အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

အပိုင်း ( ၅ ) "စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး " ****** သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် လှေကားထိပ်တွင် ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေမိသော ကျွန်မ ။ သတိဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အောက်ထပ်သို့ ဒရောသောပါးပြေးဆင်းခဲ့သည်။လှေကားခြေရင်းသို့ရောက်သည်နှင့် လဲကျနေသူ၏ဘေးတွင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သွေးခုန်နှုန်းကိုစမ်းရန်ပြင်လိုက်စဥ် အရက်နံ့များထောင်းခနဲရလိုက်သလို လက်သည်လည်းအေးစက်တောင့်တင်းနေသော အထိအတွေ့ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ထိုသူ၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်မိလေသည်။ "အို....သူ...သူ...ကိုကျော်စွာဦးပါလား.... " ကျွန်မ ကိုကျော်စွာဦး၏ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို စိတ်မကောင်းစွာကြည့်နေမိသည်။အိမ်ရှိ မိသာစုများအားလုံးလည်း ကိုကျော်စွာဦး၏ သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ " အား " " အ..မ..လေး " " ဘယ်....ဘယ်လိုများဖြစ်ရတာလဲ... ပြောကြပါဦး...ဘယ်သူအရင်မြင်တာလဲ ပြောကြပါဦး " ဒေါ်မာလာတင်၏ ​မေးလိုက်​သောအသံသည် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်​ ထွက်​ပေါ်လာ​လေသည်။ " ဟို...ဟို...ကျွန်မ ...ကျွန်မ အရင်မြင်တာပါမမကြီး..." ဒေါ်မာလာတင်၏ အမေးကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သော အသံတစ်သံကြောင့် အသံလာရာဆီသို့ အားလုံးပြိုင်တူလှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့်ဖြေလာသောသူမှာ သိပ်မကြာခင်ကမှ ရောက်လာသော အိမ်အကူအသစ်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်ထိပင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စိတ်ပြေသေးပုံမရဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးတစ်ဆတ်ဆတ်တုန်နေလေသည်။ -------- အချိန်က နံနက်ဆယ်နာရီကျော်ပေပြီ။ "အိမ်သားအားလုံး ဧည့်ခန်းထဲမှာ လူစုပေးပါ...ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ရှိတဲ့အတိုင်း နည်းနည်းပါးပါးမေးမြန်းစရာရှိလို့ပါ " မြို့နယ်ရဲစခန်းမှ​ ရောက်လာ​သောတာဝန်ကျရဲမှူး၏စကားကြောင့် အိမ်သားများအားလုံး အသီးသီးနီးစပ်ရာခုံတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်လိုက်ကြလေသည်။ ကျွန်မလည်း ခုံလွတ်တစ်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အိမ်သားများကို မသိမသာအကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ပထမဦးစွာ ဒေါ်မာလာတင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါ်မာလာတင်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်စက်နှင့် ခံစားမှုမဲ့သလိုထင်ရလေသည်။ လူယုံတော်ကြီးဦးသက်အောင်ကို ကြည့်မိသောအခါတွင်လည်း ဒေါ်မာလာတင်ကဲ့သို့ပင် အေးစက်မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာနှင့်သာရှိလေသည်။ထပ်မံ၍ ကေသီတင်၏ မျက်နှာကို မသိမသာကြည့်လိုက်မိသည်။ ကေသီတင်သည် အတော်လေးငိုထားဟန်ရှိလေ၏။ဖြူနုသော မျက်နှာမှာ အနီဘက်သို့လုနေပြီး မျက်ခွံများမှာမို့အစ်နေလေသည်။ထို့နောက် သီဟထွန်းရှိန်၏ မျက်နှာကိုလှမ်း​ကြည့်လိုက်ရာ သီဟထွန်းရှိန်သည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင်ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ငြိမ်သက်လျက်တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောစဥ်းစားနေပုံရလေသည်။ကျွန်မ သီဟထွန်းရှိန်၏ မျက်နှာကို အတန်ကြာငေးကြည့်နေမိလေရာ သီဟထွန်းရှိန်သည်လည်း ကျွန်မကိုလှမ်း၍ ကြည့်လာသည်မို့ အကြည့်ကို မိလုံးတို့ဆီသို့ ကမန်းကတန်းလွှဲလိုက်ရလေသည်။မိလုံးသည် ခေါင်းကိုငုံလျက် ကြမ်းပြင်သို့သာ စိုက်ကြည့်၍နေလေသည်။ကျန်အလုပ်သမားအသစ်နှစ်ယောက်ဖြစ်သော ဒေါ်ကြူနှင်မိခိုင်တို့မှာလည်း မိလုံးနှင့်နည်းတူပင် ခေါင်းကြီးများကိုငုံ့ထားကြလေသည်။ ခြံစောင့်ကြီးဦးဖိုးထော်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ခေါင်းကြီးငုံ့ကာ မလှုပ်မယှက်နှင့်ထိုင်နေလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အိမ်ကြီးရှင်သူဌေးများ၏ရှေ့မို့ ခေါင်းများကိုငုံ့ထားကြဟန်ရှိလေသည်။ကျွန်မ သက်ပြင်းမောကို မသိမသိမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်သူ မင်းပိုင်ဦးထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်လေသည်။ထိုအခါ မင်းပိုင်ဦးသည်လည်း ကျွန်မကိုလှမ်း၍ကြည့်​နေလေသည်။မင်းပိုင်ဦး၏အကြည့်ထဲတွင် စိတ်ညစ်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောပုံစံကိုတွေ့ရလေသည်။ " အဲ့ဒီတော့... အလောင်းကို ပထမဆုံးတွေ့တာက အိမ်အကူမလေးပေါ့...ဒါဆိုမနေ့ညက ကိုကျော်စွာဦးကို ဘယ်အချိန်ကနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ကြတာလဲ...တစ်ယောက်ယောက်တော့ တွေ့မိမှာပါ " အမေးရှိသော်လည်း အဖြေမရှိ။တစ်ယောက်ဆီကမျှအသံထွက်မလာချေ။ကျွန်မ သီဟထွန်းရှိန်ကို မသိမသာလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။သီဟထွန်းရှိန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း​စေ့၍ ခပ်မ​ဆိတ်နေသလို မိလုံးသည်လည်း ခေါင်းကိုငုံ့၍ထားလေသည်။ကျွန်မ ရဲမှူး၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ရဲမှူးကြီး၏ မျက်နှာသည်တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းနေသည်။ကြည့်ရသည်မှာ ကိုကျော်စွာဦး၏ သေဆုံးမှုသည် သူ့ဘာသာ မတော်တဆဖြင့် လှေကားမှပြုတ်ကျသည်ဟု တွက်ဆထားပုံရသည်။ "မနေ့က နေဝင်ချိန်လောက်မှာ ကိုကျော်စွာဦးနဲ့ ကျွန်မတို့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ပါတယ်... အဲ့နောက်ပိုင်း မတွေ့ရပါဘူး " ကျွန်မ၏ အသံကြောင့် ရဲမှူးနှင့်အိမ်သားများ၏ အကြည့်များသည်ကျွန်မထံသို့စုပြုံရောက်ရှိလာကြလေသည်။ " ဒါဆို.. ထမင်းစားခန်းထဲမှာ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတာပေါ့...ဒါနဲ့ ကျွန်မတို့ဆိုတော့ ဒီကညီမအပြင် ဘယ်သူတွေရှိသေးတာလဲ " " ကျွန်မနဲ့ ကိုသီဟထွန်းရှိန်ရယ် မိလုံးရယ်ပါ " " ဒါဆို... အဲ့ဒီအချိန်က ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ထူးထူးခြားခြားဘာများမြင်ခဲ့ကြားခဲ့ကြသေလဲ " ရဲမှူး၏စကားအဆုံး၌ သီဟထွန်းရှိန်နှင့်မိလုံးကို ကျွန်မလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ကျွန်မကိုလှမ်း၍ကြည့်နေလေသည်။

"မဝတ်ရည်က လူတိုင်းနဲ့ခင်မင်လွယ်တာပဲနော် " ကသီဟထွန်းရှိန်၏စကားကြောင့် ကျွန်မဖျတ်ခနဲမတ်တပ်ထရပ်လိုက်မိသည်။ " မင်း ဘာကိုပြောချင်တာလဲသီဟထွန်းရှိန် "ကျွန်မ၏အသံသည် ဒေါသသံအနည်းငယ်စွက်နေမှန်း ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပင်သတိမထားလိုက်မိပါလေ။ " ဘာသဘောမှမဟုတ်ပါဘူးဗျာ...ကျွန်တော်စကားမှားသွားရင်ကျွန်တော်ကပဲတောင်းပန်ပါတယ် " သူကတောင်းပန်လိုက်သော်လည်းကျွန်မစိတ်ထဲမှာ ကသီကအောက်ဖြစ်သွားရသည်မို့ မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့်ပင်သူ့ကိုလှမ်းကြည့်နေလိုက်သည်။ထိုအခါတွင်တော့ သီဟထွန်းရှိန်သည် သူမဟုတ်သကဲ့သို့ခေါင်းကိုငုံ့ထားလေ၏။ခေါင်းကြီးငုံ့ပြီး ထမင်းကိုအဆက်မပြတ်တစ်ဇွန်းပြီးတစ်ဇွန်းခပ်စားနေသော သီဟထွန်းရှိန်၏ပုံစံကိုကြည့်ကာ ကျွန်မလှစ်ခနဲပြုံးလိုက်မိလေသည်။တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကျွန်မပြုံးလိုက်စဥ်ခဏ၌ သီဟထွန်းရှိန်ကလည်း ကျွန်မကိုလှမ်းကြည်သည်မို့ ကျွန်မမျက်နှာကို ပြန်၍စူပုတ်ထားလိုက်လေသည်။ *** " ဖလပ်....ဖလပ်..." အိပ်မက်လိုလို ၊တကယ်ကြားရသလိုလိုနှင့်နားထဲမှာ အသံအချို့ကြားရသောကြောင့် ကျွန်မလန့်နိုးလာပြီး အသံကို​သေချာနားစွင့်နေလိုက်သည်။အသံကပြတင်းပေါက်ဘက်မှာလာနေခြင်းဖြစ်မှန်း ကျွန်မသိလိုက်သည်။ခုတင်ထက်မှဆင်းကာပြတင်းပေါက်နားသို့ ကျွန်မလျှောက်သွားကြည့်လိုက်သည်။ပြတင်းပေါက်သို့ရောက်သော်ခါ လိုက်ကာစကိုဖယ်ပြီး မှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ကြည့်လိုက်သည်။အပြင်တွင်မှောင်မိုက်နေပြီး ဘယ်အရာကိုမှသဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရ။ခြံထဲသို့ အာရုံစိုက်၍ကြည့်လိုက်ရာ ပိန်းပိိတ်အောင်မှောင်နေသော အမှောင်ထုကိုကြည့်ရသည်မှာကျောချမ်းစရာကောင်းလှပေးသည် ။ကျွန်မ လိုက်ကာစကိုပြန်ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီး ခုတင်ရှိရာသိုပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ " ကျစ် "ခုတင်းနားရောက်ခါနီးတွင် အသံတစ်သံကိုထက်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။အသံသည် မည်သည့်အသံမှန်းမသိသော်လည်း အခန်းပြင်မှလာသောအသံဖြစ်သည်မှာ​သေချာသည်။အခန်းတံခါးနားသို့တိုးကပ်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကိုအနည်းငယ်ဟလိုက်ကာ အခန်းပြင်သို့ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက်ရှင်းလင်းနေသည်။လှေကားထိပ်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါမှာလည်း ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။ကျွန်မခန်းတံခါးကိုပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ယခင်ကစိတ်နှင့်သာဆိုလျှင်လှေကားနားလောက်အထိ သွားလျှောက်ကြည့်မိမည်ဖြစ်သော်လည်း သီဟထွန်းရှိန်၏မျက်နှာကိုမြင်ယောင်ပြီး အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ **** " တီ...တီ...တီ.." မည်မျှအိပ်ပျော်သွားသည်မသိ နှိုးစက်မှတတီတီမြည်သံကြားမှကျွန်မလန့်နိုးသွားပြီးအိပ်ရာထဲမှလူးလဲထလိုက်သည်။နှိုးစက်ကိုမနက်လေးနာရီခွဲသံပတ်ပေးထားသည်။မနက်လေးနာရီခွဲသည်နှင့်အိပ်ရာထကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးဘုရားခန်းသို့သွားကာ ဘုရားသောက်တော်ရေလဲ ၊ဆီမီးကပ်လှူကာ ဘုရားရှိခိုးပုတီးစိတ်သည်မှာ ကျွန်မ၏နေ့စဥ်အကျင့်တစ်ခု​ဖြစ်​လေသည်။မနက်ခြောက်နာရီမထိုးခင်မှာကျွန်မ၏လုပ်စရာရှိသည်များကိုလုပ်ပြီး ခြောက်နာရီထိုးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်အောက်ထပ်ရှိသူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်၏အခန်းသို့သွားရောက်ရမည်ဖြစ်လေသည်။ ကျွန်မ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာထိုင်ပြီပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဘုရားဝတ်ပြုရန်အတွက်ဘုရားခန်းဘက်သို့ထွက်ခဲ့လေသည်။အချိန်သည် မနက်ငါးနာရီခန့်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ကြီးရှင်များမှာ မနက်ခြောက်နာရီကျော်ခုနှစ်နာရီထိုးခါနီးမှအိပ်ရာမှနိုးကြသည်မို့ အိမ်ကြီးထဲတွင်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။အောက်ထပ်တွင်တော့ မိလုံးတို့အလုပ်သမားများ နိုးနေကြပြီးမနက်စာအတွက်ချက်ပြုတ်ဖို့ပြင်ဆင်နေကြမည်​​ဖြစ်သော်လည်း မီးဖိုခန်းထဲမှာသာ အလုပ်များနေတတ်ကြသည်။တိတ်ဆိတ်နေသောစင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း ကျွန်မလျှောက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားခန်းသည် လှေကားထိပ်မရောက်ခင် အရှေဘက်သို့သွားသောစင်္ကြန်လမ်းမှသွားရမည်ဖြစ်သည်။ထိုစင်္ကြန်လမ်းမှလျှောက်သွားပြီးအဆုံးတွင် အခန်းနှစ်ခန်းရှိပြီး ဘယ်ဘက်အခန်းမှာ သီဟထွန်းရှိန်၏ အခန်းဖြစ်ပြီးဘုရားခန်းမှာ ညာဘက်မှအခန်းဖြစ်လေသည်။ ကျွန်မလည်း စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး အရှေ့ဘက်စင်္ကြန်လမ်းဘက်သို့ ချိုးကွေ့လိုက်လေသည်။ထိုအချိန်မှာပင် " အ မ လေး " တိတ်​ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အိမ်ကြီးထဲတွင် အောက်ထပ်မှ အသံနက်ကြီးနှင့် ကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်လိုက်သော အသံကို ချောက်ချားဖွယ်ရာကြားလိုက်ရလေသည်။ကြားလိုက်ရသော အသံကြောင့် ကျွန်မရင်ထဲတွင်ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားပြီး လှေကားထိပ်သို့ ပြေးလွှားကြည့်လိုက်လေသည်။ " အ မလေး "လှေကားခြေရင်းမှ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မလည်းတုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာအော်ဟစ်လိုက်မိပြီး လူမှာမိုက်ခနဲပင်ဖြစ်သွားရသည်မို့ လှေကားလက်ရန်းများကိုအားပြု၍ထိုင်ချလိုက်ရလေသည်။ကျွန်မထိုင်နေသော လှေကား၏အဆုံးသမံတလင်းပေါ်တွင်တော့ လူတစ်ယောက်သည် ခြောက်သွေ့စပြုနေပြီဖြစ်သော သွေးအိုင်ထဲတွင် မှောက်ခုံကြီးလဲကျနေလေသည်။ ------------ အပိုင်း ၅ ဆက်ရန် *** #ဧကြည်ဖြူ

