mémoire

می‌دانستم از اول که تو بدعهدی اما مهربانی، که عاشقم نیستی اما دوستم داری، که می‌روی اما همان اطرافی، که تفاوت من برایت با بقیه خیال و تلاش من است نه میل و اشتیاق تو. آدم خودش بهتر از بقیه می‌داند کجای رابطه ایستاده، فقط باید شجاعتش را داشته باشد که به خودش بقبولاند. حوصله‌ات را سر می‌برد این حرف ها؟ می‌دانم... می‌دانستم. حتی وقتی دستت زیر سرم خواب می‌رفت هم می‌دانستم که دلت می‌خواهد بیرون بکشی‌اش و بروی دم پنجره سیگار بکشی. اما خودم را به خواب می‌زدم که دلت نیاید. عمیق‌تر نفس می‌کشیدم که بوی تنت را به اعماق وجودم بفرستم. برای همین روزها. همه چیزت را دوست داشتم به‌جز اینکه نمی‌توانستی غافلگیرم کنی، شاید هم نمی‌خواستی گمانم با خودت کنار نمی‌آمدی، من در هیچ جای زندگی آرمان‌گرایانه‌ات جا نمی‌شدم. اما بودم. مثل کار این هنرمندان مدرن، دیدی‌شان؟ یک قاب درست می‌کنند و از یک گوشه‌ی قاب چیزی می‌زند بیرون. وصله‌ی ناجور اما ناگزیر. بودنم در لبه‌ها و درگاهی‌های زندگی تو، جاهای بین رفتن و ماندن به‌جز این‌که نشان سرگردانی تو بود از جنون من هم خبر می‌داد. انگار تعیّن مرا می‌میراند. حتی متعین شدنم برای همیشه در آغوش تو. راز آونگ شدنم به تو هم احتمالا همین است که مطمئنم نکردی. نمی‌دانم. هوا گرم و خفه است و خوبی‌اش این است مرا یاد زمستانی که با تو بودم نمی‌اندازد.

نامه‌‌ی گەلاوێژ، پیشمرگه‌ی کورد، به حسین دریابندی