𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

ممنون اونی^^.

امروز تو قلبم ثبت شد.

شاید همینقدر که ما فکر میکنیم دیگران درباره ما چی فکر میکنن بقیه هم به این فکر میکنن که ما در مورد اونا چی فکر میکنیم. در آخر حقیقت اینه که انقدر ذهن هرکدوممون درگیر خودمونه که هیچکس به هیچکس فکر نمیکنه هممون فقط دنبال تصویر خیالی خودمون تو ذهن دیگران میگردیم.

انبوهی از پرندگان در سر و بیشـمار زنجیـر بر پای.

داریم مسیر رو اشتباه میریم.نمی‌دونم کجاشو ولی می‌دونم داریم اشتباه میریم از وقتی که چشمامون رو باز میکنیم دنبال اینیم که یه تصویر دروغین از خودمون به نمایش بذاریم. یه تصویر عالی که مورد قبول همس یه تصویر بی‌نقص که همه آرزشونه داشته باشنش. خودمون می‌دونیم اون ما نیستیم بهتر از هرکسی این رو می‌دونیم، ولی چی بهتر از اینکه همه فکر کنن ما چقدر دست نیافتنی و خاصیم؟چی بهتر از تظاهر به چیز و کسی که نیستیم؟ اما وایسا یچیزی ازت بپرسم. پس خودت چی؟مقبولیت توسط خودت چی میشه؟تکلیف کسی که هستی چی‌میشه؟ میخوای خودت رو گول بزنی!تا‌ کی؟ برای چی؟ چون چیزی رو ارائه کنی که همه بپسندن همه حیرت زده شن به‌غیر از خودت؟ یه لحظه وایسا به پشت سرت نگاه کن،به تک تک تظاهر کردنات،به وقتایی که از کسی که بودی خجالت کشیدی،از خودت، چهرت ،شخصیتت ،اندامت متنفر بودی، به وقتی که فقط صرف نفرت ورزیدن به خودت کردی،خودی که تنها شخص ارزشمند و موندگار زندگیته ،خودی که تنها کسیه که تا تهش باهات میمونه. به این فکر کن که چقدر در حقش ظلم کردی،تحقیرش‌کردی ،اعتماد بنفسش رو له کردی و غرورش رو خورد کردی،فقط برای اینکه شاید برای چند ثانیه،چند دقیقه،یه دوره زودگذر مورد قبول بقیه واقع بشی. ازت می‌خوام این چرخه رو به تهش‌برسونی ، به خاطر لایک،بازدید،حرف بقیه خودت رو کوچیک نکن،خودت رو حقیر نبین،به خودت نفرت نورز. شروع کن که به خودت و روح و روانت،به جسمت،به کسی که هستی،با همه دستاوردهای کوچیک و بزرگت عشق بورزی،اگه غرق در زندگی مجازی دیگران شدی و دائم خودت رو کوچیک میبینی مقابل دیگران،شجاعت به خرج بده و آدمایی که باعث میشن این حس بهت دست بده رو حذف کن،بدون هیچ چیز ارزش این رو نداره که خودت رو و روح ارزشمندت رو آزار بدی، این لطف رو به خودت کن.

مسئله این نیست که از زندگی کردن بیزاریم، مسئله اینه که هنوز اون چیزی که میخوایم براش زندگی کنیم رو پیدا نکردیم.

شخصیت لی یول نشون داد که ما آدم ها به درک شدن نیاز داریم،به کسانی که مارو باور کنن،مارو با تفاوت هامون بپذیرن و نخوان تغییرمون بدن. اون فقط نیاز داشت که باورش کنن.

چشمامو می‌بندم و با تمام وجود میگم : آنارا سومانارا

شخصیت لی یول نشون داد که ما آدم ها به درک شدن نیاز داریم،به کسانی که مارو باور کنن،مارو با تفاوت هامون بپذیرن و نخوان تغییرمون بدن. اون فقط نیاز داشت که باورش کنن.

چشمامو می‌بندم و با تمام وجود میگم : آنارا سومانارا

جدیدا خیلی به موسیقی و فیلم های کلاسیک رو آوردم، میدونی انگار صداقت بیشتری توشون هست.

چرا نمیتونم غیب شم؟ دوست دارم غیب شم و هیچکس منو نبینه.

نیاز دارم برم جایی، زیر یه درخت بید، وسط جنگل، وسط یه خیابون بارونی، توی یه سالن سینما سر ظهر،توی خلوت ترین کتابخونه شهر، اصلا مهم نیست میخوام برم یجایی و تنها باشم فقط من و خودم، دور از این همه آدم.

- آره، خودمم دوسش دارم.🌱

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ وای چقدر این پلی لیست جدیده که گذاشتی وایب خوبی بهم داد عکسش چه قشنگه،لاو لاو لاو🤍

بهار همراه با اشتیاقَش از میان کوچه ها یکی پس از دیگری ميگذرد. روشنایی آسمان به تکامل این فصل سبز می پردازد. سبزی درختان و شکوفایی گل ها میل به آزادی و شکوفایی را در من بیدار می‌کنند. همچون اشتیاقی که پس از مدتی طولانی چشم از خواب زمستانی خود بازکرده باشد، قلب در سینه با شتاب می‌تپد گویی که هنگام تولد دوباره اش فرا رسیده باشد. افکاری رنگارنگ در گوشه ای از ذهن پدید می‌آیند و نوید روزهایی سبز را می‌دهند، و دل آوازی از روی سرخوشی سر می‌دهد و آخرین آوای شور انگیز از دهان خارج می‌شود همانند پایان فیلمی موزیکال دخترک قصه با امیدهایی که از ته دل می‌درخشند دستانش را باز میکند و با لبخندی برلب سرخوشانه از بین درختان شکوفه گیلاس می‌دود گویی امروز روز تولد دوباره باشد.