အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်က နှင်းဆီ " အပိုင်း ( ၂၃ ) ***** " ဟင် ....အဲ့ဒါဆို သူ့အခြေအနေကရော " လင်းရိပ်ဆီက ကေဇင်ကျော်ရဲ့ အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အနီရင့်ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "ဆေးရုံကတော့ ဆင်းခွင့်မရသေးဘူး ... အချိန်ပေးပြီး ကုသရမယ်ထင်တယ်...အရိုးအကြောဆောင်မှာ ရှိတယ် .... နီသွားကြည့်ချင်ရင် ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ် " လင်းရိပ်က ပြန်ဖြေလိုက်တော့ အနီရင့်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "မကြည့်တော့ပါဘူး လင်းရိပ်ရယ်....သူဒီလိုဖြစ်သွားတာကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပေမဲ့ ...အနီရင့်က သူတော်စင် မဟုတ်တော့ သူတို့ အကြောင်းကို တွေးလိုက်ရင် ဒေါသတွေထွက်လာမိတယ်...ဖြစ်နိုင်ရင် အဲ့ဒီအိမ်က ဘယ်သူနဲ့မှမတွေ့ချင်သေးဘူး ...အဖေ့ဆီကို အကြောင်းမကြားခဲ့တာကိုလဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လင်းရိပ်ရယ်.... မဟုတ်ရင် ... ပြဿနာတွေ အရှည် အရှည် ဖြစ်ကုန်မယ် " အနီရင့်က ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ရင်းကနေ လင်းရိပ်ကို အသာငေးကြည့်နေမိတယ်။အနီရင့် ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ရက်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ လင်းရိပ်မျက်နှာလေး ချောင်ကျသွားတာကို တွေ့ရတယ်။ သူ့ခမျာ ဆိုင်ကို ပြေးကြည့်လိုက် ဆေးရုံကို ပြေးလာလိုက်နဲ့ဗျာများနေခဲ့ရရှာတယ်လေ။ဒီနေ့တော့ အနီရင့်ဆေးရုံဆင်းခွင့်ရပြီမို့ ဒီလူသားလေး ကောင်းကောင်း အနားယူခွင့်ရတန်ကောင်းပါရဲ့လို့ အနီရင့်တွေးလိုက်မိတယ်။အနီရင့်ကတော့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတဲ့ ရင်သွေးလေးအတွက် အချိန်တစ်ခုအထိတော့ ခံစားနေရအုံးမှာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့လည်း အဆိုးထဲက အကောင်ကတော့ ကိုဘုန်းတို့မိသားစုနဲ့ ရော ကေဇင်ကျော်တို့မိသားစုတွေနဲ့ပါ ပတ်သက်စရာမရှိတော့တဲ့အတွက် စိတ်ထဲအေးသွားခဲ့ရတာတော့ အမုန်ပင်။ "ထားလိုက်လေ နီ ..အဲ့ဒါတွေ ကိုယ်သယ်ပါ့မယ် ...နီကဒီအတိုင်း သွားပါ" အနီရင့်က အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တော့ လင်းရိပ်က အဝတ်အိတ်ကို ပြန်လုယူရင်း တားမြစ်လိုက်တယ်။ လင်းရိပ်ဆီက အခေါ် အဝေါ်တွေပြောင်းနေတာကို အနီရင့် သတိထားလိုက်မိတော့ ရင်ထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားမိသေးတယ်။ "လာ ..ဖြည်းဖြည်း လျှောက်နော် ...သတိထားအုံး " အထုတ်တွေ ခြင်းတွေ မနိုင်မနင်းဆွဲထားတဲ့ ကြားကနေ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောနေတဲ့ လင်းရိပ်ကြောင့် အနီရင့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးလှိုက်ဖိုနေမိတယ်။ ***** "ဒုန်း " "ဂွမ်း " ခုတင်ထက်ကနေ မှီရာ ပစ္စည်းတွေကို ဆွဲယူပြီး ပစ်ပေါက်ဖျက်ဆီးနေတဲ့သမီးဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ဌေးဌေးမူ ဝမ်းနည်းပက်လက်ခံစား နေရသလို အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်ချင်လာမိတယ်။သူနာပြုတွေနဲ့ဆိုရင် စိတ်မချလို့ မိမိကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းဆင်းရဲခံပြီး ပြုစုလုပ်ကိုင်ပေးနေတဲ့ ကြားကနေ သမီးဖြစ်သူက ပိုပြီး ရိုင်းစိုင်း ကြမ်းတမ်းလာတာကို ဒေါ်ဌေးဌေးမူ မနည်းသည်းခံ အောင့်အည်းနေခဲ့ရတာ။ မိမိ ဒီလောက် အတန်တန်တားတဲ့ကြားထဲကနေ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားရတဲ့အတွက် ယူကျုံးမရဖြစ်မိတယ်။ပြီးတော့ မိမိတို့သားအမိနှစ်ယောက်မှာသာ အပူသောကတွေ အပြည့်နဲ့ စားမ၀င်အိပ်မပျော် ဖြစ်နေရပေမဲ့ ဆေးရုံကို အရိပ်အယောင်လေးတောင် လာမပြတဲ့ သမက်ဖြစ်သူ မြတ်ဘုန်းအကြောင်းကို တွေးလိုက်မိတိုင်း ဒေါ်ဌေးဌေးမူ ဒေါသစိတ်တွေ ဖြစ်လာမိတယ်။ မြတ်ဘုန်းကို သက်ဆိုင်ရာနဲ့ တိုင်ချက်ဖွင့်ပြီး ဖမ်းဖို့ဆီးဖို့ကျတော့လည်း မိမိမှာ အချိန်မအားလပ်တာမို့ ထိထိရောက်ရောက်မလုပ်နိုင်သေးဘူးဖြစ်နေတာ။ " ထမင်းစားမှပေါ့ သမီးရယ် .. သမီးဒီလိုသာ ထမင်းမစားဟင်းမစားနဲ့ ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးနေတော့ အမေစိတ်ဆင်းရဲလာပြီကွယ်...အမေ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ...ဖြစ်နိုင်ရင် သမီးကိုယ်စား အမေပဲ ဖြစ်လိုက်ချင်တာပါကွယ် ..... " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက သမီးဖြစ်သူ ပစ်ချခွဲလိုက်တဲ့ ထမင်းပန်းကန် ဟင်းပန်းကန် အကွဲတွေကို သိမ်းဆည်း ရှင်းလင်းရင်းကနေ ပြောလိုက်တယ်။ ကေဇင်ကျော်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စောင်ကိုခေါင်းအထိ ဆွဲခြုံလိုက်ပြီး စောင်းခြုံထဲမှာတအီအီ ငိုနေပြန်တယ်။ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ဒေါ်ဌေးဌေးမူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ စိတ်ဆင်းရဲကြီးစွာနဲ့ပဲ ပန်းကန်ကွဲနဲ့ အမှိုက် ဖြစ်သွားတဲ့ ထမင်းဟင်း အစအနတွေကို ရှင်းလင်း သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ ******* မိခင်ဖြစ်သူရဲ့မျက်ဝန်းအိမ်မှာ မျက်ရည်စတွေ ရစ်ဝဲလာတာကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် နှစ်သိမ့်နိုင်ဖို့အရေး အမြန် တွေးတော့စဉ်းစားလိုက်ရတယ်။ "စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့အမေရယ် ...သားကတော့ သူဘာမှ မဖြစ်တာကိုပဲ ကျေနပ်လှပါပြီ ... ကလေးကအချိန်မရွေးထပ်ယူလို့ ရပါတယ်..." လင်းရိပ်ပြောလိုက်တော့ မိခင်ကြီးက လင်းရိပ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ငေးကြည့်ရင်း ပြောတယ်။ "သားလေးလဲ ပင်ပန်းလှပါပြီကွယ် ...ခုရက်ပိုင်း ဆိုင်ကိုလဲ သေချာပြန်လုပ်ရမှာဆိုတော့ အမေ့ဆီကို နေ့တိုင်း မလာပါနဲ့ကွယ် ...အကြောင်းရှိရင် ....အမေတို့ ဖုန်းဆက်ပါ့မယ်" "ဟုတ်တယ် အစ်ကို ...အစ်ကိုက အလုပ်ကလဲ ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား ...ပြီးတော့ မမနီကို သေချာဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ ...အမေ့အတွက် မပူပါနဲ့ ညီမလေးရော အငယ်ကောင် ပါရှိပါတယ်....စားဖို့အတွက်လဲ ညီမလေး ဟင်းချက် ပို့ပေးပါ့မယ် "

ဒေါ်ကေသီက ယောက်ျားဖြစ်သူ ပြန်ပေးတဲ့ ဖုန်းကို ကတုန်ကယင်နဲ့ လှမ်းယူလိုက်ရင်း လည်ချောင်းဝကို တစ်ဆို့ တိုးထွက်လာတဲ့ ဒေါသတွေကို ကြိတ်မှိတ် မျိုသိပ်လိုက်ရတယ်။ ******* တစ်ဖက်မှာလည်း မြတ်ဘုန်းမှာ ပြည်ပအထိ ထွက်ခါဖို့ အစီအစဉ်တွေချပြီးပြီမို့ မိဘအိမ်ကို ဖြစ်စေ၊ ကေဇင်ကျော်တို့ အိမ်သို့ ဖြစ်စေ ပြန်ရန်ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။ဖြစ်နိုင်ရင် အနီရင့်ကို ခဏလောက်တွေ့သွားချင်ပေမဲ့ ကေဇင်ကျော်နဲ့ တစ်ဆေးရုံတည်းမှာဆိုတော့ မြတ်ဘုန်းလက်လျှော့လိုက်ရတယ်။ကလေး ဆုံးရှုံးသွားရတဲ့အတွက် မြတ်ဘုန်း ရင်ထဲမှာ နှမြောတသသလိုဖြစ်မိပေမဲ့ သူ့အတွက် ချစ်ရသူအနီရင့်က ပိုအရေးကြီးတာမို့ အနီရင့်အသက်အန္တရာယ်ကင်းတာကိုပဲ မြတ်ဘုန်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေမိတယ်။ကေဇင်ကျော်အောက်ပိုင်း မလုပ်ရှားနိုင်တော့တဲ့ သတင်းကိုလဲ ကြားပေမဲ့ မြတ်ဘုန်းစိတ်မကောင်းဖြစ်မိရုံမှအပ ဘာခံစားချက်မရှိပါ ။ အတူနေခဲ့ရတဲ့ လပိုင်းအတွင်း သံယောစဉ်တွယ်ဖို့နေနေသာသာ သားအမိနှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး မြတ်ဘုန်းဆီက ရသမျှ ချူယူခဲ့တာတွေအတွက် အရင်ကထားခဲ့တဲ့ သံယောစဉ်လေးပင် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရတဲ့ အဖြစ် ။ ပိုဆိုးတာက ပြဿနာတွေ ဒီလောက် ဖြစ်နေတဲ့ကြားက အနီရင့်ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ခဲ့တာကို မြတ်ဘုန်းလုံးဝခွင့်မလွှတ်နိုင်ပါ။ မြတ်ဘုန်း တွေးနေတာက ဒီနိုင်ငံမှ အမြန်ဆုံးထွက်သွားရဖို့ပင်။ မြတ်ဘုန်းရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာ ဖခင်ကြီး ဝင်ပါလာမှာကို မြတ်ဘုန်း အကြောက်ဆုံးပါပင် ။ မြတ်ဘုန်းရဲ့ဖခင်ကြီးက သားသမီးတွေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပြော ဝင်ပါလေ့ရှိသူမဟုတ်ဘူး ။ဒါကြောင့်မို့ အနေအေးစကားနည်းပေမဲ့ တစ်ခွန်းဆို ဆိုသလောက်ထိထိရောက်ရောက် ပြောတတ်ဆိုတတ်တဲ့ ဖခင်ကြီးနဲ့ထိပ်ထိုက်ရင်ဆိုင်ရမှာကို မြတ်ဘုန်း အကြောက်ဆုံးပင်။ ***** " သမီးရေ ... နင့်အစ်မ သက်သာတယ်သာ ပြောတယ် ... နင့် အစ်ကိုလဲ အမေတို့ဆီကို မလာပါလား ... နင့်အစ်မသက်သာရဲ့လားကွယ် ... ကိုယ်ဝန် ရောအဆင်ပြေရဲ့လား မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် အလတ်မမှာ ဘာဖြေလို့ ဖြေရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားမိတယ်။"မမနီ နေမကောင်းဘူး' လို့ပဲ မိခင်ကို ပြောပြထားရတာ ။ မမနီ သူ့အမျိုးတွေနဲ့ရန်ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း၊ ကလေးမရှိတော့တဲ့ အကြောင်းတွေကို မပြောရဲပါ။ ခုမှ သက်သာလာစ မိခင်ကို စိတ်သော မခံစားစေလိုပါ။ ဒီကြားထဲမိခင်ကြီးက "အမေ မသေခင်လေး မြေးလေးတစ်ယောက်လောက်ကို ချီသွားခွင့်ရချင်တယ် သမီး "ရဲ့ ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ပြန်ကြားယောင်နေမိပြီး မိခင်ကြီးကို အဖြစ်မှန်တွေ အလတ်မ လေးပြောမထွက်ဘူး။ ******** " နှင်း...နှင်းရေ...ငါသိခဲ့ရပြီ သူငယ်ချင်း ... ငါအကုန်သိခဲ့ရပြီ သိလား " "ဘာ ...ဘာလဲ .. ဘာအကြောင်းတွေလဲ ... မောင် ငါ့ဆီကို ဘာလို့ မလာတာလဲ " အသံနဲ့အတူဝင်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး နှင်းသီရိ အလောတကြီးမေးလိုက်မိတယ် ။ဆေးရုံတက်နေရတယ်လို့ မောင့်ကို ညာခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ မောင်က ဆေးရုံကို လုံး၀ ရောက်မလာခဲ့ပါတဲ့။ဖုန်းဆက်တော့လည်းမကိုင်နဲ့ စိမ်းကား ရက်စက်လွန်းတဲ့ မောင်ကို နှင်းသီရိ နာကြည်းမုန်းတီးလာမိသလိုပါပင်။ "ဘာ ...တ ...တကယ်လား ....ဒါဆို ကိုယ်ဝန်မရှိတော့ဘူးပေါ့ " " အေးပေါ့ဟဲ့...ငါ့အသိ တစ်ယောက်ကို ငွေနည်းနည်းပေးပြီး သူတို့ တက်နေတဲ့ဆေးရုံအထိ သွားစုံစမ်းခိုင်းလိုက်တာလေ" သူငယ်ချင်းဖြစ်သူဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် နှင်းသီရိကျေနပ်ပျော်ရွှင်သွားမိတယ်။ဒီသတင်းသာ အမှန်ဆိုရင် နှင်းသီရိအတွက် အခွင့်အရေးတွေ ထပ်မံရောက်ရှိလာတာမဟုတ်ပါလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှင်းသီရိ ဆီမှာ ရဲမင်းထက်ပေးထားတဲ့ ငွေတွေ ကျန်သေးတာမို့ ဒီပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ နင်းသီရီဘက်က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားဖို့ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ ==================== အပိုင်း ( ၂၃ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