မရွှေမိကိုအိပ်မက်မက်နေသည်ကို မတွေးတောတတ်အောင်ဖြစ်နေမိသည်။ကျွန်မကုန်းကမူလေးရှိရာသို့ လှမ်းသွားရန်ပြင်လိုက်သည်။ "ဖျပ်...ဖျပ်... ဖျပ်..." ထိုစဥ်မှာပင် နောက်ကျောဘက်ဆီမှ တဖျပ်ဖျပ်လျှောက်လာသော ခြေသံကြားလိုက်ရသောကြောင့် ကျောထဲ၌ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အနောက်သို့ ကမန်းကတန်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ပခုံးထက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကိုထမ်းလာပြီး ခြေကားကား လက်ကားကားနှင့်တရွေ့ရွေ့လှမ်းလာသော မည်းမည်းကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသော မည်းမည်း​ကောင်ကြီးကိုကြည့်ကာ ကျွန်မနေရာတွင်ပင်ကြက်သေသေလျက်ရပ်နေမိလေသည်။ ထိုမည်းမည်းကောင်ကြီးသည် ကျွန်မနားသို့ရောက်သောအခါရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်မှာ လေထဲသို့မြောက်တက်လာလေသည်။ " အား " ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကျွန်မအသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ " ဆရာမလေး....ဆရာမလေး ဘာဖြစ်တာလဲ သတိထားပါဦး....ကျွန်တော်ပါ ခြံစောင့်ဦးဖိုးထော်လေ..." ခြံစောင့်ကြီး ဦးဖိုးထော်၏ အသံကိုကြားမှ ကျွန်မမှာ ပြန်လည်အသိဝင်လာလေသည်။လူမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်တုန်ယင်ယင်နှင့်ဖြစ်နေသည်မို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ရလေသည်။ " ဦး...ဦးဖိုးထော်ရယ်...လန့်သွား​တာပဲ...အသံမပေးဘာမပေး " " ဒါနဲ့...ဆရာမလေးက ဒီတောအုပ်ထဲဘာလာလုပ်တာလဲ..." " ပျင်းလို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ ဦးဖိုးထော်ရယ် " ကျွမ်မ၏ အဖြေစကားကိုကြားသောအခါ ဦးဖိုးထော်သည် ကျွန်မကိုစူးစူးရဲရဲတစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် " မထွက်နဲ့...ဒီတောအုပ်ထဲဘယ်တော့မှလမ်းမလျှောက်နဲ့ဆရာမလေး " " ရှင်...ဘာ...ဘာဖြစ်လို့လံဦးဖိုးထော်..." "ဒီတောအုပ်က သူဌေးကြီးကျန်းမာစဥ်က အမဲပစ်ထွက်တဲ့နေရာပဲ... ပိုးကောင်မွှားကောင်တွေရှိသလို တောကောကြီးတွေလည်းရှိတယ်...နောက်ဘယ်တော့မှာ ဒီဘက်ကိုမလာနဲ့ လမ်းလျှောက်ချင်ရင်ခြံအရှေ့ဘက်မှာလည်းအကျယ်ကြီးပါ ကြိုက်သလောက်လျှောက်လို့ရတယ် ဆရာမလေး " *** အချိန်က နေဝင်ဖျိုးဖျ။ညစားကို ခပ်စောစောပင်စားလေ့ရှိသော ကျွန်မ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ဝင်လာခဲ့သည်။ယနေ့မှထူးထူးခြားခြား ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ကျွန်မထက်ဦးသူတစ်ယောက်ရောက်နေလေသည်။ထိုသူမှာ ကိုကျော်စွာဦးပင်ဖြစ်ပါလေသည်။ကိုကျော်စွာဦးသည် ဤစိန်ပန်း​​မြိုင်အိမ်​ကြီးတွင် ဆုံရခဲသော သူဖြစ်သည်။ကျွန်မသည် ကိုကျော်စွာဦးနှင့်ရင်းနှီးမှုသိပ်မရှိလှသည်မို့ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ဝင်ရန်ချီတုံချတုံဖြစ်နေမိပြီး အခန်းဝမှာအသာရပ်နေမိလေသည်။ကိုကျော်စွာဦးသည် ထမင်းကိုဖြည်းလေးစွာစားနေပြီ မိလုံးသည် ကိုကျော်စွာဦး၏အနားတွင်ရပ်ကာ ကိုကျော်စွာဦး၏ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများကိုဂရုတစိုက်နှင့်ခပ်ထည့်ပေးနေ၏။ပန်းရောင်အင်္ကျီလက်ပြတ်နှင့်အပွင့်ကြီးအခက်ကြီးများပါသောထဘီကိုခပ်တင်းတင်းဝတ်ထာပြီးသနပ်ခါးအဖွေးသားနှင့်ညိုညိုတုတ်တုတ်မိလုံး၏ပုံစံမှာ လှသည်ဟုမဆိုသာသော်လည်း ကြည့်ပျော်ရှူပျော်ရှိ၏။မိလုံးသည် ကျွန်မကိုမမြင် ကိုကျော်စွာဦးကိုသာ ကြည့်၍နေလေသည်။မိလုံး၏ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးတစ်မည်ခံစားလိုက်ရပြီး အခန်းပြင်သို့ပြန်လှည့်ထွက်ရန်ပြင်လိုက်သောအခါ ကိုကျော်စွာဦးသည် ခြေသံကြားသွား၍ထင်သည် လှည့်၍ကြည့်လာလေသည်။မိလုံးကမူ ကျွန်မကိုမြင်သောအခါ ခပ်ပြုံးပြုံးပင်ရှိလေသည်။ " သြော် ဆရာမပါလား...ညနေစာ စားမလို့ထင်တယ်...လာပါဆရာမ ကျွန်တော့်ကိုအားမနာပါနဲ့...ကျွန်တော်လည်းစားလို့ပြီးနေပါပြီ " "အို...မဟုတ်တာ...အေးဆေးစားပါရှင်... ကျွန်မကကိုကျော်စွာဦးကိုအားနာလို့ဝင်မလာတာပါ...ဒါနဲ့ ဒီနေ့ ကိုကျော်စွာဦးအလုပ်ကပြန်လာတာစောတယ်နော် " " ဟုတ်တယ် ဆရာမ...ကျွန်တော်ဒီနေ့ နေလို့သိပ်မကောင်းလို့ ခပ်စောစောပဲပြန်လာလိုက်တာ " "နေမကောင်းဘူးလား...ဆေးလိုရင်ပြောလေ ...တော်တန်ရုံဆေးလောက်တော့ ကျွန်မမှာရှိပါတယ် " " ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမလေး...ကျွန်တော်အလုပ်ကအပြန်မှာ ဆေးခန်းဝင်ပြခဲ့ပါတယ် " ကိုကျော်စွာဦးနှင့်ကျွန်မ စကားစမြည်ပြောရင်းထမင်းစားနေစဥ်မှာပင် ထမင်းစားခန်းတံခါးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲဖွင့်ပြီး သီဟထွန်းရှိန်ဝင်လာလေသည်။သီဟထွန်းရှိန်သည် ကိုကျော်စွာဦးနှင့်ကျွန်မအား ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်၍ စားပွဲ၏ထိပ်ဘက်ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ " မိလုံး...ထမင်းပွဲပြင်ပေး " ဟိန်းခနဲထွက်လာသော သီဟထွန်းရှိန်၏အသံကြောင့်ကျွန်မမှာလန့်ဖျန့်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဆတ်ခနဲတုန်သွားလေသည်။ကျော်စွာဦးမှာမူ မတုန်မလှုပ်နှင့်ပင် ထမင်းစားခြင်းကိုလက်စသတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော် ဆရာမ "ဟုနှုတ်ဆက်ကာ ထမင်းစားခန်းထဲမှထွက်သွားလေသည်။ကျွန်မမှာ ကိုကျော်စွာဦးကို ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အသံပင်မထွက်ရဲ။သီဟထွန်းရှိန်သည် စားပွဲ၏ထိပ်ဘက်မှနေပြီး ကျွန်မကိုခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ကျွန်မမှာ လက်တုန်တုန်ခြေတုန်တုန်နှင့်ပင် ထမင်းစားခြင်းကိုအမြန်အပြီးသတ်လိုက်ပြီး စားပွဲခုံမှထရန်ဟန်ပြင်လိုက်သောအခါ သီဟထွန်းရှိန်သည် ကျွန်မအားလှမ်း၍ကြည့်သည်မို့ ထိုင်ရမလိုထရမလိုနှင့်ခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ငုံ့ထားမိလေသည်။ " မဝတ်ရည် " နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သံကြောင့် ကျွန်မအံ့သြသွားရပြီး သီဟထွန်းရှိန်ကိုမဝံ့မရဲလှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ဒေါ်မာလာတင်၏ စကားကိုနှုတ်ဆိတ်၍သာနားထောင်နေလေသည်။ ‌ ‌" ဖြစ်နိင်ရင်တော့ တူမလေးကိုမြှုပ်နှံထားတဲ့နေရာကို ကျွန်တော်တို့ကိုလိုက်ပြပေးပါဦး...ပြီးတော့ဒိီကကျွန်တော့်တူအတွက်အကူအညီတောင်းရတာကိုလည်းတကယ်အားနာပါတယ် " ‌ ‌" အို မဟုတ်တာကိုအောင်နိူင်ရယ် ဘာအားနာစရာရှိလဲ ကိုယ့်အချင်းချင်းတွေပဲဟာ "ဒေါ်မာလာတင်သည် ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် မိသားစုများကို မသိမသာလှမ်းကြည့်လေသည်။ဒေါ်မာလာတင်၏အကြည့်ကို လူယုံတော်ကြီး ဦးသက်အောင်နှင့်သားမက်ဖြစ်သူကျော်စွာဦးတို့က စိတ်ဝင်တစားရှိနေကြသော်လည်း ကေသီတင်နှင့်သီဟထွန်းရှိန်မှာမူ သူတို့နှင့်မဆိုင်သကဲ့သို့ရှိလေသည်။ကျွန်မမှာလည်း ထိုင်ခုံမှာထိုင်နေရသော်လည်း သူတို့၏မိသားစုဆွေမျိုးကိစ္စသည် ကိုယ်နှင့်မသက်ဆိုင်သည်မို့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မိလေသည်။ ‌ ‌"ကဲ... တစ်လက်စကတည်း အားလုံးကိုမှာထားရဦးမယ်...နောက်အပတ်ကစပြီး...ကိုအောင်နိုင့်တူ မောင်မင်းပိုင်ဦးက တို့ရဲ့စိန်ပန်းမြိုင်အိမ်ကြီးမှာ အချိန်ခဏလောက်နေမှာမို့ အားလုံးက မိသားစုတွေလို နွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့ကြိုဆိုပေးဖို့တောင်းဆိုပါတယ်...ပြီးတော့မိလုံးတို့အဖွဲ့က မောင်မင်းပိုင်ဦးနေဖို့အတွက် အပေါ်ထပ်က အခန်းတစ်ခန်းကိုသေချာလေးပြင်ဆင်​ပေးထားကြပါ " ‌ ‌ ဒေါ်မာလာတင်၏ စကားဆုံးသွားသောအခါ ကျွန်မအလန့်တကြားဖြင့် မင်းပိုင်ဦး၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်မိလေသည်။ကျွန်မအကြည့်ကြောင့် မင်းပိုင်ဦးကလှစ်ခနဲတစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်သည်မို့ ကျွန်မ မလုံမလဲနှင့်သီဟထွန်းရှိန်၏ မျက်နှာကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ‌ "ဘုရားရေ "ကျွန်မစိတ်ထဲမှ ​နေ ဘုရားတလိုက်မိအောင်ပင် သီဟထွန်းရှိန်၏ မျက်နှာမှာတင်းမာနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရ​လေသည်။ **** အချိန်က မွန်းလွဲနှစ်ချက်ကျော်ပေပြီ ။သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်သည် ဆေးအရှိန်ကြောင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မောကျနေလေသည်။ကျွန်မလည်း ပြတင်းဝနားတွင်ထိုင်၍စာအုပ်ဖတ်နေရင်းမှ ငိုက်မျဥ်းလာသလိုရှိလာတာမို့ အခန်းအပြင်သို့ထွက်ခဲ့သည်။ နေ့လယ်နေ့ခင်းဖြစ်၍ ဒေါ်မာလာတင်တို့မိသားစုတွေ မရှိကြသောကြောင့် အိမ်ကြီးသည်တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။ခုတလော အိမ်ကပ်လှပါသည်ဆိုသော သီဟထွန်းရှိန်သည်ပင် အပြင်သို့ မကြာခဏသွားတတ်လေသည်။ ကျွန်မ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် မီးဖို​ဆောင်ဘေး စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်းလျှောက်ခဲ့သည်။နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်သမားအသစ်ဖြစ်သူ အသက်ခပ်ကြီးကြီး အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်သာ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို တိုတ်ချွတ်ဆေးကြောနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာ မိလုံးနဲ့နောက်ထက်အလုပ်သမားလေးမှာ မင်းပိုင်ဦးလာလျှင်နေဖို့ အခန်းအားသွားရှင်းနေခြင်းဖြစ်မည်ထင်သည်။မင်းပိုင်ဦးအကြောင်း ခေါင်းထဲသို့ရောက်လာသောအခါ ကြည်လင်နေသောစိတ်က နောက်ကျိရှုပ်ထွေးသွားရပြန်လေသည်။ကျွန်မ စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်းမှ နောက်ဖေးတံခါးမကြီးနားသို့ရောက်ရှိလာသည်။တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ခြံထဲသို့ ဆင်းခဲ့လေသည်။ခြံထဲတွင်လည်းတိတ်ဆိတ်၍နေလေသည်။​ခြံထဲရှိ ခြံစောင့်ကြီး ဦးဖိုးထော်သည်လည်း ခြံကျယ်ကြီး၏တစ်နေရာရာတွင် သစ်ပင်ပန်းပင်များကိုစိုက်ပျိုးပြုပြင်နေမည်ထင်သည်။ ကျွန်မ သစ်ပင်ကြီးများကြားမှ လျှောက်လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ခြံနောက်ဘက်သည် ခြံရှေ့ထက် သစ်ပင်ကြီးများပိုများပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်၌ပင် အနည်းငယ်မျှချောက်ချားစရာကောင်းလေသည်။ကျွန်မလည်း တစ်လောကမက်ခဲ့သော အိပ်မက်ကိုသတိရကာ ကျောချမ်းသလိုလိုတော့ ခံစားနေရလေသည်။ သစ်ပင်ကြိုသစ်ပင်ကြားမှအတန်ကြာလျှောက်လာပြီးသော်ခါ ခြံ၏အဆုံး တောအုပ်အစပ်သို့ရောက်ရှိလာလေသည်။စိန်ပန်းမြိုင်အိမ်ကြီးသည် မြို့လေး၏အထွက် အိမ်ခြေကျဲပါးလှသောနေရာတွင် တစ်သီးတစ်သန့်တစ်ထီးတစ်နန်းရှိနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ညဘက်မပြောလေနှင့် နေ့လယ်နေ့ခင်း၌ပါ သွားလာသူမရှိသလောက်ရှားပါးလေသည်။ ကျွန်မတောစပ်တွင်ရပ်၍ တော့အုပ်ထဲသို့ဝင်သွားသောလမ်းလေးကိုငေးကြည့်နေရင်း မရွှေမိ၏လက်ယပ်ခေါ်နေသောပုံစံကို မျက်စိထဲမြင်ယောင်လာမိပြီး အယောင်ယောင်အမှားမှားနှင့်တောလမ်းလေးအတိုင်းလျှောက်ဝင်ခဲ့မိ​​လေသည်။ " ကျွီ....