𝖬𝗎𝗇icel.

بعد یه عمری، صبوری/ کنارم میاد؛ اشکای شوق تو چشمام/ که یارم میاد.

گفت: برو زیر آفتاب بنشین و فراموش کن، من زیر آفتاب نشستم و همه‌چیز یادم آمد. "رضا براهنی"

من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی، چه کسی برخیزد؟ من اگر برخیزم، تو اگر برخیزی، همه برمی‌خیزند.

من و تو دوباره برمی‌خیزیم.

تو رو به خدا، اگه میشه تنها نرو. بگذر از این سفر تو بی ما نرو.

عزیز دلم بچه‌هات رو کنار هم و گرم‌تر از همیشه نگه دار. من فقط یه مهمونم، اما می‌دونم و می‌بینم این کار فقط از خودت بر میاد. صدام رو بشنو. و ببین که ترسیده‌م و یک کاری کن. خواهش می‌کنم کاری کن. مراقبشون باش.

خط چشمش هم بهش میاد تازه.

بهش بگید خیلی شیرین می‌خنده.

نفس می‌کشیم. تموم چیزی که هیچوقت ندیدیم داره سراغمون میاد، رو به رومون وایستاده. باید نفس بکشیم.

گریه مون هیچ، خنده مون هیچ باخته و برنده مون هیچ تنها آغوش تو مونده غیر از اون هیچ

آسمونش ماه نداره..

بعد از این همه اتفاق درهم برهم، حس شیشم‌ام بزرگترین جنایتکار زندگیمه. معلومه که حتی در حد پایین اومدن از پله توی تاریکی هم بهش اعتماد نمی‌کنم و گوشیمو روشن می‌کنم. اینکه معده‌م هم از ساندویچ لعنتی خوشش نیومده تقصیر توعه شیش. فرار کن تا نزدمت که هرچی می‌کشم از دست توعه. مبالغه‌هم می‌کنم البته تا حدودی. چون تو حرف عادی حالیت نمی‌شه.

بعدها افسانه‌ی دیوی که انگشتِ آدم‌هارو می‌خورد، برای بچه‌ها تعریف می‌کنن و حرفی از موهای رنگی دیو نمی‌زنن. اما مگه چندتا دیو توی دنیا انگشت‌های خودشونو گاز میگیرن تا خون بیاد؟ نیازی به گفتن رنگ نبود، دیو نخ‌های بلندِ آبی از چشماش آویزون داشت.

دو سال پیش این موقع با اندوه تابستانی فرار کردیم، دو سال بزرگتر شدی و من باورم نمی‌شه. باهات میام پاریس، اگر باهام بیای ایتالیا. اسپانیا هم توافق قبلیمون بود. می‌دونم که یادت نرفته. دوستت دارم. بمونی، و مبارکی.