အိပ်ပျော်နေတဲ့လင်းရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။လူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေပုံရပေမဲ့ သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်က အနီရင့်ရဲ့ လက်ကို လုံးဝမလွှတ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ် ။အနီရင့်လက်ကို မရုန်းဖယ်ရက်။ သူ့ကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်စေချင်မိတယ်။ ဒီလူသားလေးဟာ ရောဂါသည် မိခင်ကြီးရယ် ချစ်ရသူရယ် ပြီးတော့ သူ့ဘ၀ကို ပိုပြီးရှုပ်ထွေးစေမိတဲ့ အနီရင့်ရယ်ကြောင့် အလွန်အမင်းကိုပင်ပန်းနေရှာလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ချစ်ခင်ရသူတွေရဲ့ ဒုက္ခတွေမှန်သမျှကို ပခုံးပေါ်ထမ်းထားရှာတဲ့လူသားလေး ။ အနီရင့် ဒီလူသားလေးကို သူချစ် ခင်ရသူတွေနဲ့ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြတ်သန်းစေချင်မိတာအမှန်ပါပင်။အနီရင့်အတွေးပေါင်းစုံကိုတွေးနေမိပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အိပ်မောကျနေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ နဖူးပြင်ပေါ်ကို ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲ ဝဲကျနေပုံက သူ့မျက်နှာလေးကို ပိုပြီး နုငယ်သွားစေသလိုပါပင်။ အနီရင့် သူ့မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်တွေ တထိတ်ထိတ် လှုပ်ရှားခုန်လှုပ်လာတာမို့ မျက်ဝန်း အကြည့်တွေကို လွှဲလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က မိမိရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ဆီကို အလိုလို စမ်းမိသွားတယ်။ " ဟင် " ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ကို လက်တင်လိုက်မိတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အနီရင့်တစ်ကိုယ်လုံး ကျင်စက် နဲ့ အတို့ခံလိုက်ရသလို တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာမိပြီး ခံစားချက် အသိက လစ်ဟာမှုကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်တယ်။ "အဟင့်...." အနီရင့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ကြားက " အင့် "ခနဲ ရှိုက်သံတစ်ချက် ထွက်သွားမိတယ်။ " နီ ....နီ ...နိုးပြီလားဟင် .... ကိုယ့်ကို မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား ...နေသာရဲ့လား ...ဘယ်နေရာက နာနေသေးလဲဟင် " အနီရင့်ဆီမှ " အင့်" ခနဲ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ ထွက်သွားချိန်မှာ ချက်ချင်း နိုးလာတဲ့လင်းရိပ်။ နိုးလာတာနဲ့ အနီရင့်ကို ပျာပျာသလဲ စိုးရိမပူပန်နေရှာတဲ့ လင်းရိပ်။ လင်းရိပ်ရဲ့စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးသံကိုကြားလိုက်ရမှ အနီရင့်ရင်ထဲ တလှိုက်လှိုက်နဲ့ ဝမ်းနည်းမှုက ပိုလာပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးတွေ ပါးပြင်ပေါ်ကို တလိမ့်လိမ်းစီးကျလာတယ်။ ဝမ်းပန်းတနည်း ငိုကြွေးနေတဲ့ အနီရင့်ကိုယ်လုံးလေးကို လင်းရိပ်ခပ်ဖွဖွ ထွေးဖက်လိုက်ရင်း တောင်းပန်စကားတွေ တတွတ်တွတ်ဆိုလိုက်မိတယ်။ "တောင်းပန်းပါတယ်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် နီရယ် ... ကျွန်တော် ဒီထက်ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ရမှာကို ... မင်းမှာ ဘာပြဿနာတွေဖြစ် နေလဲ ဆိုတာတောင် မသိခဲ့မိတာကို တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..." တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဉ်ယံမှာ အနီရင့်ရဲ့ ခပ်တိုးတိုး ငိုရှိုက်သံက ဆေးရုံကြီးရဲ့ ပိုးသတ်ခန်းထဲမှာ ပျံ့လွှင့်နေတယ်။ ******** တအင့်အင့် ငိုရှိုက်သံကြောင့် လန့်နိုးလာတဲ့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူ။ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ငိုသံကြားရဆီကို ကြည့်လိုက်မိတော့ လူနာခုတင်ထက်က စောင်ခြုံထားတဲ သမီးဖြစ်သူ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး တသိမ့်သိမ့်လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်ဌေးဌေးမူ တစ်ယောက် သမီးဖြစ်သူကို ဘယ်သို့ ဘယ်ပုံ နှစ်သိမ့်ရမှန်းမသိတော့ပါလေ။ အကြင်နာတရားကင်းမဲ့လှတဲ့ သမက်ဖြစ်သူကလဲ ဆေးရုံကို တစ်ခေါက် တစ်ကျင်းမှပင် ရောက်မလာခဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးဖြစ် သူကေဇင်ကျော်က သူ့ယောကျာ်းမြတ်ဘုန်းကို မျှော်လင့်နေတယ်ဆိုတာကို ဒေါ်ဌေးဌေးမူသိတာပေါ့။ဒါပေမဲ့လဲ ဒေါ်ဌေးဌေးမူ ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ပါ။ မြတ်ဘုန်က မနေ့က မနက်ထဲက အစအန သတင်းလေးမှမရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။မိန်းမဖြစ်သူ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ သတင်းကို မြတ်ဘုန်းသိချင်လဲ သိပေလိမ့်မယ်။သို့ပေမဲ့ မြတ်ဘုန်း တစ်ယောက် ဆေးရုံသို့ ရောက်မလာခဲ့ပါ။ဒေါ်ကေသီတို့ မိသားစုလဲ ၀တ္တရားအရသာ ဆေးရုံကို တစ်ခေါက်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရောက်လာတော့လဲ ဆေးရုံဝင်းထဲ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ မီးယပ်သားဖွားဆောင်ဘက်ကို ဒေါ်ကေသီသွားချောင်းတာကို ဒေါ်ဌေးဌေးမူ သိတာပေါ့။ဆေးရုံမှာ ဖြစ်နေတာမို့ အစစအရာရာကို ဒေါ်ဌေးဌေးမူ သည်းခံနေခဲ့တာ။ သမီးဖြစ်သူဆေးရုံကဆင်းရင် တော့ ဒီပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းဖို့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပင်။ ***** "သား...မင်းဒီတိုင်း ထွက်သွားလိုက်တော့ ... အမေကတော့ ငါ့သားကို ဒီကို ပြန်မလာစေချင်တော့ဘူး...အနီရင့်ဆီက အမေတို့ရဲ့ မြေးလေးလဲ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားပြီ... ပြီးတော့ သားကို အောက်ပိုင်းသေသွားတဲ့သူနဲ့လဲ မပေါင်းစေချင်တော့ဘူး..." "ကေသီ ....မင်း ...မင်းကွာ ...သားသမီးချင်းမစာနာလိုက်တာ ...ခုချိန်မှာ ကေဇင်ကျော်က မင်းရဲ့ ချွေးမ .. မင်းရဲ့သား တရားဝင် ယူထားတဲ့ဇနီးမယားဆိုတာသိရဲ့လား ...ပေးစမ်း အဲ့ဒီဖုန်း ... အဲ့ဒီကောင်နဲ့ငါစကားပြောမယ်" ဒေါ်ကေသီမှာ သားဖြစ်သူနဲ့ဖုန်းခိုးပြောနေတုန်း ယောကျာ်းဖြစ်သူ ရောက်လာပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တာမို့ လန့်ဖျပ်ပြီးလက်ထဲကဖုန်းကို ထိုးပေးလိုက်မိတယ်။ "ဟေ့ကောင် မြတ်ဘုန်း ....မင်းယောကျာ်းမဟုတ်ဘူးလား ...မင်း ပြဿနာကို မင်းလာရှင်း ....ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာရင် ထွက်ပြေးတာ ယောကျာ်း အလုပ်မဟုတ်ဘူးကွ...မင်းမှာ နှမသားချင်းစာနာစိတ်မရှိဘူးလား ... မင်း မနက်ဖြန် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ ... ငါနှစ်ခွန်းမပြောဘူးနော် "

နောက်မဆုတ်ချင်တော့ဘူး။ ကကယ်ဆို ချစ်သူ လင်းရိပ်နဲ့ အနီရင့်တို့ရဲ့ အဖြစ်မှန်ကို သိရဖို့အတွက်တောင် နှင်းသီရိ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ။အနီရင့်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်အကြောင်းကို ဖွင့်ပြောပြီး အဖြစ်မှန်တွေကို မပြောပြရင် ချစ်သူလင်းရိပ်ရဲ့မိခင်ကို ပြောပြပစ်မယ်" လို့ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ရတာလေ။ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာခဲ့ပြီးမှတော့ နှင်းသီရိ နောက်မဆုတ်ချင်တော့ဘူး ။ ****** " ဒေါက် ...ဒေါက် " တံခါးခေါက်သံကြောင့် လင်းရိပ် အခန်းဝကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနီရင့်ရဲ့ အဘွားနဲ့ ကြီးတော်ဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။တံခါးက လော့မချထားတာမို့ သူတို့က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီးအခန်းထဲကို၀င်လာကြတယ်။သူတို့ကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားမိပေမဲ့ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ထိုင်ရကနေ အသာထသွားလိုက်တယ်။ " သူ သတိမရသေးပါဘူး ...အဘွားတို့နောက်မှ လာကြပါ " လင်းရိပ်ပြောလိုက်တော့ အဘွားနဲ့ကြီးတော်ဖြစ်သူက မျက်နှာထားတွေတင်းသွားကြပြီး အသံမာမာနဲ့ ပြောကြတယ်။ "ခဏလေး ကြည့်မှာပါ ...ဘာလဲ ကြည့်လို့မရဘူးလား " " ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အဘွား ... ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော့် မိန်းမကို အဘွားတို့အိမ်က ဘယ်သူနဲ့မှ ပေးမတွေ့နိုင်ပါဘူး ... ဒါကြောင့် ပြန်ကြပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့် မိန်းမကို ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်နိုင်လို့ အဘွားတို့ စိတ်ချလက်ချ ပြန်ကြပါနော် " လင်းရိပ်က အနီရင့်ရဲ့ ဘွားအေ ဖြစ်သူနဲ့ ကြီးတော်ကြီးရှေ့က ပိတ်ကာရပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ " ဪ ...အေးပါ ... ငါတို့က ဆိုင်သာဆိုင်ပြီး မပိုင်တော့ မင်းက ပြောရဲတာပေါ့ ... ငါ့မြေးလေး သက်သာ ရဲ့လားလို့ သိချင်လို့လာခဲ့ တာပါ ...တွေ့ခွင့်မရှိဘူးဆိုတော့လဲ ပြန်ကြရုံပေါ့ " မကျေမနပ် ပြောဆိုနေကြတဲ့ အနီရင့်ရဲ့ဘွားအေ ဖြစ်သူနဲ့ကြီးတော်ဖြစ်သူကို လင်းရိပ် ဘာမှပြန်ပြောချင်စိတ်မရှိတာမို့ ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး အနီရင့်ရှိရာလူနာခုတင်ဆီကိုသာ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ ***** " ဘာ ဘာပြောတယ် ...ငါ့...