ကျွီ...." "ရှီး....ရှိီး...ရှိီး...."တောအုပ်ငယ်ထဲမှ အမျိုးအမည်မသိသော အသံပေါင်းစုံကိုကြားနေရသလို တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများဖျဥ်းဖျဥ်းမြည်လာသကဲ့သို့ ကြက်သီးများပါထလာလေသည်။သို့သော်လည်း လှမ်းလက်စ​ခြေလှမ်းများမှာရပ်တန့်၍ မရနိုင်ဘဲရှေ့သို့သာလှမ်းနေမိလေသည်။ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း တောအုပ်လေးထဲမှ အလင်းရောင်သည် မှေးမှိန်ဖျော့တော့လာပြီး အမှောင်များလွှမ်းခြုံလာသည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။ကျွန်မ လှမ်းလက်စ ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်ပြီး အရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။ရှေ့တည့်တည့်၌မြင်နေရသည်မှာ သစ်ပင်ပုလေးများများပြားစွာပေါက်ရောက်နေသောကုန်းကမူလေးတစ်ခု။ထိုကုန်းကမူလေးကိုကြည့်၍ ရင်ထဲတလှပ်လှပ်မူးဝေလာသလို နားထင်သွေးကြောများလည်းတထိတ်ထိတ်ဆောင့်တိုးလာလေသည်။ထိုနေရာ။ထိုနေရာသည် အိပ်မက်ထဲ၌ မရွှေမိရပ်ခဲ့သောနေရာနှင့်ထပ်တူထပ်မျှတူနေလေသည်။တကယ်ဆိုလျှင် မရွှေမိသည် ကျွန်မရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အလုပ်ထွက်သွားသည်ဖြစ်၍ မရွှေမိနှင့်ကျွန်မမှာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသိပ်မရှိခဲ့ဘဲ မကြာခဏဆိုသလို

သတ်ပုံအမှားများကို သည်းခံပေးကြပါရန်တောင်းပန်အပ်ပါသည် အပိုင်း ( ၄ ) "စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး " *** အယောင်ယောင်အမှားမှားနှင့် လက်ထဲမှပြုတ်ကျသွားသောဆေးဘူးမှာ ဒေါ်မာလာတင်၏ ခြေထောက်နားသို့လိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။ဒေါ်မာလာတင်သည် သူ့ခြေထောက်နားမှ ဆေးဘူးကိုအသာကောက်ယူလိုက်ပြီး ချိုမြပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားနှင့်စကားဆိုလာလေသည်။ " ဆရာမလေး အရမ်းပင်ပန်းနေတယ်ထင်တယ်... ခဏသွားနားလိုက်ပါဦး...ဒီလိုပါပဲ ကျွန်မနဲ့ဆရာမလေးတစ်ယောက်တစ်လှည့်ပြုစုနေရတာပဲ...အစ်ကိုကြီးအတွက်မို့ပင်ပန်းတယ်လို့မခံစားရပါဘူးရှင်...အိမ်အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့မို့ တစ်ခါတလေအစ်ကိုကြီးကို ဆရာမလေးလက်ထဲအပ်ထားရပေမဲ့ ဆရာမလေးကိုလည်းအားနာလှပါတယ် " ဒေါ်မာလာတင်၏ အသံသည် မကြားရစဖူးချိုလွန်းအီလွန်းလှပေသည်။ထို့ပြင် သစ်လွင်တောက်ပမှုမရှိတော့သည့် တစ်ပတ်နွမ်းပါတိတ်ဝမ်းဆက်ကိုဝတ်ထားပြီးလျှင် အမြဲတမ်းကာလာရောင်စုံနှင့်ခြယ်သထားသော မျက်နှာမှာလည်းအခြယ်အသကင်းလျက်ရှိလေသည်။ထိုသို့ဒေါ်မာလာတင်၏ပြောင်းလဲနေသော ပုံစံကိုကြည့်ပြီး အံ့သြမင်သက်နေမိချိန်မှာပင် မထင်မှတ်ထားသောသူကိုပါ တွေ့လိုက်ရ၍ ရင်ထဲ၌ သိသိသာသာလှုပ်ရှားခုန်လှုပ်သွားပြီးကြောင်အမ်း၍ ငေးကြည့်နေမိလေသည်။ "ဆရာမ... ခဏလောက် အနားသွားယူလိုက်ပါ " ဒေါ်မာလာတင်၏ အသံကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ကြားလိုက်ရမှ ဖျတ်ခနဲအသိဝင်လာပြီး အခန်းထဲမှ ယောင်ယောင်ကန်းကန်းနှင့်ထွက်ခဲ့မိလေသည်။ကျွန်မထွက်လာသောအခါ သူလှမ်းကြည့်နေသည့်ကို မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှမြင်နေရလေသည်။ ခြံ၏အရှေ့ဘက်ပန်းခြံလေးထဲမှ ဒါန်းပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကိုငေးမောကြည့်နေမိသည်။ခြံထဲတွင် သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်ကြောင့်အေးမြ၍နေလေသည်။တစ်ချက်တစ်ချက်တိုတ်ခတ်လိုက်သော လေပြည်လေညင်းလေးများကြောင့် အတန်ငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသောစိတ်အစဥ်သည် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာလေသည်။ " မတွေ့တာကြာပြီနော် " အသံနှင့်အတူအနားသို့ရောက်လာသောသူ။စိတ်သည်ပြန်လည်ရှုပ်ထွေးသွားမိပြန်လေသည်။ " ငါးနှစ်ကျော်ပြီလေ... အဆင်ပြေလား...ရှင့်အမေရောကျန်းမာရေးကောင်းသွားပြီလား " " အမေ ဆုံးသွားပါပြီ " " သြော်... စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင် " " ဒါနဲ့ ...ဝတ်ရည်က ဒီကိုဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ " " အသိသူနာပြုဆရာမတစ်ယောက်ရဲ့အကူအညီနဲ့ရောက်လာတာပါ..နယ်ဆိုပေမဲ့ရန်ကုန်ထက်လစာများပြီး ကြိုတင်လစာလည်းထုတ်ပေးတယ်လေ...ရှင်ရောသူဌေးကြီးနဲ့ဘာတော်တာလဲ " " ဘာမှမတော်ပါဘူး...သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်ရဲဆုံးသွားတဲ့ဇနီးက ကိုယ့်အဒေါ်​ယောကျ်ားရဲ့အစ်မလေ...ကိုယ်ကအမေဆုံးပြီးကတည်းက... အဒေါ်မိသားစုနဲ့နိုင်ငံခြားကိုလိုက်သွားခဲ့တာ..." " ဒါနဲ့...ဝတ်ရည် ကိုယ့်ကိုအရမ်းမုန်းနေလားဟင်..." ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကိုစူးခနဲ့မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။စာလေးတစ်စောင်သာထားခဲ့ပြီး ပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားခဲ့သော ချစ်သူဟောင်းနှင့်ငါးနှစ်ကျော်ကြာမှပြန်ဆုံတွေ့ရခြင်းသည် ဟိုယခင်ကလို ရင်ကိုလှုပ်ခတ်နိုင်စွမ်းတော့မရှိတော့ပါချေ။ကျွန်မအမှတ်မထင်ပင်မဲ့ပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ကျွန်မသွားတော့မယ်...သူဌေးကြီးကိုဆေးတိုတ်ရမယ့်အချိန်ရောက်နေပြီ " ကျွန်မ သူ့ကိုကျောခိုင်းလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်ရန်ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် စိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏စောင့်ကြည့်နေသလိုခံစားနေရသည်မို့ အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။ " အို " သီဟထွန်းရှိန်သည် ပြတင်းပေါက်တွင်မတ်မတ်ကြီးရပ်၍ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်အားစူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်​နေလေသည်။ကျွန်မလည်း ထိတ်ခနဲခုန်လှုပ်သွားသောစိတ်ကို ဟန်မပျက်အောင်ထိန်းရင်းအိမ်ကြီးထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ်ပြေးဝင်ခဲ့မိလေသည်။ ****** " ဆရာမလေး...ခဏလောက်ထိုင်ပါဦး ဧည့်သည်တွေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ " ဧည့်ခန်းထဲတွင် အိမ်ရှိမိသားစုအကုန်စုရုံး ရောက်ရှိနေ​ကြသည်။ကျွန်မနီးစပ်ရာခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေသော သီဟထွန်းရှိန်၏ မျက်နှာကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။သီဟထွန်းရှိန်သည် မရယ်မပြုံး ခပ်တင်းတင်းမျက်နှာနှင့်ပြန်ကြည့်လေသည်။ "အစ်ကိုကြီး နေမကောင်းဖြစ်ကတည်းက ကိုအောင်နိုင်တို့ကို အကြောင်းကြားဖို့ သမီးလေးရတီချိုကို ကျွန်မပြောပါသေးတယ်...ကိုအောင်နိုင်တူမက ကိုအောင်နိုင်တို့တွေ တိုင်းတစ်ပါးကနေ သွားရခက်လာရခက်နဲ့စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာစိုးလို့အကြောင်း မကြားချင်ဘူးတဲ့လေ...ခုတော့ရှင်... " ဒေါ်မာလာတင်သည် စကားပြောနေရင်းမှ ပါးပြင်ပေါ်သို့စီးးကျလာသော မျက်ရည်စများကိုလက်ကိုင်ပုဝါနှင်အသာတို့ထိသုတ်လိုက်လေ၏။ ‌"တကယ်ပါရှင်... ပွဲရုံအလုပ်တွေကတစ်ဖက် ၊အစ်ကိုကြီးကိုလည်းစိတ်ပူနေရတာနဲ့သမီးလေးခမျာ ညညအိပ်မပျော်ဘူးထင်ပါရဲ့ရှင်... အခါတိုင်းညတွေလည်း အပေါ်ထပ်သူ့တို့လင်မယားအခန်းနဲ့အောက်ထပ်ကအစ်ကိုကြီးအခန်းကို ညဥ့်နက်သန်းခေါင်သွားလာနေကြပါ....အဲ့ဒီညကမှဘယ်လိုများဖြစ်တယ်မသိပါဘူးရှင် အိမ်ကြီးကကြီးလွန်းတော့ မနက်အိမ်သားတွေနိုးမှ လှေကားခြေရင်းမှလဲကျနေတာတွေ့တာ...ကံဆိုးလှတဲ့ကျွန်မသမီးလေးပါ...ဖြစ်နိုင်ရင်သူ့အစား ကျွန်မပဲဖြစ်လိုက်ချင်တယ်.." ဒေါ်မာလာတင်သည် ပြောရင်းမှလက်ကိုင်ပုဝါလေးနှင့်မျက်လုံးထောင့်စွန်းကိုသုတ်ပြန်လေသည်။ဧည့်သည်များမှာမူ

" မိလုံးက... စိန်ပန်းမြိုင်ကမိသားစုတွေအကြောင်းကိုအတော်လေးသိတာပဲနော် " ကျွန်မက စသလိုလိုနှင့်ပြောပြီး မိလုံး၏မျက်နှာကိုအကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ကျွန်မစကားကြောင့် မိလုံးသည် ကျွန်မကိုစူးခနဲတစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး " သိတာပေါ့...ဆရာမရယ်....မိလုံးအသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ကတည်းက ဒီအိမ်ကိုရောက်နေတာလေ...ခုဆိုမိလုံးအသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်တောင်ပြည့်တော့မယ်လေ " " ဟုတ်လား...ဒါနဲ့မရွှေမိကမိလုံးထက်အသက်ကြီးပုံပဲနော် " " ဟုတ်ကဲ့...မရွှေမိက အသက်အစိတ်ကျော်ပြီဆိုတော့ မိလုံးထက်အသက်ပိုကြီးသလိုလှလည်းလှပါတယ်...ဒါပေမဲ့မရွှေမိက....." " ဆရာမ....ဆရာမရှိလား... " မိလုံး၏ စကားအဆုံးမသတ်နိုင်ခင်မှာပင် အခန်းဝမှခေါ်သံကြားလိုက်ရလေသည်။ခေါ်သံကိုကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိလုံးသည်မျက်နှာကိုမဲ့ရွှဲလိုက်ပြီး " ကြားလား ဆရာမလေး...ခေါ်ပုံကမာရေကျောရေနဲ့...အဲ့ဒါအသစ်ရောက်လာတဲ့အလုပ်သမားလေ...နောက်တစ်ယောက်ကအသက်ကြီးကြီးရုပ်ဆိုးဆိုးမိန်းမကြီးလေ ဆရာမတွေ့ပြီးပြီလား " "တွေ့ပြီးပါပြီ မိလုံးရယ် " ကျွန်မ မိလုံးကိုပြန်ဖြေလိုက်ရင်း အခန်းဝသို့ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ " ကျွန်မရှိပါတယ်...သူဌေးကတော်ခေါ်လို့လား ရှင် " " မခေါ်ပါဘူး...မကြာခင်ဧည့်သည်လာတော့မှာမို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားဖို့ပြောခိုင်းလိုက်တာ " **** ကျွန်မလည်း သူဌေးကြီး၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်ပြီး ခုတင်အောက်ခြေမှခလုတ်ကိုဆွဲလိုက်ပြီး ခုတင်ကိုအပေါ်သို့အနည်းငယ်မတင်လိုက်သည်။သူဌေးကြီးသည် ကျွန်မ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ပင်ကြည့်နေလေသည်။ " နေရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိရဲ့လား ဆရာ " သူဌေးကြီးသည် ကျွန်မ၏ အမေးကို ခေါင်းကိုအသာငြိမ့်ပြ၍ဖြေလေသည်။ " ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေလာမှာတဲ့ ဆရာ ၊ကြည့်ရတာဆရာကြီးရဲ့ဧည့်သည်တွေဖြစ်မယ်... " " လာပါ...ဝင်ပါရှင်...အစ်ကိုကြီးကရှင်တို့ကိုမျှော်နေတာကြာလှပေါ့...အစ်ကိုကြီးအခြေအနေကအတော်လေးတော့ ကောင်းလာပါပြီရှင် ...မျက်နှာလေးကြည့်ပါလားကြည်လို့ဝင်းလို့လေ...ကျွန်မလည်းအစ်ကိုကြီးကိုပြုစုရင်းတစ်ဖက်မို့ အချိန်မအားတာနဲ့ရှင်တို့ဆီမဆက်သွယ်ဖြစ်တာပါ ရှင် " ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဝင်လာကြသော ဒေါ်မာလာတင်နှင့်ဧည့်သည် များသည် သူဌေးကြီး၏ ခုတင်ဘေးသို့လျှောက်လာကြသည်မို့ ကျွန်မခုတင်ဘေးမှ အသာဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ဒေါ်မာလာတင်နှင့်ဧည့်သည်များအား ခေါင်းကိုညွတ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းပြန်မော့လိုက်ချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော ဒေါ်မာလာတင်၏ပုံစံကြောင့် အံ့သြမင်သက်၍ကြည့်နေမိလေသည်။ထိုစဥ်မှာပင် ဒေါ်မာလာတင်ဘေးမှ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ကျွန်မကိုလှမ်း၍ ကြည့်လာလေသည်။ထိုသို့ ကြည့်လာသောဧည်သည်၏ မျက်နှာကိုတွေ့မြင်လိုက်ရသောတခဏ၌ ကျွန်မသည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားမိပြီး လက်ထဲမှ ဆေးဘူးသည်ပင် အောက်သို့ပြုတ်ကျသွားရလေသည်။ ****** အပိုင်း ( ၄ ) ဆက်ရန် A Kyi Phyu #eကြည်ဖြူ

