم کسی بیاید و زخم‌های ما را درمان کند یا بار زندگی را از دوش ما بردارد. در عوض، باید بپذیریم که مسئول اصلی ساختن زندگی و کنار آمدن با دشواری‌های آن، خود ما هستیم. او در کتاب «از عشق گفتن» چنین می‌نویسد: «هیچ چیز دائمی نیست و هيچ‌كس كامل نيست. ‏همه مأيوستان مى‌کنند؛ حتی والدینتان! ‏وقتی این را پذیرفتم دیگر منتظر نبودم کسی از راه برسد و نجاتم دهد یا زندگی را برایم آسان‌تر کند.» این جمله به این معنا نیست که از همه بِبُریم و انزوا پیشه کنیم؛ بلکه این را می‌خواهد بیان کند که به دیگران عشق بورزیم، از حمایت‌شان بهره ببریم، اما تمام امید و نجات‌مان را به آن‌ها وابسته نکنیم. خلاصه گپ لان این‌ است: از هیچ کس انتظار نداشته باش. وقتی از دیگران انتظار داشته باشی، بدون شک رنج می‌کشی‌‌ و گاهی حتا ممکن است دیگران را به خاطر عدم حمایت یا درک‌شان مقصر شکست خود بدانی. در زندگی باید فقط فقط از یک نفر انتظار داشته باشیم؛ خودمان. حافظ نیز در مصرعی به این موضوع اشاره می‌کند: «تو خود حجاب خودی حافظ، ازمیان برخیز»