ငါ့မြေးလေး အောက်ပိုင်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး ဟုတ်လား " ဘွားအေးဖြစ်သူက အထိတ်တလန့် မေးလိုက်တယ်။ပြီးတော့ သည်းအူး ပြတ်မတတ် ငိုကြွေးနေတဲ့ ကေဇင်ကျော်ကိုကြည့်ပြီးတစ်မိသားစုလုံးမျက်ရည်စက်လက်ဖြစ်နေကြရတယ်။အထူးသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ဌေးဌေးမူမှာရင်ထုမနာ အဖြစ် ဆုံးပါပင်။အကြောင်းမှာ ကေဇင်ကျော်ရဲ့အဖြစ်အပျက် အစုံစုံမှာ သူမရဲ့ စီမံကွပ်ကဲမှုအောက်မှာပင် အလုံးစုံဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါလား။ လူနာခုတင်ထက်မှာရှိနေတဲ့ ကေဇင်ကျော်ကို ကြည့်ပြီး ဘွားအေးဖြစ်သူနဲ့ ကြီးတော်ဖြစ်သူက နှမြောတသစွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေး ကြတယ်။ဖခင်ဖြစ်သူက မချိတင်ကဲဖြစ်လို့။မောင်ဖြစ်သူကတော့ ခုတင်ထက်က အစ်မဖြစ်သူကို စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာနဲ့ငေးကြည့်နေတယ် " "ဒါနဲ့ ...ဟိုကောင် မြတ်ဘုန်းမလာဘူးလား " ကြီးတော် အပျိုကြီးက ငိုနေရင်းက ဒေါသသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဒီမေးခွန်းကို ပြန်ဖြေမယ့်သူ ပင်မရှိ။ "ဒါနဲ့ ..ကေသီတို့ကရော မလာကြဘူးလား ...လူအသစိတ်မရှိတဲ့ဟာတွေ " ဘွားအေ ဖြစ်သူက ဒေါသတကြီး နုံ့ ပြောလိုက်တယ်။ "တော်ပါတော့ အမေ ... ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်ခန်းထဲမှာ ဆိုပေမဲ့ ... လူကြားလို့ မကောင်းပါဘူး ...မပြောပါနဲ့တော့ ... မောင်မြတ်ဘုန်းရဲ့မိသားစုတွေ လာရင်လဲ ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေ မပြောကြပါနဲ့တော့ ရှက်စရာကောင်းလှပါတယ် ....ပြီးတော့ ဌေးဌေးမင်းတို့သားအမိလဲ အနီရင့်ကို သွားထောင်ပန်းဖို့ မမေ့ကြပါနဲ့ " ကေဇင်ကျော်ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက ၀င်ပြောတယ်။ "ဟဲ့ ...တောင်းပန်ရအောင် အသထား ... သူ့ယောကျာ်းက ငါတို့ကို အခန်းထဲ တောင် ပေးမ၀င်ဘူးဟဲ့ ....သိရဲ့လား " ဘွားအေ ဖြစ်သူက မကျေမနပ်နဲ့ထပြောလိုက်တယ်။ " ဪ ဟုတ်လား ... သူတို့ဘက်က တွေးကြည့်တော့လဲ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့လေ ....ကဲ အမေရောအားလုံး ပြန်ကြပါတော့ ...ကျွန်တော့နံ့ သူ့အမေပဲ နေခဲ့မယ် " ဖခင်ဖြစ်သူက အားလုံးကို ပြောလိုက်ရင်း သမီးဖြစ်သူ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ ခုတင်ဘေးက လူနာစောင့်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ လက်ကလေးကို ဖျစ်ညှစ်ကိုင်လိုက်ရင်း အားပေး နှစ်သိမ့်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ***** နီးတစ်ဝက်သိတစ်ဝက်စိတ်နဲ့ လန့်နိုးလာချိန်မှာ အနီရင့် ခံစားသိရှိလိုက်တာက တစ်စုံတယောက်က အနီရင့်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်ဆိုတာပဲ။မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားပေမဲ့ ခံစားသိရှိ နေတဲ့ အလင်းရောင်စူးစူး ။တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ပတ်ဝန်းကျင် ။အနီရင့် အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်စုစည်းမိချိန်မှာ စားပွဲစွန်းပေါ်ကို တွန်းချ ခံခဲ့ရတဲ့အဖြစ်ကို အမှတ်ရလိုက်မိတယ်။အသိတရားတွေကို စုစည်းလိုက်မိတာနဲ့ အနီရင့်မျက်လုံးကို ဆတ်ခနဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။မျက်လုံးဖွင့်ဖွင့်ခြင်းမှာ အနီးရင့်မြင်လိုက်ရတာက မျက်နှာကြက် ဖြူဖြူရယ် လင်းထိန်နေတဲ့ မီးလုံးတွေကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။အနိရင့် မျက်လုံးကို အသာပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဘေးကို စောင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို အသာပြန်ဖွင့် ကြည့်လိုက်တော့ လူနာစောင့် ခုံတန်းပေါ်မှာထိုင်ရင်းမှ ခုတင်ပေါ်မှာ ခေါင်းကို မှေးတင်ပြီး

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်က နှင်းဆီ " အပိုင်း (၂၂) ***** ဆေးရုံဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ ကားရပ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လင်းရိပ်ကားပေါ်က ဒရောသောပါးပြေးဆင်းခဲ့မိတယ်။ လူကစိတ်လွတ်နေသူလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက အရေးပေါ်ခန်း ရှိရာဆီကို ဦးတည်ပြီးသွားနေမိတယ်။ လင်းရိပ်စိတ်တွေပူပန်နေမိတယ်။ သူမတစ်စုံတစ်ရာဖြစ်သွားခဲ့ရင် လင်းရိပ်ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်လိမ့်မယ်မထင်။တစ်ဘ၀လုံးစာအတွက် မဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် အချိန်တစ်နှစ်အတွင်း သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့လင်းရိပ်ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား။ "အစ်ကို ... အစ်ကို ...ညီမလေးက ဒီမှာ " ခေါ် သံခပ်အုပ်အုပ်ကြောင့် လင်းရိပ်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့က ထိုင်ခုံတွေနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ညီမဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ " အ ...အလတ်မ ....သူ ...သူဘာဖြစ်တာလဲ..အခြေအနေကရော " ညီမဖြစ်သူကို လင်းရိပ် အလောတကြီးနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ " ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ဆိုတာ ညီမလေးသေချာတော့ မသိဘူး အစ်ကို ...ညီမလေး ရောက်သွားတော့ ...မမနီရဲ့ အစ်မနဲ့အဒေါ်ကို တွေ့တယ် ...ရန်ဖြစ်နေကြပုံရတယ် ...ကြည့်ရတာ မမနီကို သူတို့ သားအမိက ဝိုင်းရိုက်ကြတာဖြစ်နိုင်တယ် ... ခု အရေးပေါ် ခွဲစိတ်နေတယ် အစ်ကို ... ကလေးအသက်ကို ကယ်နိုင်ဖို့က မသေချာဘူးတဲ့ " ပြောရင်းနဲ့ အလတ်မလေးရဲ့အသံက တိမ်ဝင်သွားတယ်။ "ဘာ ...ဘာပြောတယ် အလတ်မ ...သူ့အစ်မနဲ့ သူ့အဒေါ်ဟုတ်လား ...ခုသူတို့ ဘယ်မှာလဲ .... ဆေးရုံကို လိုက်လာကြလား .... အစ်ကိုသွား တွေ့မယ် ... ဒီတိုင်း ငြိမ်ခံမနေနိင်ဘူး ... တောက် " ညီမဖြစ်သူရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းရိပ် တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေ ဆူပွက်လာပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး တက်တစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်တယ်။တော်ရုံနဲ့ ဒေါသမထွက်တဲ့လင်းရိပ် ။ခုချိန်မှာ ကေဇင်ကျော်တို့သားအမိကို တွေ့ရင် တစ်ခုခုလုပ်မိမှာအသေချာတယ်။ "သူတို့ အကြောင်းကို တွေးမနေနဲ့ အစ်ကို မမနီအတွက်ပဲ ဆုတောင်း ပေးရအောင်ပါနော် ...ပြီးတော့ မမနီရဲ့ အစ်မလဲ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်လေ...မမနီကို ထားခဲ့ပြီး သားအမိနှစ်ယောက် ထွက်ပြေးရင်း .. လှေကားပေါ်က ပြုတ်ကျသွားတယ်လေ.....သူလဲ အခြေအနေစိုးရိမ်ရတယ်ထင်တာပဲ " ညီမဖြစ်သူရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားတွေကို လင်းရိပ်မကြားနို င်ပါတော့ စိတ်က အလွန်အမင်းလှုပ်ရှားနေမိပြီး ခွဲစိတ်ခန်းတံခါး၀ဆီကိုသာကြည့်နေမီတယ်။ ****** "အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေကတော့ ကျော်လွန်သွားပါပြီ ...ကလေးရဲ့ အသက်ကို မကယ်လိုက်နိုင်တဲ့အတွက်တော့ စိတ်မကောင်းပါဘူး ... လူကြီးအတွက်ကတော့ စိတ်ချရပါပြီ... လောလောဆယ်တော့ ပိုးသတ်ခန်းထဲမှာ နေရအုံးမှာပါ " " ကျေး ...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ '' ကျေးဇူး တင်ပါတယ်ရှင် " တာဝန်ကျ ဆရာဝန်နဲ့ ဆရာမတွေထွက်သွားတာနဲ့ မေ့ဆေးအရှိန်နဲ့ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အနီရင့်ရဲ့မျက်နာလေးကို လင်းရိပ် သနားကြင်နာစွာ ငေးကြည့်နေမိတယ်။မိဘတွ အနားမှာ မရှိတော့တဲ့အချိန်ကတည်းက ဘယ်သူ့ဆီကမှ နွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့ ဂရုစိုက်ပေးခြင်းကို မရခဲ့ရှာတဲ့မိန်းခလေး ။ပြီးတော့ ချစ်ဦးသူရဲ့ ပစ်ပစ်ခါခါ ရက်စက်ခြင်းကိုခံခဲ့ရရှာတဲ့မိန်းခလေ။ချစ်သူဆီကရော သွေးရင်းသားရင်းချာဆွေမျိုးတွေကပါ အနိုင်ယူ အနိုင်ကျင့်နေကြမှန်း သိသိနဲ့ အားလုံးကို ဥပေက္ခာပြုပြီး ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် အေးချမ်းအောင် နေခဲ့တဲ့ ဒီလိုမိန်းခလေးကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ သူမရဲ့ အမျိုးတွေကို လင်းရိပ် တူးတူးခါးခါးမုန်းတီးသွားမိတယ်။ " အစ်ကို ...ညီမလေး ပြန်လိုက်အုံးမယ် .. မိုးလဲချုပ်တော့မှာဆိုတော့ အမေစိတ်ပူနေမှာစိုးတယ် ..." လင်းရိပ် ခေါင်းကို အသာငြိမ့် ပြလိုက်ပြီး လူနာခုတင်ဘေးက ခုံတန်းလေးမှာ ထိုင်ပြီး အနီရင့်ရဲ့မျက်နှာလေးကို သာ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည်နေမိတယ်။ ****** "သူ မလာဘူး နှင်းရယ် ငါ ဖုန်းဆက်ပြီးကတည်းက အဲ့ဒီဆေးရုံနားမှာ တစ်ဖဝါးမှ မခွါဘဲ စောင့်နေခဲ့တာ ပါ ... နင့်ထက် ဟိုမိန်းမက ငွေကြေးပိုရှိတော့ သူပါသွားတာပါ့ဟာ ... သူ့ဆိုင်ကို နင်တွေ့တယ်မဟုတ်လား " သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် နှင်းသိရိ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားနဲ့ ဖိကိုက်လိုက်မိတယ်။နှင်းသီရိအတွက် လွတ်တဲ့ ငါးက ကြီးနေတယ်ဆိုတာထက် ရင်ထဲမှာမာနနဲ့ မခံချင်စိတ်က ပိုပြီး ကြီးထွားနေတယ်။ သူမလို လှပတဲ့ မိန်းခလေးအနေနဲ့ အနီရင့် ဆိုတဲ့ သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်ရတာကို ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ မကျေနပ်နိုင်ပါ။ပြီးတော့ သူမက အကျရှုံးကြီးကျရှုံးနေချိန်မှာ သူမ စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ချစ်သူဟောင်းက ကြီးပွားကောင်းစားနေတာကို မြင်ရတော့ နှင်း သိရိရင်ထဲက မကျေနပ်တဲ့အစိုင်အခဲတွေက ထုထည်ပိုကြီးမားလာခဲ့လေပြီ။မရမှန်းသိလေ အချစ်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူကိုပဲဖြစ်ဖြစ် နှင်းသီရိရယူပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်တွေ ပိုမိုလာခဲ့တယ် ။ရဲမင်းတက်လိုလူမျိုးထက်စာရင် လင်းရိပ်လို သူမအပေါ်ကို အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ချစ်ခင်သည်းခံပေးခဲ့တဲ့သူမျိုးကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးမခံချင်ပါ။ ပြီးတော့ လင်းရိပ်ရဲ့ အတုအယောင် အိမ်ထောင်ရေးကိုလဲ ကာယကံရှင် ဖြစ်တဲ့ အနီရင့်ဆိုတဲ့ မိန်းမဆီက ကြားသိခဲ့ရပြီးပြီးမို့ နှင်းသီရိ

