𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

Joan Bradshaw Photographed by Earl Leaf 1957.

خطاب به قشر خاکستری: کسایی که میگفتن ما سیاسی نیستیم! گلوی همه دلسوزان از بزرگ تا کوچک جر خورد بس که گفتند جنگ در راه است! گلوی همه جر خورد بس که گفتند تا جنگ نشده خود مردم باید سرنوشت را در دست بگیرند! نشستید مسخره کردید! و گفتید سیاسی نیستیم! جمهوری اسلامی نیم قرن است دارد کشور دیگری عضو رسمی سازمان ملل را تهدید به نابودی می کند و فقط در لفظ و کلام هم چنین نکرده! هزاران میلیارد دلار خرج کرده تا آن کشور را نابود کند! در هفتم اکتبر برای تجاوز به زن ها و سوزاندن بچه های آن کشور جشن گرفته تابلوی روزشمار نابودی آن کشور را در وسط میدان شهر نصب کرده! نشستید مسخره کردید! و گفتید سیاسی نیستیم! اینهمه قهرمان و دلیر رفتند در خیابان های ایران و با رژیم جنگیدند! نشستید و مسخره کردید و گفتید سیاسی نیستیم! نهایتش هم خیلی خواستید حرف سیاسی بزنید گفتید که ما که زورمان به دستگاه سرکوب نمی‌رسد و... حال همان کشور آمده با نقطه زن ترین شکلی که امکانش وجود داشت (نقطه زنی بیش از این امکان ندارد!) تمامی فرماندهان جنایتکاری که کاری غیر از سرکوب ملت و مکیدن خون و چپاول ایران نداشتند را " تار و مار کرده " غر می زنید؟! مگر نمی گفتید زورمان نمی‌رسد؟! حال که با چشمی به هم زدن تار و مار شدن اینها را دیدید می گویید وای به خاک وطن تجاوز شد؟ که گویی جمهوری اسلامی مشغول نگهبانی از خاک وطن بود! وطنی که اگر نجات نیابد تا ده سال دیگر شهرهای گوناگونش دچار فرونشست زمین و " غیر قابل سکونت " یعنی تبدیل به سرزمینی سوخته خواهد شد (بماند از عمر و زندگی چهار نسل ساکن آن وطن که تباه شد) این جنگ جنگ ملی میهنی نیست! جنگ خامنه ای است! بحث تمامیت ارضی و... هم مثل زمان جنگ ایران با عراق مطرح نیست (نه تنها مسئله ای مثل الحاق خوزستان به خاک عراق توسط صدام در جنگ عراق، مطرح نیست بلکه اصلا نیروی زمینی قرار نیست در ایران پیاده شود) شما وطن نمی فهمید چیست که اگر می فهمیدید در زمانه رنج وطن خاکستری نبودید! دوران بچه زرنگ بازی و اینکه من کنار بکشم و به من چه و بذار بقیه هزینه دهند و عمر و اعصاب و زندگی شان را صرف آزادی من خاکستری کنند گذشته! در نهایت شما که همواره خاکستری و غیر سیاسی بودید غلط می‌کنید این روزها هزار رنگ می شید!

Cause there's no room in my bed As far as I'm concerned So wipe that dirty smile off We won't be making up I've cried my eyes out And now I face the years The way you made me feel The way I made you feel Nothing real ends.

Okay and right now it's drizzling a little. I love thunder and lightning so much. I love it when the cool raindrops hit my face and hands.

اولا که واقعا ویدئوی بامزه ای بود. یوتیوب یه جای عجیبه. نه به اون معنای پرهیاهو و خسته‌کنندهٔ بقیهٔ فضاهای مجازی. یه جوری عجیبه که انگار همه‌چیز توش آهسته‌تر اتفاق می‌افته. انگار ویدیوها تو عجله نیستن که خورده بشن و رد بشن. صبر دارن، نفس می‌کشن،یه مکث طولانی بین تصویرها هست، یه درنگ بین جمله‌ها. تو یوتیوب، انگار همه‌چیز با احترام شروع می‌شه؛ حتی نقدها. آدم‌ها وقتی کامنت می‌ذارن، بیشتر انگار دارن باهات حرف می‌زنن، نه اینکه نظر بندازن و برن. کم‌تر قضاوت هست، کم‌تر خشم، کم‌تر عجله. یه حسی داره که واقعی‌تره، نزدیک‌تر به زندگی. ویدیوها شبیه حرف زدنن، نه فریاد زدن. شبیه راه رفتن کنار یه دوست تو یه کوچه‌ خلوت. با صدای آروم. با نور ملایم. با نفس کشیدن. اینستاگرام؟ اون تند می‌گذره. انگار ازت می‌خواد بدویی تا جا نمونی. انگار همیشه یه چیزی هست که ندیدی، و باید سریع‌تر ورق بزنی، بخونی، لایک کنی، رد شی. ولی یوتیوب... یه جور خونه‌ست. یه پناهگاه شاید. یه اتاق ساکت با نور زرد. پر از آدم‌هایی که نمی‌خوان فقط دیده بشن، می‌خوان یه چیزی واقعی نشونت بدن. شاید برای همینه که یوتیوب این‌قدر ناز به نظر می‌رسه. چون آدم‌ها توش عجله ندارن. چون صداها توش داد نمی‌زنن. چون کسی تو رو با بقیه مقایسه نمی‌کنه.

I miss autumn... I wish it would come sooner.🍂🥮🕯

I just remembered how much I loved this song that autumn. I had such sweet memories with it. Suddenly felt like playing it again.

گوش دادن به فرانسواز آردی و تصور کردن فرانسه در لحظه بهم یادآوری کرد که هنوز زنده‌م.

💘