ယခုလို မမြင်စဖူးသီဟထွန်းရှိန်၏ စိတ်ဆိုးနေသောပုံစံကိုမြင်လိုက်ရသည့်အခါမှာတော့ တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နှင့်ပင်နှုတ်ဆိတ်၍နေမိလေသည်။သီဟထွန်းရှိန်သည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေသော ကျွန်မကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး အခန်းဝတံခါးနားသို့လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အပြင်သို့ချောင်းကြည့်နေလေသည်။ထိုနောက် ကျွန်မရှိရာဆီသို့ လျှောက်လာပြီး လက်ကိုဆွဲကာ စင်္ကြန်လမ်အတိုင်း ခပ်မြန်မြန်ပင်လျှောက်သွားလေသည်။အတန်ကြာလျှောက်ပြီးနောက် ကျွန််မ၏အခန်း​ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အခန်းတံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို အခန်းထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်ပြီး " အိပ်တော့ "ဟု အသံပြတ်နှင့်ပြောကာ ထွက်သွားလေသည်။ ကျန်ခဲ့သော ကျွန်မမှာတော့ သူပြောသလို အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း၊ရင်ဖိုရခြင်းစသော အတွေးပေါင်းများစွာနှင့် မိုးစင်စင်လင်းခဲ့ရလေသည်။ *** ညကအိပ်ရေးပျက်ထားပေမဲ့ မနက်ခြောက်နာရီထိုးပြီးသည်နှင့် သူဌေးကြီး၏ အခန်းထဲသို့အရောက်လာရမည်ဖြစ်သော ကျွန်မမှာ ယနေ့လည်းတာဝန်ဝတ္တရားမပျက်ဘဲ သူဌေးကြီးအားကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးခြင်းစသော​ဝေယျာဝစ္စများအားလုပ်ကိုင်ပေး​ပြီး နံနက်ခင်းတွင် သောက်ရမည့်ဆေးဝါးများကိုတိုတ်ကျွေးပေးပြီးနောက် အခန်းအားလေဝင်လေထွက်ကောင်းစေရန် ပြတင်းတံခါးများ၊လိုက်ကာစများကို လိုက်လံဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။ထိုအချိန်မှာပင် အခန်းထဲသို့ ဒေါ်မာလာတင်တစ်ယောက်ဝင်လာပြီး "ဆရာမ....ဒီနေ့အစ်ကိုကြီးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေးပြင်ဆင်ပေးထားပါနော် ...နေ့လည်ဧည့်သည်​တွေလာမှာမို့ပါ...ပြီးတော့ဒီအခန်းထဲရောစာကြည့်ခန်းကိုပါကြည့်ကောင်းအောင်ပြင်ထားခိုင်းလိုက်ပါ...ဆရာမလေးခိုင်းဖို့မိလုံးကိုလွှတ်လိုက်မယ်" ဒေါ်မာလာတင်သည် ပြောစရာရှိတာပြောပြီး အခန်းအပြင်သို့ ကြွကြွရွရွလှလှပပလေးပြန်ထွက်သွားလေသည်။ခုတင်ထက်မှလင်ယောကျ်ားဖြစ်သူသူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်ကိုမူ တစ်ချက်လေးမျှပင်ငဲ့ကြည့်မသွားပါချေ။ ****** နံနက်ခုနှစ်နာရရီ​ကျော်​​လောက်တွင် နံနက်နေရောင်ခြည်ရရန်အတွက် နာရီဝက်လောက်နေပူဆာလှုံပြီးချိန်မှာတော့ သူဌေးကြီးသည် ပင်းပန်း​သောဒဏ်၊ဆေးအရှိန်များကြောင့် နံနက်ကိုးနာရီလောက်တွင် တရေးထပ်၍အိပ်လေသည်။သူဌေးကြီးအိပ်ပျော်သွားသည်နှင့်ကျွန်မလည်း မိလုံးကိုဝိုင်းကူရန်အတွက် စာကြည့်ခန်းဘက်သို့ကူးခဲ့လိုက်သည်။ မိလုံးသည် ကျွန်မကိုမြင်သောအခါ လှမ်း၍ရယ်ပြလေသည်။မိလုံးသည်အိမ်အကူဆိုသော်လည်း မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းခန္ဓာကိုယ်တောင့်တောင့် အသားအရေညိုညိုညက်ညက်နှင့်ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ပုံရှိလေသည်။ ကျွန်မ မိလုံးဘေးမှာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီ ညကအကြောင်းတွေကို မိလုံးကိုပြောသင့်မပြောသင့်တွေးမိလေသည်။ကျွန်မအတွက် သည်အိမ်ကြီးမှာ မိလုံးကိုမှ မပြောလျှင်လည်းအခြားပြောစရာလူမရှိသည်မှာတော့သေချာလေသည်။ " ဒါနဲ့... မိလုံးကိုမေးရဦးမယ် ...မရတီချိုကလှလားဟင် " " လှတာပေါ့...ဆရာမလေးရယ်...ဆံပင်လေးဖားလျားချပြီးဂါဝန်အရှည်များဝတ်ထားရင် အရုပ်မလေးလိုအရမ်းချစ်စရာကောင်းတာ...ပြီးတော့စိတ်သဘောထားလည်းတအားကောင်းတာလေ ...မိလုံးတို့လိုအလုပ်သမားတွေအတွက် တစ်လတစ်ခါ အဝတ်အစားသစ်တွေဝယ်ပေးသလိုအစားအသောက်ဆိုရင်လည်း သူစားသမျှမိလုံးတို့ကိုကျွေးတာလေ...ပြောရင်းမမလေးကိုသတိရလိုက်တာဆရာမရယ် "မိလုံးသည် သူ့စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်ကို လက်နှင့်ပွတ်သုတ်​နေလေသည်။ " စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ မိလုံးရယ်...မင်းမမလေးကိုသတိရရင် ဘုရားရှိခိုးတိုင်းအမျှဝေလေ " " ဝေပါတယ် ဆရာမလေးရယ်...ဒါပေမဲ့ မိုးလင်းကမိုးချုပ်အလုပ်နဲ့လက်နဲ့မပြတ်တဲ့ မိလုံးတို့ဘဝက ညဘက်အလုပ်ပြီးတာနဲ့ ပင်ပန်းတဲ့ဒဏ်ကြောင့် ဘုရားကိုပုဆိန်ပေါက်ရှိခိုးပြီးချက်ချင်အိပ်ပျော်သွားတတ်တော့ အမျှပေးဝေးဖို့ကိုမနည်းကြိုးစားနေရတယ် ဆရာမလေးရေ " " အင်း...ကျွန်မနားလည်ပါတယ်မိလုံးရယ် " " မမလေးရတီချိုရှိတုန်းက ဒီလောက်မပင်ပန်းဘူးဆရာမလေးရဲ့၊မမလေးဆုံးသွားပြီးမှ မကေသီတင်ရဲ့ဒဏ်ကိုမခံနိုင်လို့ အလုပ်သမားတွေထွက်သွားကြတယ်လေ ...အလုပ်သမားအသစ်ထက်မခေါ်ဘဲနေတော့ မိလုံးတို့ပိုပင်ပန်းတာပေါ့...ဒါကြောင့်မို့လည်း...မရွှေမိကပြန်မလာတာပေါ့... " " မိလုံးတို့ကို မတရာခိုင်းပေမဲ့ သူတို့မိသားစုတွေအချင်းချင်း​တော့ အဆင်ပြေကြပုံပဲ...မရတီချိုမရှိတော့တာတောင်သူ့ခင်ပွန်းကအတူနေတယ်ဆိုတော့လေ " " ဘယ်ကသာ အဆင်ပြေရမှာလဲ ဆရာမရယ်... ၊မနှစ်ကဘဘကြီးနေမကောင်းစဖြစ်ကတည်းက မမလေးရတီချိုက အလုပ်ကနားလိုက်ပြီး အစ်ကိုကျော်စွာဦးကို ပွဲရုံလုပ်ငန်းတွေဦးစီးခိုင်းထားတာမို့ အစ်ကိုကျော်စွာဦးကို မချစ်သော်လည်းအောင့်ကာနမ်းနေကြရတာလေ" " ဟင်...ဟုတ်လား....ဒါဆိုသီဟထွန်းရှိန်နဲ့ရောအဆင်ပြေရဲ့လား " " အမလေး...ပိုဆိုးတာပေါ့...ဆရာမလေးရယ်... အစ်ကိုလေးသီဟထွန်းရှိန်ကလေ ဘဘကြီးနဲ့မမရတီချိုကလွဲရင်ဘယ်သူနဲ့မှမတည့်ဘူး... အရင်ကဆိုအိမ်မှာတောင်နေတာမဟုတ်ဘူး...မမလေးရတီချိုဆုံးခါနီးရက်ပိုင်းလောက်ကမှ အိမ်ပြန်လာနေတာလေ "

သရဲတစ္ဆေဆိုသည်များကို အကြောက်အလန့်သိပ်မရှိသောလည်း စိန်ပန်းမြိုင်ဆိုသော ဤအိမ်ကြီးကိုရောက်မှပင် ကြောက်စိတ်များဝင်ကာ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံတွေ့ကြုံနေရခြင်းဖြစ်လေသည်။ ရေဘူးကို စားပွဲခုံပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး ခုတင်ပေါ်တက်ထိုင်ကာ လက်အုပ်လေးချီ၍ ဘုရားကိုအာရုံပြုကန့်တော့လိုက်သည်။စိတ်ထဲမှလည်း ဘုရားဂုဏ်တော်များကို ရွတ်ပွားနေမိ​လေသည်။ထိုစဥ်မှာပင် " ရှပ်....ရှပ်...ရှပ်..." အခန်းပြင်မှ တရှပ်ရှပ်သွားနေသော ခြေသံကိုကြားလိုက်ရသည်မို့ ဘုရားကိုအာရုံပြုကန်တော့နေရင်းမှ ကျွန်မနားစွင့်လိုက်မိသည်။ " ရှပ်....ရှပ်...ရှပ်..." ခြေသံကိုထပ်မံ ကြားရပြန်လေသည်။သည်တစ်ခါတော့ အသံက ပို၍ပီပြင်ထင်ရှားလာသည်။​သေချာသည်မှာ အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင်ကြားရခြင်းဖြစ်လေသည်။ကျွန်မ ခုတင်ပေါ်မှ အသာဆင်းလိုက်ပြီး တံခါးနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်​ပြီး တံခါးကိုခပ်ဖြည်းဖြည်းဖွင့်၍ အပြင်သို့ချောင်းကြည့်လိုက်​သောအခါ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်းလျှောက်သွားသည်ကိုမြင်လိုက်ရလေသည်။ထိုအမျိုးသမီးသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည့်အခါတိုင်း၌ ကျောပေါမှ ဆံပင်ရှည်ကြီးများဝဲခါလှုပ်ယမ်းသွားသည်မှာ ကြည်၍ပင်ကောင်းနေလေသည်။အမျိုးသမီးသည် ခပ်ဖြည်းဖြည်းလျှောက်သွားနေရင်းမှ သီဟထွန်းရှိန်ရှိရာ အခန်းဘက်သို့ အတန်ကြာငေးမောကြည့်နေလေသည်။ထို့နောက် အနောက်ဘက်လသာဆောင်ရှိရာ ကျော်စွာဦး၏ အခန်းဘက်သို့သွားဟန်ပြင်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကေသီတင်၏အခန်းရှိရာ စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်းလျှောက်သွားလေသည်။ကျွန်မသည်လည်း ထိုအမျိုးသမီး၏လှုပ်ရှားမှုများကိုငေးမော၍ နောက်မှတရွေ့ရွေ့လိုက်ပါသွားမိလေသည်။အမျိုးသမီးသည် စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း သွားနေရင်းမှ ကေသီတင်၏အခန်းကိုကျော်သွားသောအခါ လသာဆောင်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ကျွန်မလည်း ထိုအမျိုးသမီး၏နောက်သို့အမီလိုက်နိုင်ရန် ခြေလှမ်းကိုခပ်သွက်သွက်လှမ်းလိုက်စဥ်မှာပင် ကေသီတင်၏ အခန်းထဲမှ စကားသံခပ်တိုးတိုးကိုကြားလိုက်ရသောကြောင့် ကျွန်မ၏ လှမ်းလက်စခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်သွားရလေသည်။ " ဒီကိစ္စက...ကေသီနဲ့မဆိုင်ဘူး...အားလုံးရတီချို့ကြောင့်ဖြစ်တာ ၊ သူ့ကိုယ့်သူအထင်ကြီးလို့... သူ့မာနတွေကြောင့်ဖြစ်တာ ၊တကယ်ဆို ကေသီဘက်ကတောင်နာသေးတယ် " ဒေါသသံအနည်းငယ်စွက်နေသော ကေသီတင်၏စကားသံထဲတွင် ရတီချို၏နာမည်ကိုကြားလိုက်ရသောကြောင် ကျွန်မအာရုံစိုက်နားစွင့်ရင်း အခန်းတံခါးဝနားသို့ကပ်ကာ အထဲသို့ မြင်ရလိုမြင်ရငြားချောင်းကြည့်ရန်ပြင်လိုက်လေသည်။ အခန်းတံခါးနားသို့ကပ်သွားချိန်၌ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် တစ်စုံတစ်​ယောက်သည် နောက်ဘက်မှနေ၍ ကျွန်မ၏ခန္ဓာကိုယ်အား သိမ်းဖက်ချုပ်နှောင်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့်ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ဆွဲခေါ်၍သွားခြင်းကိုခံလိုက်ရလေသည်။ " အီ...အစ် ...အစ်..." ကျွန်မလည်း အားရှိသလောက်တွန်းထိုးရုန်းကန်နေသော်လည်း ထိုသူ၏လက်များမှာ သန်မာလွန်းသောကြောင့် ထိုသူ၏ဆွဲခေါ်သွားရာ​နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့နှင့်ပါသွားရလေသည်။ထို့နောက် သူသည် အခန်းတစ်ခန်းအား လျင်လျင်မြန်မြန်ပင်ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ကျွန်မကိုပါအခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီးလျှင် တံခါးကိုခပ်မြန်မြန်ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။ကျွန်မလည်း ချုပ်နှောင်မှုအားလျော့သွားသော ထိုသူ၏လက်မှ အမြန်ပင်ရုန်းထွက်လိုက်လေသည်။ " ရှင် ....ရှင်..ဘယ်သူလဲ...ကျွန်မကိုဘာလုပ်မလို့လဲ... ကျွန်မနားကပ်မလာနဲ့နော် " ကျွန်မလည်း ထူပူကြောက်လန့်နေ၍ ရှေ့မှလူကို သတိထားမ​ကြည့်မိဘဲ တွန်းထိုးရုန်းကန်အော်ဟစ်၍ရန်ပြန်လုပ်မိသောအခါ ထိုသူသည် ကျွန်မ၏နှုတ်ခမ်းအစုံအားလက်ဝါးနှင့်ထက်မံဖိပိတ်လိုက်ပြီး အသံမာမာနှင့်ခပ်တိုးတိုးငေါက်ငမ်းလေသည်။ " တိတ်တိတ်နေ...ပြောချင်ရာဇွတ်ပြောမနေနဲ့....ဆရာမကို ကျွန်တော်ဘာမှမလုပ်ဘူး စိတ်ချ " ထိုသူ၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါမှ ကျွန်မမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စိတ်များပြောလျော့သွားရပြီး " ရှင်...ရှင် ကိုသီဟထွန်းရှိန် ... ဒါ..ဒါဘာလုပ်တာလဲ ဟင် ... " " ဘာလုပ်တာလဲဆိုတာ ဆရာမကို ကျွန်တော်ကမေးရမှာ... ညသန်းခေါင်ကြီး မကေသီအခန်းရှေ့မှာ ဆရာမဘာလုပ်နေတာလဲပြောလေ...ညနက်ရင်အခန်းထဲကနေ အခန်းပြင်ကိုမထွက်ဖို့ဆရာမကို ကျွန်တော်ပြောထားတယ်လေ " " အို...ကျွန်မကလည်းထွက်ချင်လို့ထွက်တာမဟုတ်ပါဘူး...ညနက်သန်းခေါင်ကြီးခြေသံတွေကြားလို့ထွက်ကြည့်တာရှင့်... " " ခြေသံဟုတ်လား...ဘာခြေသံလဲ...အဲ့ခြေသံတွေ...အဲ့လူတွေကိုခင်ဗျားပဲမြင်နေ ၊ခင်ဗျားပဲကြားနေတာ...သရဲတစ္ဆေစာအုပ်တွေဖတ်ပြီးစိတ်ကူးတွေယဥ်နေတာရပ်တော့...ကိုယ့်အန္တရာယ်ကိုယ်သတိထားဦး... နောက်တစ်ခါညနက်တွေအခန်းအပြင်ကိုထွက်ရဲထွက်ကြည့် ကျွန်တော့်အကြောင်းသိမယ် " သီဟထွန်းရှိန်သည် အသက်နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်သာရှိသေး၍ ကျွန်မထက် လေးနှစ်ခန့်ငယ်သော်လည်း မြင့်မားသောအရပ်အမောင်း၊​ယောကျ်ားပီသသောပုံစံနှင့်အေးဆေးတည်ကြည်သော မျက်နှာထားဟန်ပန်ကြောင့် စတွေ့ကတည်းကပင် သီဟထွန်းရှိန်အားရှိန်နေမိသော ကျွန်မမှာ