ဒေါ်ဌေးဌေးမူနဲ့ ကေ၀င်ကျော်တို့ တိုက်ခန်းထဲက ထွက်ပြေးရန် ပြင်နေတုန်းမှာပင် လင်းရိပ်ရဲ့ ညီမဖြစ်သူက ထမင်းချိုင့်လေးနဲ့ ၀င်လာပြီး တိုက်ခန်းထဲက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အနီရင့်ကို ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်ခေါ်ပြီး ပြေးပွေ့လိုက်တယ်။ပြီးတော့ လူနာနဲ့ ပတ်သက်ရင် အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ အရေးပေါ်လူနာတင်ကားကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်တယ်။ ******** " သမီး ...ကေဇင် ...ဖြည်းဖြည်းဆင်း ...ဖြည်းဖြည်းဆင်းလေ... ခြေချော်ကျမယ် သတိထားအုံး " ဒေါ်ဌေးဌေးမူမှာ ကမူးရှူးထိုးနဲ့ ပြေးဆင်းသွားတဲ့ သမီးဖြစ်သူကို အော်ဟစ်သတိပေးရင် လှေကားထစ်တွေအတိုင်း အပြေးအလွှားဆင်းလိုက်ခဲ့တယ် ။ "ဒုန်း ....ဒုန်း " " အား ..." "အမလေး ... သေပါပြီတော့ ...သမီးလေး ကေဇင် ..." ဒေါ်ဌေးဌေးမူအော်ဟစ်သတိပေးနေတဲ့ကြားကနေ လှေကားထစ်တွေ အတိုင်း ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး ပြုတ်ကျသွားတဲ့ သမီးဖြစ် သူကေဇင်ကျော်ရဲ့အဖြစ်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ဌေးဌေးမူငယ်သံပါအောင် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ် ။ ***** ၀ယ်သူတွေကြား အလုပ်များနေတုန်း ဖုန်းက ထမြည်လာတာမို့ လင်းရိပ်ဖုန်းကို ကမန်းကတန်းကိုင်လိုက်ရတယ်။ "ဟယ်လို ...အမိန့်ရှိပါ " "ဟယ်လို ကိုလင်းရိပ်လား ...နှင်း ...နှင်း အသည်းအသစ်ဖြစ်လို့ ဆေးရုံ တင်လိုက်ရတယ် ကိုလင်းရိပ် ...( .....) ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံးလိုက်လာခဲ့ပေးပါနော်...နှင်း အခြေအနေကစိုးရိမ်ရတယ် ကိုလင်းရိပ် " " ဗျာ " လင်းရိပ်ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး အသက်ကင်းမဲ့သူလိုဖြစ်သွားမိတယ်။တထိတ်ထိတ် ခုန်နေတဲ့ ရင်အစုံက စည်းချက် မမှန်ချင်တော့ ။မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေးမဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်က တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံလာတယ်။ဆက်ပြီး ရပ်တည်နေနိုင်စွမ်း မရှိတော့တာမို့ လင်းရိပ် ဆေးရုံသွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ လင်းရိပ် ဆေးရုံသွားဖို့ ကားငှားတုန်းမှာ ဖုန်းသံမြည်လာတာမို့ လင်းရိပ် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ "ဟယ်လို " "အစ်... အစ်ကိုရေ ...မမ ..မမနီ ...အရေးပေါ်ခန်းထဲမှာ ....( .....) ဆေးရုံကို အစ်ကို အမြန်လိုက်လာခဲ့နော် ..မမနီဆေးရုံရောက်နေတာကို အမေမသိဘူးနော် အစ်ကို ...." "ဘာ ...ဘယ်လို " ညီမဖြစ်သူက ပြောပြီးတာနဲ့ ဖုန်းကို ချသွားဝယ်။ လင်းရိပ်မှာ ဖုခုံးကို ကိုင်လျက်နဲ့ ကြက်သေသေနေမိတယ်။ " ဘယ်သွားမှာလဲ ညီလေး ...." တက္ကစီ ကားဆရာရဲ့ အမေးကြောင့် လင်းရိပ် ပြန်သတိဝင်လာမိတယ်။နေရာမတူသောဆေးရုံ နှစ်ခု။ဘယ်ဆေးရုံကို သွားရမလဲ လင်းရိပ်တွေဝေနေမိတုန်း နှုတ်က ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ နာမည်ကို အလိုအလျောက်ပြောမိသွားတယ်။ " ( .....) ဆေးရုံကို သွားမယ် " ===================== အပိုင်း (၂၂ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ ဒီနေ့ မီးပျက်နေလို့ ဖုန်းက အားမရှိလို့ ၀တ္တုက တိုသွားပါတယ်ရှင်

"ဒါပေမဲ့ ...သားတို့ သွားပြီး ပတ်သက်ခွင့် မရှိဘူး အမေ ... နီက သားဆီကို လာပြောတုန်းက လက်ထပ်ဖို့ကို သားကိုယ်တိုင်ငြင်းဆန်ခဲ့တာလေ ... ခုတော့ ကေဇင်ကျော်တို့သားအမိရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးသွားပြီ အမေ " "ဒုက္ခပါပဲ သားရယ် ...သူတို့ သားအမိ ဒီလောက်ဆိုးလိမ့်မယ်လို့ အမေ မထင်ခဲ့မိဘူး ...အဲ့ဒါကြောင့်လည်း အနီရင့်လေးခမျာ ...ကျောင်းပြီးတာနဲ့ အိမ်ပြောင်း သွားတာကို ...အမေက သူတို့ သားအမိ ပြောသမျှကို ယုံပြီး အနီရင့်လေးကို အထင်တွေလွဲခဲ့ မိတာပါသားရယ်...အခု ငါ့သား ဘာလုပ်မယ် စဉ်းစားထားလဲ '' "သား ခဏ ရှောင်နေမယ် အမေ ..ဆိုင်ကို အငယ်ကောင်ကို ကြည့်ခိုင်းထားပါ .... ရှေ့နေ့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ကွာရှင်းဖို့ လုပ်မယ် အမေ ...သား သူနဲ့ လုံးဝမပေါင်းနိုင်တော့ဘူး ...သူတို့သားအမိတောင်းသမျှငွေတွေကို ပေးရလွန်းလို့ ဆိုင်ရင်းထဲကတောင် ပါချင်နေပြီ ...အမေတို့စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ မပြောပြတာ " ဒေါ်ကေသီမှာ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး မိမိရဲ့အပြစ်တွေ မကင်းသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ခြံချင်းကပ်နေကြပေမဲ့ စပ်စပ်စုစု မလုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် ဒေါ်ဌေးဌေးမူတို့ရဲ့ အကျင့်စရိုက် အစစ်အမှန်ကို မသိခဲ့ရိုးအမှန်။အနီရင့်လေးကို စသိတုန်းက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးလို့ တွေးခဲ့မိရုံမှအပ ဒေါ်ကေသီ ဘယ်လိုမှ စိတ်ထဲမတွေးမိခဲ့ဘူး။ဒါပေမဲ့ အိမ်ကို လာပြီး အနီရင့် ကရိုင်းကြောင်း ၊ ကောင်လေးတွေနဲ့ တရုံးရုံးနေတတ်တဲ့အကြောင်းတွေ၊အိမ်အလုပ်တွေဝိုင်းကူရမှန်းမသိဘဲ အပျင်းကြီးတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဒေါ်ဌေးဌေးမူက တစ်နေ့တစ်မျိုး မရိုးအောင် လာလာပြောနေတော့ ဒေါ်ကေသီ ယုံကြည်ခဲ့မိတာပေါ့။ နဂိုကမှ ဒေါ်ကေသီတို့ မိသားစုက ခပ်အေးအေးနေတတ်ကြတာမို့ သားဖြစ်သူက အနီရင့်နဲ့ လက်ထပ်မှာကို ဒေါ်ကေသီစိုးရိမ်ခဲ့မိတယ်။ဒါကြောင့်ပင် သားရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဒေါ်ကေသီဝင့်ပါ မိသလို ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ခုချိန်မှာတော့ ကေဇင်ကျော်တို့ သားအမိရဲ့ ဇာတိရုပ်ကို သေချာသိခဲ့ပြီမို့ ဒေါ်ကေ သီ ကိုယ်တိုင်ကပင် ပျော်ရွှင်မှုကင်းမဲ့နေတဲ့ သားရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ရှေ့မဆက်စေချင်တော့ပါလေ။ "သွားမယ်ဆိုလဲ ခုပဲ သွားတော့ သား ...သားမှာ ငွေမရှိရင် အမေ့ဆီက ယူသွား ... လိုအပ်တာတွေ အကုန်ယူသွား .." ***** "ကေဇင် သမီး နေအုံးလေ ...စီတ်ကို ထိန်းအုံး ... သမီးတစ်ယောက်တည်း သွားလို့ မဖြစ်ဘူး ...အမေပါ လိုက်ခဲ့မယ် " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက အော်ဟစ် တားမြစ်ရင်း သမီးဖြစ်သူ သွားရာနောက်ကို အပြေးတပိုင်းနဲ့လိုက်ခဲ့တယ်။ ကေဇင်ကျော်ကတော့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ အော်ဟစ်ခေါ်သံကို နားမထောင် ဒေါသတကြီးနဲ့ တိုက်ထဲက ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြေးထွက်လာခဲ့တဲ့ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ ဦးတည်ရာ နေရာက ......။ ****** "ဒုန်း ....ဒုန်း " "အနီရင့် ...နင် ...ခုချက်ချင်း ...တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း ...လင်ခိုးမရဲ့ " တိုက်ခန်း တံခါးကို တဒုန်းဒုန်းထုနေတဲ့အသံနဲ့ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေတဲ့ အသံတွေကြောင့် အနီရင့် တံခါးထဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။တံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အနီရင့် မြင်လိုက်ရတာက သရဲသဘတ်စီးထားသလို ကြောက်စရာသွင်ပြင်နဲ့ ကေဇင်ကျော်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ "နင်က ငါ့ယောကျာ်းကို တိုင်လိုက်တာပေါ့လေ ဟုတ်လား ...ဘာလဲ ငါတို့ ကွဲသွားရင် ငါ့ယောကျာ်းကို ရမယ်ထင်လို့လား ...လင်ခိုးမရဲ့ " " မကေဇင် .. ရှင် ရူးနေပြီလားဟင် ... ပတ်ဝန်းကျင်ကို မရှက်ဘူးလား ... ဘာမဟုတ်တာတွေ လာပြောနေတာလဲ " အနီရင့်က ကေဇင်ကျော်ကို ကြည့်ပြီး ပြောဆို တားမြစ်လိုက်တယ်။ " မပြောဘူး ... ဘာလို့ပြောရမှာလဲ ... နင်က ငါ့ယောကျာ်းကို လိုချင်နေတာလေ ငါက ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲဟဲ့ ...နင်က မကောင်းတဲ့ဟာမ ...ငါတို့အိမ်ကို နင်ရောက်လာကတည်းက အကုသိုလ်များတာဟဲ့ သိရဲ့လား .." စိတ်လွတ်နေသလို ဖြစ်နေတဲ့ကေဇင်ကျော်ကို ကြည့်ပြီး အနီရင့် အံ့ဩ ထိတ်လန့်သွားမိတယ်။ "သမီး ကေဇင် မောနေမယ် ...တော်တော့ ...သမီး မပြောနဲ့ အမေပြောပါ့မယ် " " အို အမေဖယ်စမ်းပါ...ဒီကောင်မကို အမေ မနိုင်ပါဘူး " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက အော်ဟစ်သောင်းကျန်းနေတဲ့ ကေဇင်ကျော်ကို တားမြစ်လိုက်ပေမဲ့ ကေဇင်ကျော်က မိခင်ဖြစ်သူကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အနီရင့်ကိုပါ ပြေးပြီး ဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်တယ်။ "အား " အနီရင့်မှာ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ မူမမှန်တဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရှောင်တိမ်းဖို့ သတိရလိုက်ပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။အနီရင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဆိုဖာတွေအလယ်က စားပွဲခုံပေါ်ကို ပစ်လဲကျသွားတယ်။ဝမ်းဗိုက်နဲ့ခါးစပ်ဆီက ဆိုးဆိုးဝါးဝါးနာကျင်မှုကို အနီရင့် သိရှိလိုက်ပြီးနောက်မှာ လောကကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားတယ်။ " ဟင် ...သမီး ကေဇင် ...တော် ...တော်တော့ ... ဟိုမှာ ... သွေး ..သွေးတွေ ထွက်နေပြီ ...သူ ... သူသေသွားပြီလား မသိဘူး ...လာ ... လာ ...အမေတို့ ပြန်ရအောင် " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက လဲကျသတိလစ်နေတဲ့အနီရင့်ကို ကြည့်ပြီး သမီးဖြစ်သူရဲ့လက်ကို ဆွဲပြီး ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ " ဟင် ... ဘာ ... ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ ...မမ ...မမနီ ...မမဘာဖြစ်တာလဲ "

