معمای عشق

📆

🎂

📚

● آنجا که نقش جبههٔ تسلیم، جاده است آسوده‌ایم اگر همه در نیش رفته‌ایم #بیدل مدت‌هاست ‌که کتاب‌هایی تحت عنوان انگیزشی و با صبغه‌ی روانشناسانه در بازار نشر جای مهمی برای خود باز کرده‌اند. محتوای مشترک این کتاب‌ها آن است که: «به هر چیز که بخواهید، می‌توانید رسید، فقط کافی است که بخواهید و توان و نیروی خود را بر هدف متمرکز کنید.» البته خوانندگان معمولا زمینه‌ی مساعد دارند و فقط دنبال کسی یا چیزی هستند که آنها را تشویق و تأیید کند و نقش این کتاب‌ها بیشتر همان است که «سرود یاد مستان بدهند.» بعد از انتخاب هدفی نامتناسب و مدتها رنج و عذاب و اتلاف عمر و سرمایه، وقتی مخاطبان هدف را همچنان دور از دسترس می‌بینند، تنها پاسخی که از این دسته روانشناسان زرد می‌شنوند این است که: «خوب نخواستی، اگر با تمام وجود می‌خواستی و اراده می‌کردی، حتما به هدف می‌رسیدی.» از سوی دیگر، یکی از درس‌های بزرگی که روزگار به آدمیزاد می‌دهد، یکی هم تسلیم و پذیرندگی‌ست. غالب انسان‌ها بعد از تلف کردن عمر و سرمایه می‌فهمند که همه چیز در این دنیا قابل تغییر دادن نیست و بسیار جاها بهترین راه ایمن ماندن، تسلیم و پذیرندگی است. به قول بیدل: در جایگاهی که سودن پیشانی تسلیم بر زمین، نقش جاده و مسیر زندگی را مشخص می‌کند، اگر همه رفتن و خفتن بر نیش باشد، باز هم آسودگی خاطر به همراه خواهد داشت. 🍏🍎🍃