မရွှေမိသည် စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း လျှောက်နေရင်းမှ အိမ်ကြီး၏ အနောက်တံခါးမကြီးအဝသို့ ရောက်သွားပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ ခြံထဲသို့ဆင်းသွားလေသည်။ ကျွန်မလည်း အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားသော မရွှေမိကိုကြည့်၍ အိမ်တံခါးဝနားတွင် ခြေစုံရပ်နေမိလေသည်။​​ခြထဲ၌မူ လဆန်းခါစရက်ဖြစ်၍ လ၏အလင်းရောင်အနည်းငယ်မျှ ရှိသော်လည်း ခြံထဲရှိသစ်ပင်ရိပ်များကြောင့် အလင်းရောင်သည် ဟိုတစ်ကွက်သည်တစ်ကွက်ဖြင့်သာရှိလေသည်။အလင်းရောင် မှုန်တိမှုန်ဝါးကြား၌ သစ်ပင်များ ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေပုံမှာ မကောင်ဆိုးဝါးများမြူး​တူးပျော်ပါးနေပုံနှင့်ပင်တူနေလေသည်။မရွှေမိသည် မှုန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်၌ မတ်မတ်ကြီးရပ်လျက် ကျွန်မကိုလက်ယပ်၍ ခေါ်ပြန်လေသည်။မျက်လုံးပြူးကြီးများနှင့်စိုက်ကြည့်၍ ခေါ်နေသောမရွှေမိ၏ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မရင်ထဲမှ တဒိန်းဒိန်းဆောင့်ခုန်လာပြီး အသက်ရှုတွေပါကြပ်လာသည်မို့ နောက်သို့ပြန်လှည့်ပြေးချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။မရွှေမိသည် ကျွန်မ၏ဖြစ်အင်ကို မသိဘဲ လက်ယပ်၍ ခေါ်နေလေသည်။ကျွန်မလည်း ခေါင်းကိုအစွမ်းကုန်ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး " ကျွန် ....ကျွန်မ ...မ... မလိုက်ချင်တော့ဘူး...မရွှေမိရယ်....ခြံထဲကအရမ်းမှောင်တယ် "ဟုအော်ပြောလိုက်သော အခါ "တောက် " မရွှေမိက " တက် "တစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်ပြီး ခါးကြီးထောက်လျက် စူးရဲသောမျက်လုံးအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ညအမှောင်၌ စူးရဲတောက်ပနေသော မရွှေမိ၏မျက်လုံးအစုံကိုကြည့်ပြီး ကျွမတစ်ကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာလေသည်။ " လာ ခဲ့ " ဝမ်းခေါင်းသံကြီးနှင့်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံသြသြကြီးနှင့် ခေါ်လိုက်သော မရွှေမိ၏ ခေါ်သံအဆုံး၌ ကျွန်မသည် အညှို့ခံရသူပမာ ခြံထဲသို့ တရွေ့ရွေ့ဆင်းသွားမိလေသည်။ " မလိုက်ဘူး...ကျွန်မ မလိုက်တော့ဘူး မရွှေမိ " ကျွန်မသည် ကိုယ့်ခြေထောက်များကို ကိုယ်တိုင်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သလို နှုတ်မှပါအော်ဟစ်ငြင်းဆန်နေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းအစုံနှင့်လျှာသည် အာစေးထည့်ခံထားရသူပမာ အသံမှာပြင်ပသို့ ထွက်မလာဘဲ လည်ချောင်းဝမှာတင် တစ်ဆို့ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ " ဂီး " " အား " ရုတ်တရက် ခေါင်းတည့်တည့်ထက်မှ ငှက်ဆိုးထိုးသံကြီးထွက်ပေါ်လာသည်မို့ ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်မိသော်လည်း အသံကလည်ချောင်းဝ၌သာ တစ်ဆို့နေပြီ ပြင်ပသို့ထွက်မလာပါချေ။မရွှေမိတစ်ယောက်ကတော့ သစ်ပင်ကြိုသစ်ပင်များကြားမှ တရွေ့ရွေ့သွားနေပြီးခြံ၏နောက်ဘက် တောအုပ်အစပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်မရှိရာဆီလည်ပြန်လှည့်ကြည့်လာပြီး တောထဲသို့ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။ " အူး....အူး....ဝူး....ဝူး....ဝူးး " တောထဲသို ခြေချလိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြားလိုက်ရသော ခွေးအူသံများကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးများအေးခဲသွားသလိုခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းထက်မှဆံပင်မွှေးများပါ ထောင်ထလာလေသည် ။ မရွှေမိသည် တောအုပ်ထဲ၌ အတန်ကြာသွားပြီးသောအခါ မတ်မတ်ကြီးရပ်၍ တစ်နေရာသို့စူးစူးရဲရဲကြီးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ကျွန်မလည်း အညှို့ခံထားရသူပမာ မရွှေမိနားသို့ လျှောက်သွားပြီး မရွှေမိကြည့်နေသော နေရာသို့လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သိပ်အနက်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း ခပ်စောက်စောက်ဖြစ်နေသော ချောက်ထဲ၌ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် ကျွန်မတို့ရှိရာဆီသို့ လှမ်းမော့၍ကြည့်နေသည်ကို​တွေ့လိုက်ရ​လေသည်။လှမ်းကြည့်နေသော ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းဆောင့်ခုန်လာလေသည်။ထိုစဥ်မှာပင် လေပြင်းတစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းတိုတ်ခတ်သွားပြီးသစ်ပင်များယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားသွားသောကြောင့် မှုန်ဝါးဝါးအလင်းရောင်အောက်၌ အမျိုးသမီး၏ ​​သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖပ်ဖပ်မျက်နှာကြီးကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။ " ဟင်....မ...မရွှေမိလား...မ...မရွှေမိက... ​အောက်ကိုဘယ်လိုရောက်သွား...သွား " ကျွန်မသည် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့်ဘေးနားမှာရပ်နေသော မရွှေမိကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သောအခါ မမြင်ရသောလက်တစ်စုံမှ ကျွန်မကို ချောက်ထဲသို့ခပ်ပြင်းပြင်းဆောင့်တွန်းချလိုက်လေသည်။ " အား " သံကုန်ဟစ်၍ အော်လိုက်သော ကျွန်မအသံသည် ပြင်ပသို့မထွက်လာသော်လည်း " ဘုတ် "ခနဲမည်အောင်ပြုတ်ကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်နာကျင်သွားရသောကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လဲနေရာမှလူးလဲထလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကမန်းကတန်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကျွန်မမြင်လိုက်ရသည်မှာ ခုတင်တစ်လုံးနှင့်စာအုပ်အနည်းငယ်စီရီတင်ထားသောစားပွဲခုံတစ်ခု ၊ အလှပြင်ပစ္စည်းများအနည်းငယ်တင်ထားသော မှန်တင်ခုံတစ်ခုနှင့် အခန်းထောင့်တစ်နေရာ၌ အဝတ်သုံးလေးထည်ကိုချိတ်နှင့်ချိတ်ထားသည်ကို ​​တွေ့လိုက်ရ​​လေသည်။ဒါသည် ကျွန်မ၏အခန်းမဟုတ်လား။ကျွန်မသည် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများစွာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး စာကြည့်စားပွဲပေါ်မှရေဘူးကိုယူလိုက်ပြီးရေကိုအငမ်းမရမော့သောက်လိုက်လေသည်။တကယ်ဆို ကျွန်မသည် ခုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျရလောက်အောင်အထိ အအိပ်ဆော့သူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။လည်ချောင်းထဲသို့ ရေများစီးဝင်သွားသောအခါ လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်နေသောစိတ်သည် အတန်ငယ်တည်ငြိမ်လာပြီး ကိုယ့်အဖြစ်ကို မယုံနိုင်အောင်ဖြစ်နေမိလေသည်။အိပ်မက်သည် တကယ်ဖြစ်ရပ်ကဲ့သို့ပင် ပီပြင်ထင်ရှားလွန်းလှလေသည်။ကျွန်မသည် လူနာများ၊လူအိုများ၊လူသေများကြားတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသူမို့

အပိုင်း ( ၃ ) "စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး " **** " ဘယ်.....ဘယ်သူလဲ " ကျွန်မရဲ့မေးသံအဆုံးမှာ ကျွန်မဘက်သို့ ဖြည့်လေးစွာလှည့်လာသော ထိုအမျိုးသမီးကိုကြည့်၍ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ချလိုက်မိလေသည်။သို့သော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့်ကြားမှ သိချင်စိတ်ကပြင်းပြလာသောကြောင့် မျက်လုံးအစုံအားမရဲတရဲနှင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ "မ...မရွှေမိ...မရွှေမိဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်နေတာလဲ " မရွှေမိသည် ကျွန်မ၏အမေးကိုမဖြေဘဲ ကျွန်မကိုကျောခိုင်းလိုက်ပြီး စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်းလျှောက်သွားပြီးနောက် ကျွန်မရှိရာဆီသို့ ပြည်လှည့်ကြည့်လာပြီး လက်ယပ်၍ခေါ်လေသည်။မရွှေမိ၏အပြုအမူကြောင့် ကျွန်မလည်း ယောင်ယမ်း၍ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိပြီး မရွှေမိနောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာလိုက်ခဲ့မိလေသည် အပေါ်ထပ်တွင် ကျွန်မအပြင် သီဟထွန်းရှိန် ၊ကေသီတင်နှင့်ကျော်စွာဦးတို့၏ အခန်းများရှိသော်လည်း ကျွန်မ၏အခန်းသည် အပေါ်ထပ်၏ မြောက်ဘက်ချောင်အကျဆုံးနေရာ၌တည်ရှိပြီး သီဟထွန်းရှိန်၏အခန်းမှာ အရှေ့ဘက်လသာဆောင်နားရှိ ဘုရားခန်း​ဘေးမှ အခန်း​​ဖြစ်ပြီး ကေသီတင်၏အခန်းမှာမူ ကျွန်မနှင့်ဆန့်ကျင့်ဘက် တောင်ဘက်လသာဆောင်အနီး၌ရှိသလို ကျော်စွာဦး၏အခန်းကတော့ အနောက်ဘက်လသာဆောင်အနီး၌တသီးတသန့်ဖြင့် ရှိလေသည်။ကျော်စွာဦးနေသော ထိုအခန်းသည် ရတီချိုရှိစဥ်ကတည်းက အတူသုံးခဲ့သော အခန်းဟု မိလုံးတော့ပြောပြဖူးသည်။ထိုသို့ တစ်ခန်းနှင့်တစ်ခန်းကြား အခန်းလွတ်များစွာ ခြားထားကြသည်မို့ အခန်းတစ်ခန်းခန်း၌ တော်တန်ရုံကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်လျှင် အခြားတစ်ခန်းမှ သိဖို့ရာခဲယဥ်းလောက်အောင် အိမ်ကြီးက ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် အပေါ်ထပ်တွင် ကျွန်မနှင့်မရွှေမိမှလွဲ၍ ချောက်ချားစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။ မရွှေမိသည် ရှေ့မှနေ၍ အခန်းလွတ်များကို ကျော်ဖြတ်၍စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်းသွားနေပြီနောက် လှေကားထိပ်သို့ရောက်ရှိသောအခါ ခေါင်းကြီးငိုက်စိုက်ချ၍ လှေကားအတိုင်းဖြည်းလေးစွာ ဆင်းသွားလေသည်။ ညအိပ်မီးအလင်းရောင် မှိန်ပျပျအောက်၌ ခြေတစ်ဖက်ကို တရွတ်ဆွဲ၍ ဆံပင်ဖိုးရိုးဖားရား အဝတ်အစားဖရိုဖရဲနှင့်မရွှေမိ၏ ပုံစံကိုကြည့်ရသည်မှာ ကျောချမ်းစရာတော့ ကောင်းလှပေသည်။ မရွှေမိသည် လှေကားအဆုံး အောက်ထပ်သို့ရောက်သောအခါ ငူငူကြီးရပ်၍နေပြန်လေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်မကိုစောင့်နေပုံရလေသည်။ ကျွန်မတို့ အောက်ထပ်သို့ရောက်သောအခါ အောက်ထပ်တစ်ထပ်လုံးတွင်လည်း တချောက်ချောက်မြည်နေသော တိုင်ကပ်နာရီမှ အသံကလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ကျွန်မလည်း လှေကားခြေရင်းတွင်ရပ်၍ သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်၏ အခန်းသို့ မျှော်ကြည့်မိလေသည်။အောက်ထပ်တွင် သူဌေးကြီး ဦးထွန်းရှိန်နှင့်ဒေါ်မာလာတင်တို့၏ အခန်းအပြင် သူဌေးကြီး၏လူယုံတော်ဦးသက်အောင်၏အခန်းလည်း ရှိလေသည်။ထို့ပြင် အောက်ထပ်၌ လွတ်နေသောအခန်းများကျန်နေပါသေးသော်လည်း ကျွန်မကို အောက်ထပ်၌ မနေခိုင်းခြင်းကို ကျွန်မမှာ နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်ရသည်။တကယ်ဆိုလျှင် လူနာစောင့်ရှောက်သူက အနည်းဆုံးတော့ လူနာ၏ ဘေးချင်းကပ်အခန်းမှာနေရမှာ မဟုတ်လား။သူဌေးကြီး၏သမီး ရတီချိုရှိစဥ်ကတော့ ဖခင်ကြီးကိုအနီးကပ်ပြုစုနိင်ရန်အတွက် သူဌေးကြီး၏ ဘေးကအခန်းမှာ ယာယီနေထိုင်ခဲ့သည်တဲ့လေ။ဒါသည်လည်း မိလုံးပြောပြ၍ သိခြင်းသာဖြစ်လေသည်။ယခုအခါထိုအခန်းကို ပိတ်၍ထားပြီး ထိုအခန်းဘေး၌ ဦသက်အောင်၏အခန်းရှိလေသည်။ဦးသက်အောင်သည် တစ်ကိုယ်တည်းသမား​ဖြစ်​ပြီး သူဌေးကြီး၏အထူးအရေးပေးခံရသူမို့ အိမ်မကြီး၏ဧည့်ခန်းဘေးမှအခန်းတွင်နေခဲ့ပြီး ရတီချိုဆုံးသွားသောအခါမှညရေးညတာ၌ သူဌေးကြီးကိုပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ရန်အတွက် အခန်းပြောင်းခဲ့သည်တဲ့။နောက်ညာဘက်ဘေးကတစ်ခန်းမှာတော့ သူဌေးကြီး၏ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ခန်းဖြစ်ပြီး ဘေးမှအခန်းမှာမူ ဒေါ်မာလာတင်က အနေများလေသည်။ဒေါ်မာလာတင်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်နှင့်တစ်ခန်းတည်းအတူနေသည်ဆိုသော်လည်း ကိုယ့်ခုတင်နှင့်ကိုယ် နေရသည်ကိုပင် " ဆေးနံ့တွေကြာကြာမခံနိုင်ဘူး "ဟုသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ထိုသို့နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ မရွှေမိသည် စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေရင်းမှ ထမင်းစားခန်း ၊ မီးဖိုဆောင်များကို ကျော်ဖြတ်လာပြီးနောက် အနောက်ဘက်စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်းလျှောက်သွားလေသည်။ထိုစင်္ကြန်ဘေးရှိအခန်းများသည် မရွှေမိနှင့်မိလုံးတို့လို့ အလုပ်သမားများ၏ အခန်းများဖြစ်လေသည်။ မရွှေမိသည် ရှေ့မှတရွေ့ရွေ့သွားနေရင်းမှ ခပ်ဟဟဖွင့်ထား​​သော အခန်းတစ်ခန်းရှေ့သို့အရောက်တွင် ခြေလှမ်းအစုံကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ကြည့်နေလေသည်။ ကျွန်မလည်း မရွှေမိကြည့်သော အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မရွှေမိ၏ အခန်းဖြစ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။အခန်းသည် မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေပြီး တကျွီကျွီမြည်နေသော တံခါးသံကြောင့် တကိုယ်လုံးကြက်သီးများထလာရသည်မို့ အခန်းထဲသို့ ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ တရွေ့ရွေ့သွားနေသောမရွှေမိနောက် ခပ်သုတ်သုတ်လိုက်သွားမိလေသည်။

"တိတ်စမ်း ကေသီတင်...ငါတစ်ယောက်လုံးရှိနေတာကို ညည်းကဘာမှဝင်ပြောစရာမလိုဘူး " ကျွန်မစကားကို အဓိပ္ပါယ်ကောက်လွဲပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင်ဝင်ပြောသော ကေသီတင်အား ဒေါ်မာလာတင်က အသံခပ်မာမာဖြင့် ပိတ်ပင်လိုက်သည်မို့ ခပ်စောစောက ကေသီတင်ဒေါသကြောင့် အနေရအထိုင်ရကြပ်နေသော ကျွန်မမှာ ယခုမှပင်အသက်ဝဝရှုနိုင်လေတော့သည်။ "ဆရာမလေး ပြောတာမှန်ပါတယ်၊ဆေးရုံမှာဆို အစ်ကိုကြီးအခြေအနေကပိုတိုးတက်လာနိုင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကဆေးရုံတက်ရမှာကို သေမလောက်ကြောက်နေတော့ ကျွန်မတို့လည်းမတတ်နိုင်ဘူးလေ ၊ဒါကြောင့်မို့လည်း အစ်ကိုကြီးစိတ်တိုင်းကျအိမ်မှာပဲ အကောင်းဆုံးကုသပေးနေရတာလေ ၊ဒါကြောင့်မို့ နောက်ဆို ဆရာမလည်း အစ်ကိုကြီးမကြိုက်တာကိုမပြောပါနဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ကွယ် " လေသံအေးအေးနှင့်ပြောလာသော ဒေါ်မာလာတင်ကြောင့် ကျွန်မမှာ ရှေ့ဆက်၍ ပြောဖို့ကိုမနည်းအားယူလိုက်ရပြီး မဝံ့မရဲဖြင့်ပင် ပြောလိုက်ရလေတော့သည်။ " ဒီ...ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့်လည်း....အိမ်မှာနေရင်း လေ့ကျင့်ခန်းလေးဘာလေးလုပ်ဖို့ ပစ္စည်းအချို့နဲ့ သူဌေးကြီး ပြင်ပလေလေးဘာလေးထွက်ရှုလို့ရအောင် ဝှီးချဲအသစ်လေးတစ်စီးလောက်ပဲဝယ်ပေးပါရှင် ရှိတဲ့အဟောင်းကလည်းသုံးလို့မဖြစ်တော့လို့ပါ " ကျွန်မစကားအအဆုံးမှာ ကေသီတင်တစ်ယောက် ဒေါသတကြီးနှင့်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကိုစားတော့ဝါးတော့မလိုစိုက်ကြည့်၍ " ဘယ်နှယ့် ဆရာမရယ် ရှင်အထွန့်တက်လှပါလားဟင် ၊ဘာမှမလှုပ်နိုင်တဲ့လူကြီးက ဘာလေ့ကျင့်ခန်းကိုလုပ်မှာလဲ ခေါင်းတောင်မထူနိုင်တဲ့သူအတွက် ဝှိီးချဲအသစ်ကဘာလို့ထပ်ဝယ်ရမှာလဲ ပြောပါဦး " ကေသီတင်၏ စကားအဆုံး၌ သီဟထွန်းရှိန်သည် ဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ...မမကေသီ ...ခင်ဗျားပါစပ်ပိတ်ထားရင်ကောင်းမယ်နော် ၊ဆရာမတောင်းဆိုတာကို ကျွန်တော်လက်ခံတယ် ၊ဒါက ဒယ်ဒီကောင်းဖို့အတွက်ပဲလေ ...ဘာလဲ မမကမမရဲ့အဖေအရင်းမဟုတ်လို့ ဒီလိုပြောတာလား " သီဟထွန်းရှိန်၏ စကားကြောင့် မိသားစုအားလုံးသီဟထွန်းရှိန်အား အလန့်တကြားလှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည့်။ " သားငယ် တိတ်စမ်း ၊မင်းကိုယ်အစ်မကိုဘယ်လိုများပြောလိုက်တာလဲ " ဒေါ်မာလာတင်၏ ခပ်မာမာအသံကြောင့် သီဟထွန်းရှိန်သည် "တက်"တစ်ချက်ကိုခပ်ပြင်းပြင်းခေါက်၍ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။ " ကဲပါ...ဒီလိုလုပ် ၊ဆရာမလိုအပ်တာတွေကို ကိုသက်အောင်ကိုပြောလိုက် ၊ကိုသက်အောင်ကလည်းဆရာမလိုအပ်တာတွေကိုဝယ်ပေးလိုက်ပါ ...ပြီးတော့ တစ်လက်စတည်းအိမ်သားအားလုံးကိုအသိပေးလိုက်မယ်... ရွှေမိကစာမလာသတင်းမကြားနဲ့သူ့ရပ်ရွာမှာအိမ်ထောင်ပြုလိုက်တာဖြစ်နိုင်တယ် ...ဒါကြောင့်မို့နောက်အပတ်မှာ မိလုံးကိုကူဖို့လူသစ်ရောက်လိမ့်မယ် " *** " ဘုတ်...ဘုတ်...ဘုတ် " တိတ်ဆိတ်နေသော ညဥ်သန်းခေါင်၌ အိပ်မက်လိုလို ၊တကယ်လိုလိုနှင့်အခန်းတံခါးအား တဘုတ်ဘုတ်ထုနေသံကိုကြားနေရသည်။အိပ်မက်လေလားဟုတွေးနေစဥ်မှာပင် အသံကထက်မံထွက်ပေါ်လာသည်မို့ အိပ်ရာထဲမှလူးလဲထလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားပြီးတံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သည်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ခေါင်းထက်မှ ဆံပင်မွှေးများပင် ထောင်ထသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေထလာကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ တဒိန်းဒိန်းဆောင့်ခုန်လာလေသည်။ " ဘယ်...ဘယ်သူလဲ.... " အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့်ထွက်သွားမိသော ကျွန်မ၏မေးသံအဆုံး၌ ဆံပင်ဖို့ရို့ဖားလျားနှင့်အခန်းဝအား ကျောခိုင်းရပ်နေသော အမျိုးသမီးသည် ကျွန်မဘက်သိုဖြည်းလေးစွာလှည့်လာသည်မို့ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ယောင်ယမ်းပြီး မျက်လုံးကိုမှိတ်ချလိုက်မိလေသည်။ အပိုင်း ( ၃ ) ဆက်ရန် A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

"ဆရာ...ဘာလိုချင်လို့လဲရှင် ၊ဆရာလိုအပ်တာကို ကျွန်မကူညီပေးပါ့မယ် ...ဘာမှစိတ်ဓါတ်မကျပါနဲ့နော််...မကြာခင်ပြန်ကောင်းလာမှာပါ " လေဖြတ်ထား၍ ရွဲ့နေသောနှုတ်ခမ်းအစုံအား အားပြု၍ ဗလုံးဗထွေးနှင့်ပြောနေသော သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်ကိုကြည့်၍ ကျွန်မမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရပြီး သူဌေးကြီး၏လက်အစုံအား ထွေးဆုပ်၍အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။သူဌေးကြီးသည် ကျွန်မ၏နှစ်သိမ့်အားပေးစကားကိုကြားပြီးနောက် ပါးပြင်ပေါ်သို့မျက်ရည်များစီးကျလာပြီ နှုတ်မှလည်း တစ်စုံတစ်ခုကိုကြိုးစား၍ရေရွတ်ပြောဆိုနေလေသည်။ " သံ...သံ..နီး....နီး ...ရင်....ထီ " "ဆရာမ....အောက်ထပ်မှာ မနက်အဆာပြေစာသွားစားလိုက်ပါဦး...အဖေ့ကိုကျွန်တော်ကြည့်ထားပါ့မယ် " သူဌေးကြီး၏ကြိုးစားပန်းစားပြောနေသောစကားကိုဂရုတစိုက်ဖြင့်နားထောင်နေစဥ်မှာပင် အခန်းဝမှ အသံနှင့်အတူဝင်လာသော သီဟထွန်းရှိန်ကြောင့် သူဌေးကြီး၏ကြိုးစားပန်းစားပြောနေသော အသံမှာရပ်တန့်သွားလေသည်။ကျွန်မလည်း သီဟထွန်းရှိန်ကို တွေ့သောအခါ ညကအဖြစ်ကိုသတိရလိုက်မိပြီး ရှက်ရွံစိတ်ဖြင့် ခေါင်းကိုတတ်နိုင်သလောက်ငုံ့ထားပြီး သီဟထွန်းရှိန်၏ ဘေးမှအသာထွက်ခဲ့သည်။ ***** "ဟုတ်လို့လား...ဆရာမလေးရယ်...အစ်ကိုလေးပြောသလိုဆရာမလေးအိပ်မက်မက်လို့ ယောင်ပြီးထသွားတာများလား " "မဟုတ်တာ...မိလုံးရယ် ၊တကယ်ပါဆို မရွှေမိမှမရွှေမိအစစ်ပါ...ကျွန်မသေသေချာချာကြီးကိုမြင်လိုက်တာပါ " "ဆရာမမြင်တာအမှန်ဆို မရွှေမိကဘယ်ရောက်သွားတာလဲ သူ့အခန်းထဲမှာလည်းရှင်းလို့ပြန်လာတဲ့အရိပ်အယောင်လည်းမတွေ့ပါဘူး " "ဟဲ့...မိလုံး မနက်စောစောစီးစီးဘာတွေပြောနေတာလဲ " ကျွန်မနှင့်မိလုံးတို့ မရွှေမိအကြောင်းကို ပြောနေစဥ်မှာပင် ကေသီတင်တစ်ယောက်ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးမိလုံးကိုလှမ်းမေးလိုက်လေသည်။ " ဟို...ဟို မရွှေမိအကြောင်းပြောနေတာပါ မမလေး...ညကညဥ့်နက်ကြီးမှ မရွှေမိပြန်လာတာမြင်တယ်လို့ဆရာမလေးကပြောလို့ပါ " မိလုံး၏စကားဆုံးသောအခါ ကေသီတင်သည် ကျွန်မကိုစူးရဲအေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်လာပြီး "ဘာ...ရွှေမိပြန်လာတယ် ဟုတ်လား ၊ဆရာမမြင်တာ​သေချာလို့လား" အော်ဟစ်မေးလိုက်သော ကေသီတင်၏မာမာထန်ထန်အသံကြောင့် ကျွန်မမှာ​ယောင်ယမ်း၍ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိလေသည်။ " ဘယ်က ရွှေမိကပြန်လာတာလဲ...ထင်ရာမြင်ရာတွေမပြောနဲ့နော် ...ဒီအိမ်မှာ ဆရာမအလုပ်က. ဒယ်ဒီ့ကိုစောင့်ရှောက်ရမယ့်အလုပ်... ကျန်တဲ့အိမ်တွင်းရေးတွေကဆရာမနဲ့မဆိုင်လို့ဝင်မပါ ပါနဲ " ကေသီတင်က မောက်မောက်မာမာပြောဆိုပြီးဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်နှင့် ပြန်ထွက်သွားလေသည်။ကေသီတင် ထွက်သွားသည်နှင့်မိလုံးက ကျွန်မအနားပြေးလာပြီး "စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ဆရာမလေး... မကေသီတင်ကစကားပြောရင်ဒီလိုပဲတအားမောက်မာတာ ...အဲ့ဒါကြောင့်ဘယ်သူနဲ့မှမတည့်တာပေါ့ ၊အစ်ကိုလေးသီဟထွန်းရှိန်ဆိုရင်လည်း မမလေးရတီချိုကိုချစ်သလောက် မမလေးကေသီတင်နဲ့တော့မတည့်ဘူးလေ " "စိတ်မဆိုးပါဘူး မိလုံးရယ်... မကေသီတင်ပြောသလိုပဲ...ကျွန်မအလုပ်ကလူနာပြုစုရုံပဲလေ ကျနိတာတွေ ကျွန်မနဲ့မဆိုင်ပါဘူးလေ " **** ယနေ့တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ စိန်ပန်းမြိုင်အိမ်ကြီးမှာ လူစုံတက်စုံရှိနေလေသည်။ သူဌေးကတော် ဒေါ်မာလာတင်လည်း မြို့ထဲသွား၍ စျေးဝယ်မထွက်သလို၊အသိမိတ်ဆွေများဆီသို့အလည်ပတ်မသွား​ဘဲရှိလေသည်။သားမက်ဖြစ်သူကျော်စွာဦးမှာလည်းပွဲရုံသို့ မသွားဘဲအိမ်၌ရှိ​လေ၏။ထို့အတူ မြို့ထဲ၌ အထည်ဆိုင်ဖွင့်ထားပြီးသွားတစ်ရက်မသွားတစ်ရက်နှင့် သူနေချင်သလိုသာနေတတ်သော ကေသီတင်နှင့် သားအငယ်ဆုံးသီဟထွန်းရှိလည်းအိမ်၌ပင်ရှိလေသည်။ထို့ပြင် စိန်ပန်းမြိုင်အိမ်ကြီး၏ ယုံကြည်အားကိုးရသော သူဌေးကြီး၏လူယုံတော်ဖြစ်သူ ဦးသက်အောင်ပါ ရှိနေလေသည်။ " အိမ်သားတွေကိုစုခိုင်းပြီး ဆရာမလေးက ဘာများပြောချင်တာတုန်း ပြောပါဦး " ဒေါ်မာလာတင်၏ အသံသည် ဒေါသသံမပါသော်လည်း အေးစက်မာထန်နေသည်ဟု ကျွန်မစိတ်ထဲထင်မိလေသည်။ ကျန်သူများကတော့ မျက်နှာထားခပ်တင်းတင်းများဖြင့်ထိုင်၍နေကြသည်။အထူးသဖြင့် သီဟထွန်းရှိန်၏မျက်နှာသည် ပို၍သုန်မှုန်နေသည်ဟု ကျွန်မထင်မိလေသည်။ကေသီတင်နှင့်ကျော်စွာဦးတို့မှာမူ တစ်ချက်တစ်ချက်၌ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်လှမ်းကြည့်နေကြသည်ကို ကျွန်မတွေ့နေရလေသည်။ " ဒီလိုပါရှင်...အိမ်သားတွေဆီမှာ ကျွန်မခွင့်တောင်းခြင်းတာက သူဌေးကြီးကို ဆေးရုံးတင်ဖို့ပြောချင်လို့ပါ... သူဌေးကြီးရဲ့အခြေအနေက ဆေးရုံးမှာဆရာဝန်​တွေရဲ့ အနီးကပ်ကြပ်ကြပ်မတ်မတ်ကုသမှုကိုသာ ခံယူနေမယ်ဆိုရင် ပြန်ကောင်းလာနိုင်ချေရှိလို့ပါ ...အခုလိုအခန်းထဲမှာပဲ အမြဲပိတ်လှောင်နေမယ်ဆိုရင်တော့ မျှော်လင့်ချက်သိပ်မရှိနိုင်လို့ပါ " "ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ် ဆရာမ ၊ဆရာမပြောတဲ့ပုံက ကျွန်မတို့တွေကပဲ ဒယ်ဒီ့ကိုဂရုမစိုက်ဘဲပစ်ထားသလိုဖြစ်နေပြီ ၊ဆေးရုံဆိုအကောင်းဆုံးဆေးရုံမှာပဲကုသခဲ့တာရှင့်..ပြီးတော့ အိမ်မှာပဲကုသတယ်ဆိုပေမဲ့ တစ်ပတ်တစ်ခါ အထူးကုဆရာဝန်ကြီးလာသလို ဆရာမတို့လို့ကျွမ်းကျင်တဲ့သူနာပြုကိုလည်း ငွေပုံအောပေးပြီးငှားထားပေးတယ်လေ ...ဒါကိုဆရာမက ကျွန်မတို့မိသားစုကိုအပြစ်ပြောချင်နေတာလား "