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်ကနှင်းဆီ " အပိုင်း (၂၁ ) ****** " မင်းတို့သားအမိက သိပ်ကို လည်နေကြတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ကေဇင်ကျော် " ကေဇင်ကျော်နဲ့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူတို့မှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာတဲ့ တံခါးနဲ့အတူ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တဲ့ မြတ်ဘုန်းကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ အလန့်လန့်အဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်သွားကြတယ်။ " ကို ...ကိုဘုန်း ...ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ " ကေဇင်ကျော်က မြတ်ဘုန်းကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ငါ ဘယ်အချိန်ကရောက်တာလဲက အရေးမကြီးဘူး ...မင်းတို့ သားအမိ ငါ့အပေါ် ဘာတွေ လိမ်ညာထားသေးလဲ အကုန်ပြော ..." "ဒီမှာ မောင်မြတ်ဘုန်း မင်းစကားပြောတာ ရိုင်းလှချည်းလား ... သူများသားပျိုသမီးပျိုကို လွန်လွန်ကျူးကျူး ဖြစ်ထားရင် တာဝန်ယူရမှာပဲကွ သိရဲ့လား ...ငါတို့ဘက်က ဘာမှမလွန်ဘူးဟေ့ " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက မြတ်ဘုန်းကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေ အတွက် ကျွန်တော်တာဝန်ယူပြီးပြီလေ ... တောင်းသမျှ ငွေလဲ ထုတ်ပေးနေတာကို မကျေနပ်နိုင်ကြဘူးလား ...သူ့ဘ၀နဲ့ သူဖြစ်နေတဲ့သူကို ဘာလို့ သွားနှောက်ယှက်နေကြတာလဲ " " ဪ ... ဘာများလဲလို့ ...ရှင့်ဟာမကို ထိလို့ နာနေတာကို ... ဟိုက အကုန်သံတော်ဦးတင်လိုက်ပြီးပေါ့ ဟုတ်လား " မင်းက မယားငယ်မကို ထိလို့ ငါတို့ သားအမိကို ရန် လာလုပ်တာပေါ့လေ ဟုတ်လား " "ဒုန်း " ကေဇင်ကျော်နဲ့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူတို့ရဲ့ စကားကြောင့် မြတ်ဘုန်းရဲ့ဒေါသတွေ အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်သွားပြီး တံခါးကို ခြေထောက်နဲ့ ဆောင့်ကန် ပစ်လိုက်ရင်း ပြန်အော်လိုက်တယ်။ " လူကြီးပီပီ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောစမ်းပါဗျ ....သမီးကို ဗန်းပြပြီး မြူဆွယ်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ ... တစ်မိသားစုလုံးပေါင်းပြီး အိမ်ထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်အောင် အကွက်ဆင်ခဲ့တာ ဘယ်သူတွေလဲ ... ဒါတွေကို သိသိနဲ့ ကျွန်တော် တဏှာရူးခဲ့တဲ့ အပြစ်ဒဏ်လို့ တွေးပြီး သည်းခံပြီးနေခဲ့တာ ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့သားအမိက လွန်နေပြီ ...လူကိုရလဲ မကျေနပ် ... ငွေကိုရလဲ မတင်းတိမ်နိုင်ကြဘူးလား " " ဟဲ့ ...ဟဲ့ ...ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာတုန်း ....မောင်မြတ်ဘုန်း မင်းပြောတာတွေ ရိုင်းလှချည်လား " အပေါ်ထပ်ကဆူညံဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတဲ့ အသံတွေကြောင့် ဘွားအေဖြစ်သူက အပေါ်ထပ်ကိုတက်လာပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့အော်လိုက်တယ်။ "ကဲ ..ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ ပြောကြစမ်း ...မောင်မြတ်ဘုန်း မင်းအရင်ပြော " အဘွားကြီးက မြတ်ဘုန်းကို အရင်ပြောလိုက်တယ်။ " ကျွန်တော် ဘာမှ မရှင်းပြချင်တော့ဘူး အဘွား ... ကျွန်တော် ကွာရှင်းချင်တယ် ...ကေဇင်ကျော်နဲ့ မပေါင်းနိုင်တော့ဘူး ... ဒီအိမ်ကနေ ဒီနေ့ပဲ ထွက်သွားတော့မယ် " " ဘာ ..ဘာပြောတယ် မောင်မြတ်ဘုန်း " "ကိုဘုန်း .. ရှင် ...ရှင် ...ဒါ ဘာအချိုးချိုးတာလဲဟင် ..ဘာလဲ ရှင် ဟာမဆီကို ပြန်သွားမယ်ပေါ့ လေ ဟုတ်လား " " မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း ကေဇင်ကျော် ...မင်းစိတ်နဲ့နှိုင်းမနေနဲ့ ...မင်းကိုစိတ်ကုန်လွန်းလို့ ရွံလွန်းလို့ မင်းနဲ့ အတူမနေနိုင်တော့ဘူး ...မင်းလိုချင်တာက ငါရှာတဲ့ငွေ မဟုတ်လား .. မင်းကို လျှော်ကြေးပေးမှာပါ " " မင်း ...မင်း လွန်လှချည်လား မြတ်ဘုန်းရဲ့ ...ငါ့သမီးက မင်း စွန့်ပစ်ချင်တိုင်း စွန့်ပစ်ရအောင် ...အနီရင့်လို အပေါစားမိန်းမ မဟုတ်ဘူး သိရဲ့လား .. မင်းစိတ်ထင်တိုင်းလုပ်ကြည့်လိုက်ပါ ...မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ထောင်ချပစ်မယ် " "ဒုန်း " "ဝုန်း " "ကြိုက်သလိုလုပ်ကြပါ ...ဒီထက်ပိုပြီး စိတ်ဆင်းရဲရမဲ့ ဘ၀လဲ ရှိမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး " မြတ်ဘုန်းက ဒဒေါ်ဌေးဌေးမူကို ဂရုမစိုက်သလို ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ဗီဒိုဘေးက ခုံကိုကန်ထုတ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဗီဒိုထဲက သူလိုချင်တာတွေကိုယူပြီး လက်ဆွဲအိတ်ထဲကို သိမ်းကျုံးထည့်လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ...ဟဲ့ ပြောနေရင်း ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ ငါ့ကိုလဲ ပြောကြပါအုံး " ဘွားအေ ဖြစ်သူက ထအော်တယ် ။ဘယ်သူကမှာ အဘွားကြီးကို ပြန်မဖြေကြဘူး။ " သား ... မြတ်ဘုန်း ဘာဖြစ်တာလဲ ...အမေတို့ဘက်ကပါ အသံတွေ ကြားရတယ် ..." အသံနဲ့အတူဝင်လာသူက မြတ်ဘုန်း၏ မိခင် ဒေါ်ကေသီပင်။ "ဘာဖြစ်ရမှာလဲ ကေသီရဲ့ ...နင့်သားက ခွေးဇာတ်ခင်းဖို့လုပ်နေတာလေ " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက ဒေါ်ကေသီကို ပြောလိုက်တယ်။ " ကျွန်မသားက ဘာလုပ်လို့လဲ ...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ သား ...အမေ့ကို ပြောအုံး " " လာပါ အမေ ... နောက်တော့ သားရှင်းပြပါ့မယ် ...ခုတော့ သားတို့ သွားကြရအောင် " မြတ်ဘုန်းက မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ " သွား ...မင်းလိုကောင်ကို ငါ့သမီးနဲ့ ပေးစားမိတာ ငါ့အမှားပဲ ...မိကေဇင် ညည်းဘာမှ ငိုနေစရာ မလိုဘူး ...အဲ့ဒီကောင်ကို ငါကိုယ်တိုင် ထောင်ထဲ ထည့်ပြမယ် ကြည့်နေ " တိုက်ထဲတွင် ဒေါ်ဌေးဌေးမူရဲ့ အသံက ကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်နေတယ်။ ******* " ဒါ..ဒါဆို ... အနီရင့်ဆီမှာ ...အ...အမေတို့ရဲ့မြေး.. မြေးလေး ရှိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား " ဒေါ်ကေသီက သားဖြစ်သူမြတ်ဘုန်းကို အထိတ်တလန့်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ မြတ်ဘုန်းက ခေါင်းကို လေးတွဲစွာငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး မိခင်ကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

နှင်းသီရိ အခန်းနဲ့ ဘေးချင်းကပ်အခန်းထဲမှာ အနီရင့် ငြိမ်စွာရပ်နေမိတယ်။အိမ်ရှေ့တံခါးဖွင့်သံ၊ အထဲကို ဝင်လာတဲ့ ခြေသံတွေကိုကြားနေရတယ်။ အနီရင့် အသက်ပင်ပြင်းပြင်းမရှူရဲ။ တံခါးပေါက်ကို အသာဟပြီး အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်မိတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဝင်လာတဲ့ လင်းရိပ်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ လင်းရိပ်ကို ကြည့်ပြီး အနီရင့်ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်ကြေကွဲလာမိတယ်။နှလုံးသားကို လက်အစုံနဲ့ ဖျစ်ညှစ်ခံထားရသလုံ နာကျင်နေမိတယ်။ နှင်းသီရိအခန်းထဲကို လင်းရိပ် ဝင်ရောက် သွားပြီးချိန်မှာတော့ အနီရင့် အခန်းထဲက ပြန်ထွက်ပြီး အိမ်အပြင်ကို အမြန်ဆုံးပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ****** ကတ္တရာလမ်းမထက်မှာ ကားလေးက တရိပ်ရိပ်ပြေးနေတယ်။ ကားရဲ့နောက်ခန်းထဲမှာ အနီရင့် မလှုပ်မယှက် ထိုင်းနေမိတယ်။အနီရင့်ရဲ့ ပါးပြင်ထက်မှာ မျက်ရည်တွေက တားဆီးလို့ မရအောင် တလိမ့်လိမ့်စီးဆင်းကျနေတယ်။ " တွီ " ဖုန်းကနေ မက်ဆေ့ ၀င်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မက်ဆေ့ကို လုံးဝ ဖွင့်မကြည့်ဘူးလို့ စိတ်တင်းထားပေမဲ့ သိချင်စိတ်က ထားလို့မရတာပို့ အနီးရင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေကြားကနေ အနီရင့် မြင်လိုက်ရတဲ့စာကြောင်းလေးက "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မ...ကိုလင်းရိပ်က သူငှားပေးထားတဲ့အိမ်ဆိုတော့ အချိန်မရွေး ဝင်ထွက်နေတာပေါ့ ..." စာကို ဖတ်ပြီး အနီရင့်မိုက်ခနဲ လဲကျသွားမိတယ်။ =================== အပိုင်း ( ၂၀ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

" အရေးတကြီး သုံးစရာလေးရှိလို့ပါ ... " ကေဇင်ကျော် ဆောင့် ဆောင့် အောင့်အောင့်နဲ့ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို ငွေထုတ်တဲ့စက်လို့ ထင်နေတာပဲ ..." မြတ်ဘုန်း ငွေတစ်ထပ်ကို ကေဇင်ကျော် ရှေ့ကို ချပေးလိုက်ပြီး စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကေဇင်ကျော်ဆီက မကျေမနပ်ပြောဆိုသံ ထွက်မလာဘဲ ငွေထုပ်ကိုကောက်ယူပြီး ခြေသံပြင်းပြင်းနဲ့ ပြန်ထွက်သွားတာမို့ မြတ်ဘုန်း အံ့သြသွားမိတယ်။ခုရက်ပိုင်းမှာ ကေဇင်ကျော်တို့သားအမိဆီက ဆူပူပြော်ဆိုသံတွေ မကြားရတာက ထူးတော့ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မြတ်ဘုန်း တွေးလိုက်မိတယ်။ သားအမိနှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဘာတွေများ ကောက်ကျစ်ဖို့ကြံနေကြမလဲလို့ ဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး။ကေဇင်ကျော်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူ။အရင်ကဆို "သား" ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို ပါးစပ်ဖျားကမချတဲ့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူ တစ်ယောက် နောက်ပိုင်းမှာ မြတ်ဘုန်းကို မြင်ရင် မျက်စောင်းတခဲခဲနဲ့ ဖြစ်နေတတ်တာကို မြတ်ဘုန်း သိတယ်။ပြီးတော့ ငွေတောင်းလို့ ရရင် တစ်မျိုး ၊ မရရင် တစ်မျိုး ခုနှစ်ခေါ် ချိုးရှစ်ခေါက်ချိုးမျက်နှာမျိုး အမြဲလိုလို သုန်မှုန် နေတတ်ပြန်တယ်။အနီရင့်ပေါ်ကို အနိုင်ယူမိခဲ့သမျှ မြတ်ဘုန်း ဝဋ်တွေလည်နေခဲ့ပြီထင်ပါရဲ့ ။ ***** " ဘယ်လို ဖြေရမလဲ ...ပေါ့ပါးခြင်းနဲ့ ဘ၀ ... ဘယ်ကို သွားမလဲ အတိအကျမသိတဲ့ ခရီးသည်တစ်ဦးရဲ့ ညနေများ " ဖုန်းခေါ်သံကြောင့် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ မသိတဲ့ ဖုန်းစိမ်းတစ်လုံးကို အနီရင့် တွေ့လိုက်ရတယ်။တစ်ခါတစ်ရံ စာဖတ်ပရိသတ် တွေဆီက ဖုန်းလာတတ်တာမို့ အနီရင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ " ဟယ်လို ... အမိန့်ရှိပါ ရှင် " "ဟယ်လို ... အနီရင့်ဆိုတာများလား " " ဟုတ်ပါတယ်ရှင် " " ကျွန်မ နှင်းသီရိရဲ့သူငယ်ချင်းပါရှင် ..နှင်း..နှင်းသီရိလေ အိပ်ဆေးတွေ သောက်လိုက်လို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ် " "ရှင် " ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် အနီရင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ " အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိတော့ပါဘူး ...အဒါသူက အစ်မကို တွေ့ချင်လို့တဲ့ ...ကျွန်မ လိပ်စာပို့ပေးလိုက်မယ်နော် ... ကျေးဇူးပြုပြီး လိပ်စာအတိုင်း လာခဲ့ပေးပါနော် " တစ်ဖက်က ပြောချင်ရာပြောပြီး ဖုန်းချသွားတယ်။ အနီရင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ အသက်မဲ့သူလို ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ ထိုင်နေမိတယ်။ " တွီ " ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ ၀င်သံကြားလိုက်ရတာမို့ အနီရင့် ဖုန်းမက်ဆေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆေးရုံမဟုတ်တဲ့ လိပ်စာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ******* လိပ်စာထဲကအတိုင်း ကားကို ရပ်ခိုင်းပြီး အနီရင့် ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်တယ်။ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် အိမ်တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆေးရုံဆေးခန်းမဟုတ်တာတော့ သေချာလှတယ်။အနီရင့် ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ အိမ်ထဲကနေ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။နှင်းသီရိတော့ မဟုတ်ဘူး။နှင်းသီရိရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုသူဖြစ်မယ်ထင်ပါရဲ့။ " အစ်မ ၀င်လေ ...နှင်း အထဲမှာရှိတယ် " မိန်းမချောလေးက တံခါးဖွင့်ပေးပြီး အိမ်ထဲကို ခေါ်တယ်။ အနီရင့် မဝံ့မရဲ့နဲ့ နောက်ကနေလိုက်ဝင်လာခဲ့မိတယ်။ " နှင်း ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိတက် အစ်မ ...၀င်သွားလိုက်ပါနော် " မိန်းခလေးပြတဲ့ အခန်းတံခါးကို အနီရင့် အသာတွန်းဖွင့် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ဟင် " အမြဲတမ်း လှပကျော့ရှင်းနေတဲ့ သူမရဲ့ပုံစံက တစ်ပတ်အတွင်းမှာ ပိန်ကျသွားပြီး လူကလည်း အင်အားကုန်ခမ်း နေတဲ့ပုံနဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ခွေခွေလေးလဲ နေရှာတယ်။ " အချိန်မီ သိလိုက်လို့ပေါ့ အစ်မရယ်....ဆေးရုံသွားတာ အချိန်မီသွားလို့ ကံကောင်းသွားတာ .. သူ့မိသားစုတွေကိုတောင် အကြောင်း မကြားဘူး စိတ်ပူနေကြမှာစိုးလို့ ..အဲ့ဒါ နှင်းက အစ်မကို တွေ့ချင်တယ်ပြောလို့ လှမ်းခေါ်လိုက်တာ ...နှင်းရေဒီမှာ နင်တွေ့ချင်တဲ့ အစ်မရောက်နေပြီလေ ...." မိန်းမချောလေးရဲ့ စကားအဆုံးမှာ နှင်းသီရိ မျက်လုံးလေးဖွင့်ကြည့်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ " အစ်မ ...အစ်မလာတယ်နော် ..နှင်းက အစ်မ မလာဘူးထင်နေတာ " အနီရင့်ကို မြင်တော့ နှင်းသီရိက လေသံပျော့လေးနဲ့ နှုတ်ဆက်လာပြီး မျက်ရည်တွေပြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။ပြီးတော့ ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရ.ည်တွေ တလိမ်လိမ့် စီးကျလာတယ်။နှင်းသီရိကိုကြည့်ပြီး အနီရင့် ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိ။ ခုတင်ဘေးမှာ ယောင်နနနဲ့ရပ်နေမိတယ်။ "နှင်း သေသွားချင်တယ် ...တကယ်ကို သေပစ်လိုက်ချင်တာပါ " " နှင်း ...နှင်းရေ ... ခြံရှေ့မှာ ကိုလင်းရိပ်ရောက်နေတယ် " အနီရင့်နဲ့နှင်းသီရိ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် နှင်းသီရိရဲ့သူငယ်ချင်းမလေး အခန်းထဲကိုဝင်လာပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် နှင်းသီရိရဲ့ မျက်နှာလေးက ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသလို အနီရင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ယိမ်းယိုင်သွားတာမို့ အခန်းနံရံကို ကမန်းကတန်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရတယ်။ "အနီရင့် ပြန် ...ပြန်တော့မယ် ...နောက်ကထွက်ပေါက်ရှိလား ဟင် " အနီရင့် တုန်တုန်လှုပ်လှုပ် နဲ့ မေးလိုက်တော့ နှင်းသီရိ သူငယ်ချင်းမလေးက အနီရင့်ရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး " လာ...လာ ... ကျွန်မအခန်းထဲမှာ ခဏဝင်နေလိုက်နော် ..." *****

သူမကပြောရင်း ပါလာတဲ့ ချိုင့်ကို ထမင်းစားခန်းဘက်ကို ယူသွားပြီး ပန်းကန်တွေ ထဲလှယ်ထည့်နေတယ်။ အနီရင့်ကတော့ အာစေးမိထားသူတစ်ယောက်လို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထမင်းစားခန်းဝမှာ ငူငူ ချည်းရပ်နေမိတယ်။ "ဟင်းကို အစပ်မပါအောင် ချက်ခဲ့တယ် မမ ...ငါးလဲကြော်လာတယ်...နောက် စားချင်တာရှိရင်လဲ ဖုန်းဆက်နော် မမ ... တစ်နေ့တစ်ခေါက်တော့ ညီမလေးလာမှာပါ ... " စကားသံတွေကို နားထောင်ပြီး အနီရင့် ငိုချင်လာမိတယ်။ရိုးသားဖြူစင်တဲ့သူတွေကို လိမ်ညာနေမိတယ်ဆိုတဲ့ အသိက အနီရင့်ကို ပူလောင်နေစေတယ်။အနီရင့်မှာ ပြောစရာစကားတွေ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ " ဆိုင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်လိုက်အုံး မလား မမ ... နောက်နေ့ အဝတ်တွေ လျှော်မထားနဲ့ နော် ..ညီမလေးလာမှ လျှော်ပေးမယ် " " ရ ...ရပါတယ် ညီမရယ် ... အဝတ်ကလဲ မများပါဘူး ...ပြီးတော့ စက်နဲ့ လျှော်တာမို့ အပန်းမကြီးပါဘူး...မမ မနက်ဖြန်မှ အမေ့ဆီကို လာခဲ့မယ်နော် ..." လင်းရိပ်ရဲ့ ညီမဖြစ်သူ ပြန်သွားမှ အနီရင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်ကို အရုပ်ကြိုးပြတ်လဲချလိုက်မိတယ်။ခပ်စောစောက ဒေါ်ဌေးဌေးမူတို့ရှေ့မှာ နေရတာထက် ပိုပြီး လင်းရိပ်ရဲ့ ညီမရှေ့မှာ အနေရခက် အသက်ရှူရကြပ်သလို ခံစားနေခဲ့ရတယ်။ မလုံမလဲ စိတ်တွေက ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် ပြန်ချောက်လန့်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ ******* လင်းရိပ် အနီရင့် မျက်နှာကို မသိမသာ အကဲခတ်နေမိတယ် ။ခုတလောမှာ အနီရင့် မျက်နှာ သိပ်မကောင်းတာကို လင်းရိပ် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမေးရမလဲ ။ ဘယ်လိုဖျောင်းဖျ နှစ်သိမ့်ပေးရမလဲ လင်းရိပ်သေချာမသိပါ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့အဖို့မှာ အနီရင့်ရဲ့မျက်နှာက အရင်နေ့တွေထက် ပိုပြီး ညှိုးရော်နေတာကို လင်းရိပ် သတိထားလိုက်မိတယ်။ကိုယ်ဝန်ကိစ္စကိုအိမ်ကိုပြောပြလိုက်တာကို မကြိုက်လို့များလားလို့ လင်းရိပ်တွေးလိုက်မိပြန်တယ်။ ဒါလဲ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးလို့တော့ ထင်နေမိတယ်။ " နေမကောင်းဘူးလား .." လင်းရိပ် မေးရင်းနဲ့ အနီရင့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ အနီရင့်ရဲ့ မျက်နှာလေးကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး ထပ်မေးလိုက်တယ်။ " ခုတလော ဘာဖြစ်နေတာလဲ ... မင်းကိုကြည့်ရတာ လန်းလန်းဆန်းဆန်း မရှိသလိုဘဲ ...ဘာတွေ အလိုမကျ ဖြစ်နေတာလဲ ...ဘာလဲ ကော်ဖီဆိုင်မဖွင့်ရလို့ စိတ်တို့နေတာလား ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား .." လင်းရိပ်က အနီရင့်ရဲ့မျက်နှာကို အနီးကပ်စိုက်ကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်တော့ အနီရင့် ရင်တွေ လှိုက်ခနဲ ခုန်သွားမိတယ်။ပြီးတော့ အလိုလို ပြုံးမိသွားတယ်။ "ပေါက်ကရတွေ တော်တော်ပြော " အနီရင့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးကို တွေ့လိုက်ရတော့မှ လင်းရိပ် စိတ်ထဲမှာပါ ပျော်ရွှင်လာမိတယ်။ " ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ..အကြောင်း တစ်ခုခု ရှိရင် ကျွန်တော်ကို ဖွင့်ပြောနော် ..." လင်းရိပ်ကပြောရင်းနဲ့ အနီရင့်ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။အနီရင့်ကို လင်းရိပ် စသိတုန်းကတည်းက အနီရင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မျက်နှာပေးနဲ့သာလိကာမလေးလို နေတတ်တဲ့သူမဟုတ်မှန်းသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက သိချင်တာကို သိရမှ ကျေနပ်တတ်တဲ့သူ။ ကြည်ကြည်လင်လင် မျက်နှာလေး သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်တဲ့သူမျိုးပေါ့။ ခုလို မှိုင်တွေ ငေးမောနေတာမျိုးကို တွေရခဲတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် အနီရင့်ကို အရင်လို တက်ကြွပြီး သတ္တိတွေ ပြည်ဝနေတဲ့သူ့အဖြစ်ပဲ မြင်တွေ့ချင်မိတယ်။ " ဆေးရုံ ရက်ချိန်းသွားရင် ကျွန်တော်လိုက်ပို့မယ်နော် ...တစ်ယောက် တည်း မသွားနဲ့ " လင်းရိပ်ဆီက စကားကို ကြားရတော့ အနီရင့် ငိုချင်စိတ်တွေ တားဆီးမရအောင်ဖြစ်လာမိတယ်။ လင်းရိပ်လို သွေးမတော်သားမစပ်သူက အနီရင့်နဲ့ ကလေးအတွက်စိုးရိမ်(ပူပန်ပေးနေပေမဲ့ ကာယကံရှင်ကလေးအဖေနဲ့ သွေးသားရင်းချာတွေကတော့ ကလေးကို သတ်ပစ်ဖို့ အကြောင်းတွေကိုပဲ တွင်တွင် ပြောနေကြတယ်လေ။ " ဟင် ... ဘာ ...ဘာဖြစ်လို့လဲ ...မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ " စကားပြောနေရင်း ကနေ ရုတ်တရက် မျက်ရည်တွေ ရစ်ဝဲလာတဲ့ အနီရင့်ကို ကြည်ပြီး လင်းရိပ်စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ မေးလိုက်မှအနီရင့်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တာမို့ လင်းရိပ် ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ထိုင်ရမလို ထရမလိုနဲ့ ယောင်အအ ဖြစ်နေမိပြီးမှ အနီရင့်ရဲ့ ပခုံးလေးနှစ်ဘက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ခင်မှာဘဲ ရင်ခွင်ထဲကို ဆွဲသွင်းလိုက်မိတယ်။ အနီရင့် စိတ်လွတ်လက်လွတ်ငိုနေမိပြီးမှ သတိဝင်လာမိပြီး လင်းရိပ်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ကမန်းကတန်း ရုန်းထွက်လိုက်မိတယ်။ "သွား ...သွားအိပ်တော့မယ် " အနီရင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ပြောလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ၀င်လာခဲ့လိုက်တယ်။' ပြောပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားတဲ့ အနီရင့်ကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် ထိုင်ခုံမှာ ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ ကျန်နေခဲ့မိတယ်။ ***** "ငွေနည်းနည်းလောက်ပေးပါ ကိုဘုန်း...ကေဇင် အသုံးလိုလို့ပါ " အဝတ်လဲဖို့ပြင်နေတဲ့ မြတ်ဘုန်းမှာ ကေဇင်ကျော်ရဲ့ စကားကြောင့် ဆတ်ခနဲ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်မိတယ်။ "ဟိုနေ့က ပေးထား ပိုက်ဆံ ကရော " မြတ်ဘုန်းရဲ့ အမေးကြောင့် ကေဇင်ကျော်စိတ်ထဲ ထောင်းခနဲ ဒေါသ ဖြစ်သွားမိတယ်။