အပိုင်း( ၂ ) စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး *** ကျွန်မရှိရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေသော မရွှေမိကိုကြည့်၍ ရင်ထဲ၌တထိတ်ထိတ်ခုန်လှုပ်လာပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားများပင်အေးစက်လာသလိုခံစားလာရလေသည်။ကြည့်ရသည်မှာ ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးမှ ပြန်လာသော မရွှေမိအား မည်သူမျှတံခါးထဖွင့်ပေးကြပုံမရချေ။ထို့ကြောင့်ပင် မရွှေမိလည်းစိတ်ဆိုးနေပုံရချေသည်။လူမမာများအား ပြုစုနေကြဖြစ်၍ အအိပ်ဆတ်လှသော ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ မရွှေမိ၏ အိမ်တံခါးခေါက်သံကိုကြားရခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ထင်သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲအနည်းငယ် တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း မရွှေမိအား တံခါးဖွင့်ပေးရန်အတွက် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခဲ့လေသည်။ စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက်၌ ထွန်းထားသော မှိန်ပျပျအလင်းရောင်မှလွဲ၍ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်နေလေသည်။စိတ်ထဲ၌ ကျောချမ်းသလို ခံစားနေရသော်လည်း မရွှေမိကြောင့် အားတင်းပြီး အိမ်အောက်ထပ်သို့ဆင်းခဲ့ရလေသည်။ "ရှပ်.... ရှပ်..." တိတ်ဆိတ်နေသော ညကြီး၌ နောက်ကျောဆီမှ ခြေသံတရှပ်ရှပ်ကြားလိုက်ရသောကြောင့် အဖော်ရပြီဆိုသောအသိစိတ်နှင့် ဝမ်းသာအားရလှမ်းမေးလိုက်မိလေးသည်။ "ဘယ်...သူလဲဟင် " "ဟင်..."မေးလည်းမေးရင်းနောက်ကျောဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်းရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်နေသည်မို့ စိတ်ထဲတုန်လှုပ်ချောက်ချားလာပြီး တံခါးမကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်လေသည်။ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ထက်စာလျှင်ဘေးနားမှာ အဖော်တစ်ယောက်ရှိနေခြင်းက နေသာပေလိမ့်မည်ထင်သည်။ "မရွှေမိရယ် လာတာနောက်ကျလာချည်လား...ကဲ...ကဲ အိမ်ထဲအမြန်ဝင် ၊တော်ကြာအိမ်ရှင်တွေသိသွားပြီး နောက်ကျလို့အဆူခံအပြောခံနေရဦးမယ် ....ဟင် " ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောလက်အစုံသည် အိမ်အပြင်လရောင်အောက်မှ မြင်ကွင်းအားကြည့်ရင်းမင်သက်နေမိလေသည်။ အိမ်၏ အပြင်ဘက်လရောင်အောက်၌ မရွှေမိလည်းမရှိပါချေ။ " မ...မရွှေမိ...မရွှေမိဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ဟင်...တစ်ယောက်ယောက်များတံခါးထဖွင့်ပေးလိုက်လို့လား " ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကြောင်တက်တက်နှင့်နှုတ်မှရေရွတ်လိုက်မိပြီ တံခါးကို ပြန်ပိတ်နေစဥ်မှာပင် "ဒုန်း "မြည်သံနှင့်အတူ ဖြတ်ခနဲ​ပြေးလွှားသွားသော အရိပ်တစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရ၍ တစ်ကိုယ်လုံး​ကြက်သီး​​ဖြန်း​ဖြန်းထကာ ကြောက်လန့်တ​ကြားနှင့် လှေကားအတိုင်းပြေးလွှားတက်ခဲ့လေရာ "ဘုတ် " "အင့် " "အမလေး "လှေကားထိပ်၌ တစ်စုံတစ်ခုနှင့်ဝင်တိုက်လိုက်မိသည်မို့ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားအော်လိုက်မိလေသည်။ကျွန်မအော်သံကြောင့် မည်းမည်းအရိပ်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားယိမ်းထိုးသွားပြီး "ဆရာမ...ဆရာမလေးသတိထားပါဦး...ကျွန်တော်ပါ...ကျွန်တော်သီဟထွန်းရှိန်ပါ " " ဟင်...ကိုသီဟထွန်းရှိန်လား...အမလေး...ကျေး...ကျေးဇူးတင်လိုက်တာရှင်... အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ​ကျွန်မလည်း အရမ်းကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေချိန်မှာ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဝမ်းသာအားရနှင့် သီဟထွန်းရှိကိုအားပါးတရဖက်သိမ်းဖက်လိုက်မိလေတော့သည်။ကျွန်မ၏အပြုအမူကြောင့် သီဟထွန်းရှိန်သည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "ဟို....ဟို....ဆရာမလေး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်....ဒီအချိန်ကြီး အောက်ထပ်ကိုဘာဆင်းလုပ်တာလဲ " အတန်ငယ် စိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သော ကျွန်မသည် သီဟထွန်းရှိန်၏မေးသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှက်စိတ်နှင့်အတူသီဟထွန်းရှိန်အားဖက်ထားရာမှ တွန်းထုတ်လိုက်မိလေသည်။ " ဟို...ဟို...မရွှေမိပြန်လာလို့ တံခါးထဖွင့်ပေးတာ... ဒါပေမဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့မရွှေမိလည်း မရှိဘူး" " ဗျာ...မဟုတ်တာ...ဒီအချိန်ကြီးမရွှေမိပြန်လာတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်... ဆရာမလေးပဲအမြင်မှားတာလား ဒါမှမဟုတ်အိပ်မက်ကိုတကယ်ထင်နေမိတာများလား ဆရာမရယ် " " မသိတော့ပါဘူးရှင်...အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးလို့တော့ထင်တာပဲ " *** သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်အား ကိုယ်လက်သန့်စင်ပေးပြီးနောက် မနက်အဟာရဖြည့်စွက်စာကိုကျွေးနေချိန်မှာပင် သူဌေးကတော်ကြီ ဒေါ်မာလာတင်တစ်ယောက်အခန်းထဲသို့ကြွကြွရွရွလှလှပပလေးလှမ်းဝင်လာလေသည်။အတွင်းသားကိုပင် ထွင်းဖောက်မြင်ရလုသည့် ကိုယ်လုံးပေါ်အောင်ကွက်တိချုပ်ထားသည့် အကောင်းစားမှန်ဇာအပါးနှင့်ကြိုးကြီးချိတ်အကောင်းစားကိုဝတ်ဆင်ထားသော ဒေါ်မာလာတင်မှာ နံနက်ခင်းအစော၌ပင် အစွမ်းကုန်လှပ၍နေလေသည်။ကျွန်မလည်း ဒေါ်မာလာတင်၏အလှကို ငေးမော၍ကြည့်နေမိလေတော့သည်။ဒေါ်မာလာတင်ကတော့ ကျွန်မကိုဖုတ်လေသည့်ငပိရှိသည်ဟုပင်ထင်ပုံမရဘဲ သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်၏ ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလွဲဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် " အစ်ကိုကြီးနေသာရဲ့လားဟင်...မာလာမြို့စျေးဘက်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်နော်...စျေးကအပြန်မမမြိုင်တို့အိမ် ဝင်ဦးမှာမို့ နည်းနည်းတော့အိမ်ပြန်နောက်ကျမယ်ထင်တယ် အစ်ကိုကြီးရော စျေးကိုဘာများမှာချင်သေးလဲ...ဒါနဲ့အသုံးစရိတ်နည်းနည်းယူသွားမယ်နော် အစ်ကိုကြီး " ဒေါ်မာလာတင်မှာ ပြောချင်ရာပြောပြီး အခန်းထဲမှ ကြွကြွရွရွလှလှပပလေးပြန်ထွက်သွားလေသည်။သူဌေးကြီးဦးထွန်းရှိန်မှာမူ အသိစိတ်ရှိသော်လည်း ကိုယ်တစ်ခြမ်းလေဖြတ်ထားသောကြောင့် သိပ်မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ပါးစပ်မှ"ဝူး ဝူးဝါးဝါး "အော်လျက် ကျန်ခဲ့လေသည်။

‌ ‌" အား " ကျွန်မအသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်သော်လည်း အသံကထွက်မလာပါချေ။ ကျွန်မတုန်ယင်နေသော ခြေလှမ်းများနှင့်လှေကားရှိရာဆီပြေးသွားပြီးကြည့်လိုက်သည်။လှေကားခြေရင်း၌ ရှင်းလင်းနေသည်။ဘာဆိုဘာမျှမရှိ။ကျွန်မလှေကားထိပ်မှာ အသက်မဲ့သူလိုရပ်တန့်နေမိစဥ်မှာပင် ‌ "တောက် "ကျွန်မ၏အနီးအပါး၌ ကျယ်လောင်သော "တက် "ခေါက်သံကိုကြားလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံးသွေးချင်းချင်းနီနေသော အမျိုးသမီးအား မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့လိုက်ရသည်မို့ အသက်ရှူပင်ရပ်တန့်သွားသလို့ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်လောကလုံးမှောင်အတိကျသွားလေသည်။ **** "မဖြစ်နိုင်တာတွေကို...မပြောပါနဲ့ဆရာမ...ဒီအိမ်ကြီးမှာကျွန်မတို့နေလာတာနှစ်ပေါင်းများစွာကြာနေပြီ...ခုလိုမျိုးတစ်ခါမှမကြုံဖူးဘူး " ဒေါ်မာလာတင်သည် ညကကျွန်မတွေ့ကြုံခဲ့ရသောအဖြစ်အပျက်ကိုမယုံကြည်သလိုလက်မခံဘဲရှိလေသည်။ "အဲ့ဒါကြောင့်...မေမေ့ကိုပြောတာပေါ့...တွေ့ရာလူကိုအိမ်ထဲမ​သွင်းပါနဲ့လို့...တော်ကြာမဟုတ်တရုတ်သတင်းတွေပျံ့ကုန်မယ်...မေမေ့လူကိုမေမေပဲကြည့်ပြောထား " ကေသီတင်၏ မောက်မာရိုင်းစိုင်းလှသော အပြုအမူအပြောအဆိုကြောင့် ကျွန်မစိတ်ထဲ ဒေါသထောင်းခနဲထွက်သွားမိလေသည်။ကျန်လူများကတော့ ဘာမျှဝင်ရောက်ပြောဆိုခြင်းမရှိကြဘဲနှုတ်ဆိတ်၍နေကြလေသည်။ * " ဆရာမလေးရယ်...နောက်ဆိုညဘက်တွေမှာဘာသံကြားကြားအပြင်ထွက်မကြည့်နဲ့နော်...မိလုံးဆိုညနက်ပြီဆိုတာနဲ့အခန်းထဲကနေအပြင်ကိုလုံးဝမထွက်တော့ဘူး " "တကယ်ပါ... မိလုံးရယ်၊ကျွန်မသေသေချာချာကိုမြင်လိုက်တာပါ " " မ...မပြောပါနဲ့တော့ဆရာမရယ်...မိလုံးကြောက်လို့ပါ၊ဆရာမမြင်ရတာ...မမလေးရတီချိုဖြစ်မှာပေါ့...ဒါကိုလျှောက်မပြောနဲ့ဆရာမ.. အိမ်ကလူတွေကမမလေးရတီချိုအကြောင်းပြောတာမကြိုက်ကြဘူး " ကျွန်မမှာ မိလုံးစကားကြောင့်နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရပြီး "ဟင်...ဘာဖြစ်လို့မကြိုက်ကြတာလဲမိလုံး " " ဟို...ဟို....မမလေးရတီချိုကညဘက်ကြီးလှေကားကနေပြုတ်ကျပြီးသေခဲ့ရတာလေ၊အဲ့အချိန်တုန်းကဆိုရင် ရဲတွေဆိုတာအိမ်မှာရှုပ်ယက်ခတ်နေလို့မနည်းဖြေရှင်းခဲ့ရတာ " "ဟုတ်လား...ရတီချိုကသူ့ဘာသာပြုတ်ကျတာမဟုတ်ဘူးလား " "မ...မသိပါဘူးဆရာမရယ်၊ဒီအကြောင်းတွေဆက်မပြောပါနဲ့တော့နော်..ဒီအိမ်ကြီးမှာလည်းဘာတွေဖြစ်နေလဲမသိဘူး...မရွှေမိကလည်း အမျိုးအိမ်ခဏပြန်မယ်ဆိုပြီးတော့ပြန်မလာတော့လို့ မိလုံးစိတ်ညစ်နေတာ....ဆရာမပါအလုပ်ထွက်ရရင်တော့...မိလုံးတစ်ယောက်တည်းဒီအိမ်ကြီးမှာမနေချင်တော့ဘူး " * အချိန်ကညတစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မမှာအတွေးပေါင်းစွာနှင့်အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲရှိလေသည်။ " ဘုတ်...ဘုတ် " မှန်ပြတင်းပေါက်ဆီမှ နှစ်ချက်ဆင့်ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရင်အစုံသည်ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားပြီးကျွန်မညှို့ငင်ခံရသူပမာ ပြတင်းဝနားသို့တဖြည်းဖြည်းလျှောက်သွားမိပြီး ပြတင်းမှတဆင့်ခြံကြီးထဲသို့လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်တွင်..." ‌" ဟင်...မရွှေမိပါလား "ကျွန်မအံသြမင်သက်စွာ နှုတ်မှခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။ည၏လရောင်အောက်၌ မရွှေမိကိုအထင်းသားမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။မရွှေမိသည် ခါးကြီးထောက်လျက်အိမ်ကြီးဘက်သို့စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျောချမ်းစရာကောင်းလှပေသည်။ကျွန်မတုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နှင့်မရွှေမိကိုကြည့်နေစဥ်မှာပင် မရွှေမိသည်ကျွန်မရှိရာသို့ဖျတ်ခနဲလှမ်းကြည့်လာလေသည်။ ------------- အပိုင်း ၂ ဆက်ရန် 31.1.2021 ဧကြည်ဖြူ #စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး ၀တ္ထုကို မဖတ်ရသေးသူများ ၀တ္ထု စ/ဆုံးကို KPay (or) Wave 1000 Ks ပေးသွင်းပြီး ဖတ်ရှုလို့ရပါပြီရှင် Kpay (Or) wave 09773745413 Lai Lai win