ဧကြည်ဖြူ " ရင်ဘတ်ပေါ်ကနှင်းဆီ " အပိုင်း (၁၉ ) ******** " ဒေါက် ...ဒေါက် .." "ဒေါက်...ဒေါက် ..." တံခါးခေါက်သံတွေက အနီရင့်ရဲ့နားထဲမှာ မိုးခြိမ်းသံတွေလို့ ကျယ်လောင်လှတယ်။အနီရင့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာသလို ခြေဖျားလက်ဖျား တွေလည်း အေးစက်လာတယ်။ခုချိန်မှာ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ရာ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေပေမဲ့ မဖွင့်ပေးမချင်းတံခါးကိုခေါက်နေမဲ့ပုံရတာမို့ အနီရင့် ကတုန်ကယင်နဲ့ တံခါးကို ထဖွင့်လိုက်ရတယ်။ " ဟင် " တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့သူတွေကိုကြည့်ပြီး အနီရင့် အံ့သြထိတ်လန့်သွားမိတယ်။မှတ်မှတ်ရရ အနီရင့်တိုက်ခန်းကို အိမ်တက်လုပ်ချိန်မှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါပဲရောက်ဖူးကြတဲ့သူတွေ မဟုတ်လား။ " အန်တီဌေး ... မကေဇင် ...." အနီရင့် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒေါ်ဌေးဌေးမူနဲ့ ကေဇင်ကျော်က တိုက်ခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ဟိုဒီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။ " နင်ယောကျာ်း အလုပ်သွားပြီလား " " ဟုတ်ကဲ့ ...ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ အန်တီဌေး " အနီရင့် အိမ်ကို သက်သက်အလည်လာမဲ့သူတွေ မဟုတ်နိုင်တာမို့ အနီရင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ မေးလိုက်တယ်။ " အေး...လိုရင်းပဲပြောမယ်...နင့်မှာ မောင်မြတ်ဘုန်းနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်ဆို...အဲ့ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာတွေကို မလိုချင်ဘူး ...အဲ့ဒါကြောင့် ကိုယ်ဝန်ကိုဖျက်ချလိုက်ပါ ... ကုန်ကျ စရိတ် အားလုံး ငါတို့ကုန်ကျခံပေးမယ် " "ရှင် " ဒေါ်ဌေးဌေးမူဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကြောင့် ပထမတော့ အနီရင့် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မိသွားတယ်။နောက်တော့ တစ်မုဟုတ်ချင်းဒေါသတွေထွက်လာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနီရင့် စိတ်ကို ထိန်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။ " အန်တီဌေး ပြောတာ နားမလည်ဘူး ...အန်တီ ဌေး ဘာတွေပြောနေတာလဲ " အနီရင့် မေးလိုက်တော့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူက မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်တယ်။ကေဇင်ကျော်ကတော့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ဘေးမှာ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ထိုင်နေတယ်။ " ဒီမှာ အနီရင့် ...ငါတို့ အတိအကျ သိလို့ လာခဲ့တာ ... နင်သာ လူလိုသိရင် ဒီကလေးကို မမွေးသင့်ဘူးဆိုတာ သိရဲ့လား ... ငါ့သမီး နေရာက စဉ်းစားကြည့်အုံး " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက ဒေါသသံနဲ့ ပြောတယ်။ "မိဘဆိုတဲ့ အရှိန်အဝါကို ပြလိုက်တာ "လို့ အနီရင့်စိတ်ထဲက ပြောလိုက်မိတယ်။သူ့သားသမီးတော့ စိတ်ဆင်းရဲဒုက္ခအရောက်မခံနိုင်ဘူး။သူများသားသမီးတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ဆိုတဲ့ မိဘဝါဒီအစွဲကြီးလှတဲ့ ဒေါ်ဌေးဌေးမူကို အနီရင့် အံ့ဩတကြီးနဲ့ကြည့်နေမိတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို တိုက်ခန်းထဲက ချက်ချင်း နှင်ထုတ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ အနီရင့် စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းထားလိုက်တယ်။ " ဒီလိုမဟုတ်တဲ့ စကားတွေ ပြောမယ်ဆိုရင် ပြန် ကြပါတော့ရှင် ...အနီရင့်ရဲ့အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲအောင် ဒုက္ခလာမပေးကြပါနဲ့ ...ပြန်ကြပါတော့နော် " " ပြန်မှာပါ ...ငါတို့ကလဲ လာချင်လွန်းလို့ လာတယ် မထင်နဲ့ ...သတင်းက အတိအကျသိပြီးသား ...အဲ့ဒီတော့ တစ်ပတ်အတွင်း ပြဿနာကိုဖြေရှင်းလိုက်ပါ ...အဲ့ဒီလိုမှ မလုပ်ဘူးဆိုရင် တို့တွေက ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး ...ဒီကိစ္စကို နင့်အဖေကိုရော ...နင်လုပ်နေတဲ့ အလုပ်မှာရော ... နင့်ယောကျာ်းအမျိုးတွေဆီကိုပါ ဒီသတင်းကို လိုက်ပြောရမှာပဲ ...အဲ့ဒီတော့ စဉ်းစားပေါ့ " " ဘယ် ..ဘယ်လို ... ဘာပြောတယ် ...အန်တီဌေး ...အန်တီဌေးတို့ လွန်လှချည်လား ...သွား ...ခုချက်ချင်းသွားကြပါတော့ .. အနီရင့်အိမ်ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှမလာကြပါနဲ့ " ***** နှင်းသီရိ အခန်းတံခါးဝမှာ ငြိမ်သက်စွာရပ်ပြီး အထဲက အသံတွေကို နားထောင်နေမိတယ်။နားထောင်နေရင်းမှ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားသံတွေကြောင့် နှင်းသီရိ ရင်ထဲမှာ တလှိုက်လှိုက်ခုန်ပြီး ပျော်ရွှင်လာမိတယ်။ပြီးတော့ တိုက်ခန်းထဲက လူတွေ ပြန်ထွက်မလာခင်မှာ အောက်ကို အလျင်အမြန်ပင်ပြန်ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။ ******* "ဒေါက် ...ဒေါက် " ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တံခါးသံကြောင့် အနီရင့်မှာ ထိတ်လန့် ချောက်ချားသွားပြီး ဆိုဖာပေါ်ကို ထိုင်ရက် လဲကျသွားမိတယ်။ " ဒေါက် ...ဒေါက် '' တံခါးခေါက်သံက တပ်မံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အနီရင့် တံခါးကို တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင်လို ကြည့်နေမိတယ်။ "ဒေါက် ..ဒေါက် " " မမ ...မမနီ ...အိပ်နေတာလား " တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ လင်းရိပ်ရဲ့ ညီမ အသံကို ကြားလိုက်ရမှ အနီရင့် ထိတ်လန့်စိတ်တွေ ပြေလျော့သွားပြီး တံခါးပေါက်ကို ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ထလာခဲ့မိတယ်။ " မမ ... နေမကောင်းလို့လား " လင်းရိပ်ရဲ့ညီမက မေးရင်းနဲ့ အနီရင့်ကို ပြုံးစစနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ပြီးတော့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အနီရင့်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးဆီကို ရောက်နေတာတွေ့လိုက်ရတာမို့ အနီရင့် ခန္ဓာကိုယ်လေး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားမိတယ်။စိတ်ထဲကလည်း မလုံမလဲစိတ်နဲ့ အပြစ် လုပ်ထားသူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။ " အမေတော့ အရမ်းပျော်နေတယ် မမရဲ့ .... အစ်ကို ပြောတာကို ကြားကြားချင်း မမဆီကို ပြေးလာချင်တာ ...အမေ့ကို ဆေးရုံရက်ချိန်း သွားပြရနေရသေးလို့ ချက်ချင်းမလာဖြစ်တာ "

လင်းရိပ်စကားကြောင့် အနီရင့် ရှက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်မိတယ်။ လင်းရိပ်ကလည်း သူ့ဘာသာပြောပြီးမှ ရှက်သွားမိတယ်။ " ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပြောလိုက်တော့မယ် ...ဒါမှ အမေနဲ့ညီမလေးက မင်းကို ဂရုစိုက်မှာပေါ့ " လင်းရိပ်က ကော်ဖီခွက်ကို မော့သောက်ရင်း အရှက်ပြေ ပြောလိုက်တယ်။ ******** နှင်းသီရိက လင်းရိပ်ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားတာကြည့်ပြီး အံလေးကို ကြိတ်ထားမိတယ်။တိုက်ခန်းတစ်ခန်းစာအပြည့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်း အရောင်ဆိုင်။မီးလုံး ၊ မီးကြိုး၊ ပလပ်ပေါက်ကနေ လျှပ်စစ်ထမင်းပေါင်းအိုးနဲ့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းမျိုးစုံ အရောင်းဆိုင်ကြီးက နှင်းသီရိကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်နေတယ်။နှင်းသီရိ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အခံရခက်လှတဲ့စိတ်နဲ့ ဒေါသတွေပါ ထွက်လာမိတယ်။လုပ်ချင်တာကို လုပ်ရမှ ကျေနပ်တဲ့ နှင်းသီရိ ။ လိုချင်တာကို ရမှကျေနပ်တဲ့ နှင်းသီရိ ။ချစ်သူလင်းရိပ်က သူမဖုန်းဆက်ရင် ကိုင်ပေမဲ့ စကားကို အချိန်ကြာကြာမပြော ။တွေ့ဖို့ချိန်းရင်လည်း မလာ။ဒါတွေအတွက် နှင်းသီရိ ခံပြင်းဒေါသထွက်နေမိသလို မရလေ ပိုလိုချင် လေဆိုတဲ့ စိတ်က နှင်းသီရိမှာဖြစ်ပေါ်နေတယ်။ခုချိန်မှာ နှင်းသီရိ စဉ်းစားနေမိတာ တစ်ခုပဲရှိတယ်။အဲ့ဒါက လင်းရိပ်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အတွေးပဲ။ ***** " ဒေါက် ...ဒေါက် ...ဒေါက် ' စာရေးနေတုန်းမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့ တံခါးခေါက်သံကြောင့် အနီရင့်ဆတ်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ ==================== အပိုင်း ( ၁၉ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ကေဇင်ကျော် တစ်ယောက် မြတ်ဘုန်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လှုပ်ခါယမ်းပြီး ဒေါသတကြီးမေးလိုက်ပေမဲ့ မြတ်ဘုန်းကတော့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေပြီ ။ကေဇင်ကျော်မှာ မြတ်ဘုန်းဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်အောင် ဒေါသတွေထွက်လာမိတယ်။လူမှာထိုင်မရ ထမရနဲ့ ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းပင်မသိပါလေတော့။ကေဇင်ကျော် နေရာမှာ ဆက်ရပ်နေနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့အိပ်ခန်းဘက်ကို ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ******** " အမေ ...အမေ " ဒေါ်ဌေးဌေးမူမှာ အိပ်မယ်မှမကြံသေး အခန်းပြင်မှ သမီးဖြစ် သူကေဇင်ကျော်ရဲ့ အသံကြောင့် အိပ်ရာကနေ အသာထပြီး အခန်း အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ လိုက်တယ် ။ " ဟဲ့ ...ဘာဖြစ်လို့တုန်း ...ညကြီးမိုးချုပ် " " အမေ ... ဟင့် ...ဟင့် .ဟီး " " ဟဲ့ ...ဟဲ့ ... ဘာဖြစ်တာတုန်း ...တော်ကြာ နင့် အဖေ ကြားသွားမှဖြင့် ...လာ ..လာ မီးဖိုခန်းဘက်ကို သွားရအောင် " မေးလိုက်မှ ဟီးခနဲ ငိုချလိုက်တဲ့ ကေဇင်ကျော်ကြောင့် ဒေါ်ဌေးဌေးမူက ကေဇင်ကျော်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး မီးဖိုခန်းဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ " ဘာဖြစ်တာလဲ မိကေဇင် ...မထိတ်သာ မလန့်သာ ရှိလိုက်တာဟယ် ... ဟိုကောင် မြတ်ဘုန်း ဘာပြဿနာရှာပြန်ပြီလဲအေ " ကေဇင်ကျော်မှာ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ အမေးကို တော်တော်နဲ့ မဖြေနိုင်ဘဲ အားပါးတရ ငိုရှိုက်နေမိတုန်းပင်။ " ငိုနေလို့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး မိကေဇင် ... ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောအုံး " " အ ...အနီရင့်ဆီမှာ ကိုဘုန်းနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်တဲ့ အမေရဲ့ " " ဘာ .... ဘာပြောတယ် ... ဘယ်သူပြောတာလဲ " ကေဇင်ကျော်ရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်ဌေးဌေးမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ " ကိုဘုန်းပြောတာ အမေ ... သူမူးပြီး ပြောနေတာ " " မူးပြီး ပြောတာ ဟုတ်လား ...ဒါ ...ဒါဆို သေချာပါ့မလား အေ " "သေချာတာပေါ့ အမေရယ် ... ဒီကိစ္စကို မူးနေလို့ ပြောတာပေါ့ ...မမူးဘဲ ပြောမလား ... အနီရင့်ချက်ချင်း လက်ထပ်လိုက်လို့ သမီးစိတ်ထဲ တစ်မျိုးထင်နေခဲ့မိတာ " " ဒါ ...ဒါဆို ...ညည်း ယောကျာ်းက ညည်း ဆီမှာ ကိုယ်ဝန်မရှိတာ သိရင် ထွက်သွားမှာပဲ ..." ဒေါ်ဌေးဌေးမူက တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ " ရှင် ....ဒါ ..ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ အမေ " ဒေါ်ဌေးဌေးမူက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ကေဇင်ကျော်ကို ပြောလိုက်တယ်။ " ဒီလိုလုပ် ...ဒီကိစ္စကို အမေတို့ သိတယ်ဆိုတာကို မြတ်ဘုန်း မသိစေနဲ့ ... ဟန်မပျက်အောင်နေ ...အမေတို့ လုပ်ရမှာက ..အနီရင့်ဆီကို သွားဖို့ပဲ...မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက အနီရင့်ကို တွေ့တယ်မဟုတ်လား ... ဗိုက်ကလဲ ဘာမှမသိသာဘူး ...ကြည့်ရတာ ... လအတော်နုသေးပုံပဲ ... ကိုယ်ဝန်ကို ဖျက်ချပစ်ဖို့ သွားပြောရမယ် " " ဖြစ် ...ဖြစ်ပါ့ မလား အမေ " " ဟဲ့ ... မဖြစ်ဖြစ်အောင် ပြောရမှာပေါ့ ... ညည်းသာ စိတ်ကို နိုင်အောင်ထိန်းထား ... ခုရက်ပိုင်း မြတ်ဘုန်းက ပြောတာဆိုတာတွေ ဆင်ခြင် ...လောလောဆယ် .. အနီရင့် ကိစ္စကို အရင်ရှင်းရမယ် ... မနက်ကျရင် ... နင့်ယောကျာ်း အလုပ်သွားတာနဲ့ အနီရင့်ဆီကို သွားကြမယ် ...အခုတော့ သွားအိပ်တော့ " ***** " ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ လင်းရိပ် " အနီရင့်က အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ထလာရင်း နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ လင်းရိပ်ကို မေးလိုက်တယ်။ "မနက်စာအတွက် လုပ်နေတာပါ ... နေ့လယ်စာ ဟင်းလဲချက်ပေးခဲ့တယ်...ထမင်းကို အချိန်မှန် စားနော် ... နေလို့ ထိုင်လို့ မကောင်းရင်လဲ ဖုန်းဆက်လိုက် ... ကျွန်တော် ပြန်လာလို့ရတယ် ...ဆိုင်က ကောင်လေးတွေက စိတ်ချရပါတယ် ...မင်းလဲ ဆိုင်ကို လာခဲ့အုံးလေ..." လင်းရိပ်က ဖွင့်တာတစ်ပတ်မပြည့်သေးတဲ့ ဆိုင်ကို လာကြည့်ဖို့ အနီရင့်ကို နေ့တိုင်း ခေါ်ပေမဲ့ အနီရင့်က ဖွင့်တဲ့ရက်ကပဲ သွားပြီး ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာ မရောက်ဖြစ်ခဲ့။ " အင်းပါ လင်းရိပ်ရယ်...လာပါ့မယ် ... နေ့လယ်စာမချက်ခဲ့ပါနဲ့ ...အနီရင့် ကိုယ့်ဘာသာချက်ပါ့မယ် ..." " ရပါတယ်ကွာ ...ထမင်းချိုင့်ထည့်ဖို့ ချက်ရင်း ချက်လိုက်တာပဲ ...မင်းက ညနေစာချက် ... ကျွန်တော်က မနက်စာ ချက်တယ် ...ညီတူညီမျှပေါ့ ...ပြီးတော့ မင်းက ညနက်ထိ စာတွေ ရေးနေတော့ မနက်စောစော မထပါနဲ့ကွာ ...အိပ်ရေးဝအောင်အိပ် ...အဲ့ဒါမှ ကျန်းမာမှာ ...." လင်းရိပ်က ပြောရင်း မနက်အဆာပြေစာ စားဖို့ ပြင်နေတယ်။အနီရင့် လင်းရိပ်ကို ကျောခိုင်းပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ " ချော်လဲနေမယ် ...သတိထားအုံးနော် " လင်းရိပ်ရဲ့ သတိပေးသံက ရေချိုးခန်းထဲ အထိ ရောက်လာတယ်။အနီရင့် မချိပြုံးလေးပြုံးလိုက်မိတယ်။ဘာမှမဆိုင်တဲ့ အနီရင့်ကိုတောင် ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေတဲ့ လင်းရိပ်။ သူ့ချစ်သူကိုများဆို ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ရှာမလဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ******** " မင်းကို ပြောစရာရှိတယ် " မုန့်စားနေရင်း လင်းရိပ်က အနီရင့်ကို ပြောလိုက်တယ်။ " ပြောလေ လင်းရိပ် " " ဟို ..ဒီလိုလေ ...ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ အမေတို့ကို ပြောလိုက်တော့မယ် " " ဟင် ... လက်ထပ်တာ တစ်လကျော်ရုံပဲ ရှိသေးတာကို ပြောလို့ ဖြစ်ပါ့မလား " " လက်မထပ်ခင်ကတည်းက အတူနေနေကြတာလို့ ပြောလိုက်မယ်လေ "

ကြည့်ရတာ အငြိုးအတေးလည်း ရှိပုံမရဘူး။ ဒီလိုမိန်းခလေးမျိုးကို ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အနီရင့်ရဲ့ ချစ်သူဆိုတဲ့လူကို လင်းရိပ် နားမလည်နိုင်ဘူး ။ ဆယ်နှစ်နီးပါး ချစ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုပြီး အနီရင့်လိုမိန်းခလေးမျိုးပေါ်မှာ သံဃောစဉ် မတွယ်ခဲ့မိဘူးလား။အနီရင့်အကြောင်းကို တွေးမိပြန်တော့ ချစ်သူနှင်းသီရိ အကြောင်းကိုပါ လင်းရိပ်တွေးလိုက်မိတယ်။ လင်းရိပ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့တဲ့ အဖြစ်က နောက်ကျမှ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။အနီရင့်က နားလည်ပေးတယ်လို့ ဘယ်လောက် ပြောပြော လင်းရိပ် အနေနဲ့ စောင့်စည်းရမဲ့အကြောင်းတွေရှိတယ်လေ။လင်းရိပ်ဘက်ကသာ စိတ်အလိုကိုလိုက်ပြီး ချစ်သူနဲ့ ပြန်ဆက်သွယ်နေမယ်ဆိုရင် လင်းရိပ်ရော အနီရင့်ရော ချစ်သူနှင်းသီရိပါ သုံးယောက်လုံး လူအထင်သေးခံရတဲ့ဘ၀ကို ရောက်ကြမှာပဲ။ ဒါကို လင်းရိပ်က စဉ်းစားချင့်ချိန်နိုင်ပေမဲ့ ချစ်သူနှင်းသီရိက မိုက်ရူးရဲဆန်ချင်တယ်။ချစ်သူနှင်းသီရိရဲ့ ဇွတ်လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို သိလို့ လင်းရိပ် လန့်နေမိတာတော့ အမှန်ပဲ။တစ်နေ့တစ်ခေါက် လင်းရိပ်ရဲ့ အလုပ်ကို မှန်မှန်လာတတ်တဲ့ နှင်းသီရိ ။ဖုန်းကနေ နေ့တိုင်းစာတွေ ပို့နေတဲ့ ချစ်သူ။ချစ်သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လင်းရိပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း ရင်ကွဲမတတ်ခံစားနေရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း လင်းရိပ်က ယောကျာ်းတစ်ယောက်မဟုတ်လား။ လင်းရိပ် ယောကျာ်းပီပိသသသိက္ခာရှိရှိနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ကျေပွန်ချင်တယ်။အချစ်ရေးထက် မိသားစုအရေးက လင်းရိပ် အတွက် ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား။ " ဒုန်း " "အား ....." လင်းရိပ်မှာ လက်တော့ကို ရှေ့ချပြီး အတွေးများနေတုန်း အနီရင့်ရဲ့ အခန်းထဲက ဒုန်းခနဲ အသံနဲ့ အတူ အနီရင့်ရဲ့အော်သံကို ကြားလိုက်ရတာမို့ လင်းရိပ် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အနီရင့်ရဲ့ အခန်းရှိရာကို ပြေးသွားမိတယ်တယ်။ လင်းရိပ် အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ၀င်လိုက်တော့ မှန်တင်ခုံရှေ့က ဖင်ထိုင်ခုံက ကြမ်းခင်းပေါ်ကို လဲကျနေသလို အနီရင့်ကလည်း ကြမ်းပြင်ပေါမှာ ခွေခွေလေးလဲကျနေတယ်။ " အနီရင့် ..အနီရင့် မင်းဘာဖြစ်တာလဲ ...." လင်းရိပ်ရင်တစ်ခုလုံး ပူလောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အနီရင့်အနီးမှာ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှုတ်ကလည်းမေးရင်း လက်ကပါ အနီရင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ထူလိုက်တယ်။ " ဘာဖြစ်တာလဲ ...မူးလဲတာလား ...ဆေးရုံသွားကြမလား " " ရ...ရပါတယ် လင်းရိပ်ရဲ့ ...မူးလဲတာမဟုတ်ပါဘူး ...အိပ်မပျော်လို့ စာအုပ်ဖတ်မလို့ စာအုပ် တက်ယူတာပါ " အနီရင့်က အခန်းထောင်က စာအုပ်စင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်းလင်းရိပ်ကို ဖြေလိုက်တယ်။ " ဟာကွာ ...ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်မှပေါ့ ...အမြင်တွေ မတက်ပါနဲ့ ဆို ....စာအုပ်လိုချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါလား ... အခု ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ ...ဗိုက်ထဲက ရောနေသာရဲ့လား ..." လင်းရိပ် သူကိုယ်တိုင်မသိလိုက်ဘဲ အနီရင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီပြီး ခုတင်ပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်မိတယ်။ " မင်း အဲ့လိုလုပ်နေရင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာတောင် စိတ်မဖြောင့်တော့ဘူး ... နေ့ခင်း နေ့လယ် အဖော်ရအောင် အဖော်တစ်ယောက်လောက် ခေါ်ထားမလား " " ရပါတယ် လင်းရိပ်ရယ် ...မတော်တဆဖြစ်သွားတာပါ ...နောက်ဆို အနီရင့် သတိထားပါ့မယ် ....အခုလည်း အနီရင့် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ...လင်းရိပ် လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ပါ " " အင်းပါ ... ညဘက် ထရင်လည်း ကျွန်တော့်ကိုနှိုးလိုက်ပါ ဟုတ်လား...အခုလဲ အိပ်တော့ ... စာမဖတ်နဲ့တော့ " လင်းရိပ်က ရေဘူးနဲ့ ဖန်ခွက်ကို အိပ်ရာဘေးက ခုံပေါ်မှာ နေရာ သေချာချပေးပြီး ပြန်ထွက်ခဲ့တယ်။ ကျန်ခဲ့တဲ့ အနီရင့်မှာတော့ တထိတ်ထိတ်ခုန်နေတဲ့ ရင်အစုံကိုလက်နဲ့ အသာဖိထားလိုက်မိရင် တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ဟုတ်တယ် အနီရင့် ကြောက်နေမိတယ်။အနီရင့်က အပြောင်းအလဲမြန်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို လေးစားအားကိုးမိရာကနေ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖြစ်ပေါ်လာမှာကို အနီးရင့် စိုးထိတ်ပူပန်နေမိတယ်။ပိုင်ရှင် ရှိတဲ့သူကို အနီရင့် ချစ်လို့ မဖြစ်ဘူး ။အချိန်တန်ရင် ပိုင်ရှင်ဆီကို ပြန်ပေးရမယ့် အရာကိုအနီရင့် သံယောစဉ်တွယ်လို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို အနီရင့် သိတယ်။ ကိုဘုန်းနဲ့တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ အနီရင့် သံယောစဉ်တွယ်ခဲ့မိတာ။အနီရင့် အနေနဲ့ နောက်ထပ်အချစ်ကို မလိုချင်တော့ပါဘူး။ ****** " ကိုဘုန်း ရှင် သောက်လာပြန်ပြီလား ..ကေဇင့် အပေါ် ဘာလို့ ဒီလိုရက်စက်ရတာလဲ ပြော " ထုံးစံအတိုင်း အရက်မူးလာတဲ့ မြတ်ဘုန်းကို ကေဇင်ကျော်ကပဲ ထုရိုက်ရင်းမေးလိုက်တယ်။ " ဟာ ...ဘာဖြစ်နေတာလဲ ... ဖယ်စမ်းပါကွာ...ငါအိပ်ချင်နေပြီ " မြတ်ဘုန်းက အာလေးလျှာလေးသံကြီးနဲ့ ပြောလိုက်ရင်း ကေဇင်ကျော်ကို တွန်းဖယ်ပြီး ခုတင်ပေါ်ကို ပစ်လဲချလိုက်တယ်။ပြီးတော့ မြတ်ဘုန်းမူးမူးနဲ့ ယောင်ယမ်းပြီး ပြောနေမိတယ်။ " နီ ...နီရယ် ကိုဘုန်း တောင်းပန်ပါတယ်...ကိုဘုန်းရဲ့ ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပါနော် ... တစ်နေ့ကျရင် နီနဲ့ ကိုဘုန်းရဲ့သားလေးဆီကို ...ကိုဘုန်း ပြန်လာခဲ့မှာပါနော် ...နီ ...နီ ..." ကေဇင်ကျော်မှာ မြတ်ဘုန်းမူးမူးနဲ့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ပြီး သွေးပျက်မတတ် ထိတ်လန့် သွားမိတယ်။ " ကိုဘုန်း ရှင် ...ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ...အနီရင့်မှာ ရှင့်နဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား ... ဟုတ်လား ပြောလေ "