"အော်...မိလုံးမဟုတ်ရင်မရွှေမိထင်တယ်၊မြန်မာဆန်ဆန်အဝတ်အစားနဲ့ဆံပင်ကြီးမှတင်ပါးကျော်တယ်လေ...အဲ့ဒါမရွှေမိမဟုတ်လား " "ရှင်....အမလေး...." "ဒုန်း " "ဂွမ်း " ကျွန်မစကားအဆုံးမှာ မိလုံးသည် "အမလေး"တလျက်လက်ထဲမှာကိုင်ထားသောပန်းကန်ပင်ပြုတ်ကျ၍ကွဲသွားလေသည်။ " ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... မိလုံးရယ်၊ခြေတွေလက်တွေထိကုန်ဦးမယ်...သတိထားဦး " " ဟို...ဟို...ဒီအိမ်မှာဆံပင်ရှည်တဲ့သူတစ်ယောက်မှမရှိဘူး ဆ...ဆရာမရဲ့ " "ဘယ်...ဘယ်လိုမိလုံး၊ ဒီအိမ်မှာဆံပင်ရှည်တဲ့သူမရှိဘူးဟုတ်လား" သည်တစ်ခါ၌ လက်ထဲမှ ဇွန်းပင်ပြုတ်ကျသွားရသူမှာ ကျွန်မဖြစ်ပါလေသည်။ " ဟုတ်...ဟုတ်တယ်ဆရာမရဲ့ဒီအိမ်မှာအဲ့လောက်ဆံပင်ရှည်တဲ့သူ အရင်ကရှိခဲ့ပေမဲ့အခုမရှိတော့ဘူး....ဆရာမ " " ဟုတ်လား....သူကဘယ်သူလဲ...ဘယ်ရောက်သွားလို့လဲ " " မမလေးရတီချိုပေါ့...ဆံပင်အရှည်ကြီးနဲ့အရမ်းလည်းလှတာ...ခု. .ခုတော့မမလေးရတီချိုက...ဒီ..ဒီမှာ...မ.. မရှိ...." " မိလုံး" ဟိန်းခနဲထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် မိလုံးခမျာစကားပြောနေရင်းမှ ရပ်တန့်သွားရပြီး ကျွန်မလည်းအလန့်တကြားမော့ကြည့်လိုက်မိသည်တွင် သားအငယ်ဖြစ်သူသီဟထွန်းရှိန်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ " မိလုံး ...နင့်ကိုဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ ၊ မိုးလင်းတာနဲ့ငါ့ခွေးလေးတွေကိုအစာအရင်ကျွေးပါလို့ပြောထားတယ်လေ " သီဟထွန်းရှိန်သည် မိလုံးကို ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်ပြောဆိုနေရင်းမှ ကျွန်မကိုတွေ့သွားပြီး အနေရခက်သွားပုံနှင့်လှမ်း၍နှုတ်ဆက်လေသည်။ "ဆရာမရောက်နေတာကို...ကျွန်တော့်ကြောင့် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားရင်တောင်းပန်ပါတယ်ဆရာမရယ်" ပြောပြီတာနှင့်လှစ်ခနဲပြန်ထွက်သွားသော သီဟထွန်းရှိန်၏နောက်ကျောပြင်ကို ကျွန်မလိုက်လံ၍ငေးမောကြည့်နေမိလေသည်။ **** ယနေ့ဆိုလျှင်စိန်ပန်းမြိုင်သို့ကျွန်မရောက်နေသည်မှာ ရက်သတ္တပတ်တစ်ပတ်ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မမှာအိမ်အကူမလေးမိလုံးနှင့်သာရင်းနှီးသိကျွမ်းခဲ့ရသည်။ကျန်လူများနှင့်မူတွေ့ဆုံဖိုရန်ပင်ခဲယဥ်းလှလေသည်။တစ်ခါတစ်ရံ၌မူ သီဟထွန်းရှိန်နှင့်ဆုံရတတ်သော်လည်း ကျွန်မကိုမြင်သည်နှင့်လှစ်ခနဲပျောက်သွားတတ်သော သီဟထွန်းရှိန်ကြောင့် ကျွန်မစိတ်ထဲ ကသိကအောက်ဖြစ်ရပြန်သည်။ " ဒါနဲ့...ရတီချိုဆိုတာဘယ်သူလဲဟင် မိလုံး " ကျွန်မ၏အမေးကြောင့် မိလုံးကကျွန်မကိုဖျတ်ခနဲလှမ်းကြည့်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်ပြီးမှ " ရတီချိုဆိုတာ... ဘဘကြီးရဲ့သမီး...အစ်ကိုကြီးကျော်စွာဦးရဲ့ဇနီးပေါ့ ၊မမလေးရတီချိုကအရမ်းလှသလိုစိတ်သဘောထားလည်းကောင်းတယ်ဆရာမရဲ့ " ‌" ဟုတ်လား... လှမယ်ဆိုတာတော့ယုံကြည်ပြီးသားပါ ၊သူဌေးကတော်နဲ့မကေသီတင်လည်းလှတယ်လေ ၊ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးလုံးချောကြတာထင်ပါရဲ့ " ‌ ‌"ဟယ်...တိုးတိုးပြောပါဆရာမလေးရယ် "ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းရှေ့ပိတ်လျက် အနားတိုးလာသောမိလုံးကြောင့် ကျွန်မမှာကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားရလေသည်။ ‌ ‌"သူဌေးကတော်တို့သားအမိနဲ့မမလေးရတီချိုက အမျိုးမတော်ဘူး ဆရာမ၊ အစ်ကိုလေးသီဟထွန်းရှိန်နဲ့သာအဖေတူအမေကွဲမောင်နှမတော်တာ ၊သူဌေးကတော်ကြီးက မမလေးရတီချိုရဲ့မိထွေးလေ၊မမလေးကေသီတင်ကလည်းသူဌေးကတော်ရဲ့အရင်အိမ်ထောင်နဲ့ရလာတာလေ၊ဒီအကြောင်းတွေကို... ဆရာမကိုပဲပြောပြတာပါ ၊သူတို့ရှေ့မှာ စကားပြောဆင်ခြင်ပါနော်ဆရာမ " ‌ ‌"အင်းပါ...မိလုံးရယ်၊ဒါနဲ့ရတီချိုကခရီးသွားနေတာလား " ‌ ‌ ကျွန်မအမေးကြောင့် မိလုံး၏မျက်နှာမှာ ညှိုးလျော်ကျသွားပြီး ‌ ‌"မမလေးရတီချိုက...ဆုံးသွားပြီဆရာမ " ‌ ‌"ရှင်...ဘယ်လိုမိလုံး.. ‌ဘာရောဂါနဲ့ဆုံးသွားတာလဲ " ‌ ‌" ရောဂါမဟုတ်ပါဘူး...မတော်....." ‌ ‌"မိလုံး "မိလုံးစကားပင်မဆုံးလိုက်။ကျယ်လောင်လှသောအသံနှင့်အော်ဟစ်ခေါ်ကာ အခန်းထဲသို့ဝင်လာသော ကေသီတင်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ ‌** ‌ ‌" ရှပ်...ရှပ်....ရှပ်..." ‌ ‌ အိပ်မပျော်နိုင်သေးဘဲရှိနေရာမှာ အခန်းပြင်မှ ခြေသံကြောင့် ကျွန်မဆတ်ခနဲငုတ်တုတ်ထထိုင်လိုက်သည်။ခြေသံသည် အခန်းရှေ့၌ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လှေကားဘက်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသံကိုကြားလိုက်ရသည်မို့ ကျွန်မ အခန်းဝသို့လျှောက်ခဲ့ပြီး တံခါးပေါက်ကိုခပ်ဟဟဖွင့်ပြီးချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ‌ ‌ မှုန်ပျပျညမီးရောင်အောက်၌ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဆံပင်ရှည်ကြီးနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ထိုအမျိုးသမီးကိုကြည့်၍ မိလုံးပြောစကားများကိုကြားယောင်ပြီး ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး ဇောချွေးများပြန်လာလေသည်။ ‌ ကျွန်မကြည့်နေစဥ်မှာပင် အမျိုးသမီးသည် လှေကားထိပ်တွင်ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ကျွန်မရှိရာဆီသို့လည်ပြန်လှည့်ကြည့်လာလေသည်။ ‌ ခပ်မှိန်မှိန်မီးအလင်းရောင်အောက်၌မြင်ရသော အမျိုးသမီး၏သွေးမရှိသည့်အလား ဖြူဆုပ်နေသောမျက်နှာနှင့် နီရဲနေသောမျက်လုံးအစုံကိုကြည့်၍ ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံးအေးစက်တောင့်တင်းသွားရပြီးတဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာမိသည်။ ‌ အမျိုးသမီးသည် ကျွန်မကိုလည်ပြန်ကြည့်နေရာမှာ လှေကားဘက်သို့ပြန်လှည့်သွားပြီးနောက် လှေကားထိပ်မှ ဒလိမ့်ခေါက်ကွေးပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ReView #စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး သူနာပြုဆရာမလေး ၀တ်ရည်တစ်ယောက် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့သို့ လူနာပြုစုရန် သွားရောက်ခဲ့ရာ သူမရောက်ရှိသွားခဲ့တဲ့ အိမ်နီကြီးမှာ ညတိုင်း သူမအခန်းတံခါးကို လာခေါက် နေသူက ဘယ်သူလဲ ...... အပိုင်း (၁) စာရေးသူ = #ဧကြည်ဖြူ၏ #စိန်ပန်းမြိုင်မှအိမ်နီကြီး ( အခန်းဆက် ဝတ္ထု) ခြံဝနှင့်အိမ်ကြီးမှာအလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။ခြံရှေ့၌စိန်ပန်းပင်အမြောက်အများနှင့်ကြည့်ရသည်မှာ သာယာလှပသော်လည်း ခြံဝန်းထဲသို့လှမ်းကြည့်မိသည်အခါတွင် အုပ်ဆိုင်းနေသောသစ်ပင်ကြီးများကြားမှာ ခေါင်မိုးချွန်ချွန်များနှင့်အနီရောင်တိုတ်ကြီးကြောင့် မြင်ရသူတိုင်းအတွက်စိတ်ထဲ၌မသိုးမသန့်တော့ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။ ကျွန်မခြံတံခါးမကြီးရှေ့တွင် အတန်ကြာရပ်နေမိပြီး တွေဝေနေ​မိသည်။ခြံထဲမှအိမ် နီကြီးကိုကြည့်၍ ကျွန်မ ၏ခြေဖျားလက်ဖျားလေးများပင် အေးစက်လာသည်ဟုထင်မိလေသည်။ကျွန်မအတန်ကြာရပ်နေမိပြီးမှ လူခေါ်ဘဲ(လ် )လေးကို လက်နှင့်အသာဖိနှိပ်လိုက်သည်။ *** " ကဲ.... အာလုံးထိုင်ကြဦး ၊သူကတော့...အစ်​ကို​ကြီးကိုပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ရောက်လာတဲ့ သူနာပြုဆရာမ​လေးဝတ်ရည်တဲ့၊ အားလုံးသိအောင်မိတ်ဆက်ပေးတာ ၊အထူးသဖြင့် ရွှေမိနဲ့မိလုံးက ဆရာမလေးဝတ်ရည်ရဲ့လိုအပ်တာတွေကို ကူညီပေးလိုက်ပါ " ဒေါ်မာလာတင်ခေါ်အိမ်ရှင်သူဌေးက​​တော်ကြီးက သူ၏မိ သားစုနှင့် ကျွန်မကိုမိတ်ဆက်ပေးနေခြင်းဖြစ်လေသည်။သူဌေးကြီး ဦးထွန်းရှိန်သည်လေဖြတ်၍အိပ်ရာထဲလဲနေသည်မှာကြာပြီဖြစ်လေသည်။သူဌေးကတော်ဒေါ်မာလာတင်က ဦးထွန်ရှိန်အား ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သူနာပြုခေါ်ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျွန်မမှာသူနာပြုအဖြစ်စိန် ပန်းမြိုင်အိမ်ကြီးဆီသို့ရောက်ရှိလာခဲ့ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ " အန်တီ့နာမည်က ဒေါ်မာလာတင်တဲ့ ၊သူကအန်တီသမီးကြိီး ကေသီတင် ၊ဒီတစ်ယောက်က အန်တီသားအငယ်ဆုံးသီဟထွန်းရှိန်၊ သူကတော့ အန်တီသားမက်ကျော်စွာဦး ၊ဒီလူကတော့ အန်တီတို့အိမ်ရဲ့မန်နေဂျာဦးသက်အောင်တဲ့၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့အိမ်အကူ ရွှေမိနဲ့မိလုံး၊ဒါကတော့ ခြံစောင့်ကြီးဖိုးထော်တဲ့ မင်းလိုအပ်တာတွေရှိရင် သူတို့ဆီမှာ အကူအညီတောင်းလို့ရတယ် " တိတ်ဆိတ်သွားသောစကားဝိုင်း၌ ကျွန်မလည်းအိမ်ရှိလူများအားမသိမသာအကဲခတ်လိုက်သည်။ဒေါ်မာလာတင်သည် ခေတ်ဆန်လွန်း၍ရှိရင်းစွဲအသက်ထက်လှပနုငယ်နေသလို ကေသီတင်သည်လည်းအမေတူသမီးပီသစွာ ခေတ်ဆန်လွန်းသလို လှလည်းလှ၏။သီဟထွန်းရှိန်မှာမူ အနေးအေးပုံရသည်။သားမက်ဖြစ်သူကျော်စွာဦးဆိုသူမှာမူရုပ်ရည်ချောမောကြည့်ကောင်းသလို အကြည့်တွေကလည်းရဲတင်းလွန်းသည်ဟု ကျွန်မစိတ်ထဲထင်မိသည်။ **** ညရောက်သောအခါ ခရီးပန်းလာသောကြောင့် ကျွန်မခပ် စောစောပင် အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ အိပ်ပျော်နေရာမှ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်မလန့်နိုးလာချိန်၌ အခန်းသည်မှိန်ပျပျညမီးရောင်အောက်၌တိတ်ဆိတ်​၍နေသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက်၌နားထဲမှာ တစ်တောက်တောက်မြည်သံကဲ့သို့ အသံကိုကြားနေရလေသည်။ ကျွန်မခုတင်ပေါ်မှ အသာဆင်းပြီး အသံကြားရာအခန်းဘက်ဆီသို့ လှမ်းလျှောက်ခဲ့၏။အသံသည် ရေချိုးခန်းဘက်ဆီမှကြားရခြင်းဖြစ်လေသည်။ "တောက် " "တောက် " အခန်းနှင့်နီးလာ​သောအခါအသံသည်ပို၍ကျယ်လာသည်။ကျွန်မရေချိုးခန်းအဝမှာ အသာရပ်လိုက်သည်တွင် အခန်းထဲမှလှုပ်ရှာသံလိုလိုကြားလိုက်ရ၍ အခန်းတံခါးကိုခပ်သာသာတွန်းဖွင့်လိုက်သည်တွင်။ ဆံပင်ရှည်ကြီးကိုဖားလျားချလျက် ကျောပေးရပ်နေ​သောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်မို့ "မရွှေမိလား ၊ မိလုံးလားဟင် ၊ညဘက်ကြီးဘာလုပ်နေတာလဲ " ထိုမိန်းမသည် ကျွန်မ၏ အမေးကျောခိုင်းလျက်အနေအထားနှင့်ပင် ခေါင်းယမ်းပြလေသည်။ ထိုနောက် ကျွန်မတို့နှစ်ဦးကြား၌တိတ်ဆိတ်သွားပြီ ဘေစင်ပိုက်ခေါင်းမှ ရေတစ်စက်စက်ကျသံကိုသာကြားနေရလေသည်။ ကျွန်မလည်းဘာမှမမေးတော့ဘဲ စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့် အိပ်ရာထဲသို့ပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ *** မိလုံးပြင်ပေးသော မနက်စာကိုစားနေရင်းမှ ကျွန်မ မိလုံးကိုစကားလှမ်းပြောလိုက်သည်။ "အိမ်သားတွေရော...မစားကြသေးဘူးလားမိလုံး " "သူတို့ကမနက်အဆာပြေစာကိုအပြင်မှာ စားကြတာများတယ် ဆရာမရဲ့၊ကြီးကြီးတင်နဲ့မရွှေမိတို့ကတော့စျေးဘက်သွားကြတယ် ၊အစ်ကိုလေးကအိပ်တုန်း၊ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အသီးသီးသွားကြပြီ " "ဟုတ်လား ...ဒါနဲ့ညက ညသန်းခေါင်ကြီး​ရေချိုးခန်းထဲမှာ မရွှေမိလား... မိလုံးလား... ညဘက်ကြီးဘာလုပ်နေတာတုန်း " ကျွန်မလည်း မိလုံးကကိုယ့်ထက်ငယ်သူမို့ သိချင်တာကိုရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင်မေးပစ်လိုက်သည်။ "ရှင်....ဆရာမဘာပြောတာလဲမိလုံးနားမလည်ဘူး " "အော်...ညကလေရေချိုးခန်းထဲမှာ ဆံပင်ဖားလျားကြီးချလို့ ရပ်ပြီးဘာလုပ်နေတာလဲလို့မေးတာပါ " ကျွန်မ၏နောက်ဆက်တွဲစကားကြောင့် ကျွန်မကိုကြည့်နေသောမိလုံး၏မျက်လုံးအစုံသည် ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်သွားပြီးထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပုံဖြင့် " ရှင်...ဘယ်.. ဘယ်လိုဆရာမ... ရေချိုးခန်းထဲမှာဆံပင်ဖားလျားကြီးနဲ့ရပ်နေတာဟုတ်လား၊အဲ့ဒါမိလုံးမဟုတ်ဘူး၊ညဘက်ဆို မိလုံးကအခန်းအပြင်ကိုလုံးဝမထွက်ဘူး...ဒါ...ဒါ...ဒါနဲ့ဆံပင်ကဘယ်လောက်တောင်ရှည်တာလဲ...လဲဟင်ဆရာမ "