𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

به قول ابتهاج: خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من می‌کنم افشردن جان است

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ https://t.me/IDsingularity/1823 میدونی بعضی مواقع آدم زده میشه. زده که نه، مثلا اینطوری که حوصله‌ی قبلا رو نداره و اینجور چیزا. به نظرم عادیه. یکم که بگذره همه چی درست میشه. یکم صبر کن

راستش سره چنل خستمه حس میکنم هیچ رشدی در انتظارش نیس حقیقتا من دیگه حال ادامه دادن ندارم

- آره فعلا نیته بنده همین است.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ https://t.me/IDsingularity/1817 این خیلی خوبه.... فقط اینکه از موقعیتی که داری لذت ببر و زندگی‌ش کن ..

یه چیز جالبی که جدیدا بهش تو کانالهای خییییلی مطرحه تلگرام بر میخورم اینه که طرف بالای ده کا ممبر داره و تمامیه نوشته هاش حرف های این و او نه ولی اسم خودشو زده پاش:/ این نرماله! فکر کنم ازین کتابهای جملات قصار میزارن جلوشون تایپ میکنن فقط:|

این کتاب یکی از کتاباییه که باید بخونم، مرسی بابت متن زیبا^^

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ هیچ کس از من نپرسید که در کدام خانه، در کجا، پشت کدام میز در کدام تختخواب و در کدام مملکت دوست دارم راه بروم، بخورم، بخوابم و یا چه کسی را از ترس دوست داشته باشم. - سرزمین گوجه‌های سبز.

سلام بر تو آمم، خوبم ، خواننده های جدید سبک کلاسیک پیدا کردم که دوست میدارم ، به چیزایی که تو مغزمه دارم عمل میکنم ، یکم بدون قید تر از قبل زندگی میکنم و این لذت بخشه برام:)))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ هاییی سوییتی چطوری؟

HI GUYS🌱 https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g

یک چیزهایی هستن که همه وجودت باورمیکنه انگاری همچین روزی رو از ازل ثبت کردن. انگاری که اسمت رو نوشتن که تو توی اون روز اون ساعت اونجا باشی. یادمه چند سال‌ه گذشته ، قبل اینکه بابایی از پیشمون بره هر سال این روز رو نذری میداد ، همیشه کل وجودم پر میکشید که اون روز سریع تر بیاد. چیزی توی اون روز وجود داشت که جذابیت اون روز رو برام دوچندان میکرد اینکه همه اقوام با هر پوششی ، هر اعتقادی ، تلاش میکردن خودشون رو اون روز برسونن تا که یه گوشه کار رو بگیرن. کسایی رو یادمه که حتی به این دین اعتقادی نداشتن ولی اون روز یه گوشه کارو می‌گرفتن ، اونجا متوجه شدم یکسری چیزا منطق سرشون نمیشه. همه با یک چیز میومدن اونم تنها و تنها قلبشون بود ، حالِ غریبی که فقط یک بار درسال پیش می‌اومد. حس عجیبه غربت و آشنایی . یه وحدت درعین تفاوت ها. یک کلام و یک اسم "حسین". همیشه این اتفاق از قوه درک من خارج بوده ، این اتفاق انقدر عظیم بود که همه ی جهان یک صدا این نوا رو میخوندن. مثل یه معجزه ، غمی که عظیم بود اما اندوه از سر اون فرسوده کننده نبود بلکه شعف می‌بخشید . انگار که همه‌ی غم های دنیا بی‌ارزش میشد پیش چشم این غم. وفقط یک حزن بود که به تو زندگی می‌بخشید.

حست نسبت به سینگولاریتی رو بهم بگو https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g

چندروز پیش که رفته بودم سر تمرین متوجه شدم که یه دختری داشت بهم نگاه میکرد خیلی توجهی نکردم ولی بعدش که کارم تموم شد و رفتم تو رختکن اومد پیشم و بهم گفت : سلام ، چندسالتونه شما! آروم نگاهش کردم گفتم بیست و یک و درحالی که با چشمای گرد شده و ابرو های بالا رفته بهم نگاه میکرد با تعجب گفت: جدی!گفتم نهایتاً هفده سالته یه لبخند بهش زدم و گفتم عه، که اینطور ، مکالممون که تموم شد به حرفش فکر کردم و با تداعی شدن خاطرات یه نیشخند نشست رو لبم ، پیش خودم گفتم که راستش من خودم چند سالی هست که فکر میکنم هفده سالمه ، هنوز فکر میکنم یه دختر تنها و گوشه گیر ته کلاسم که زنگ تفریح خوراکی هاش رو تنها میخوره ، منزوی شده و از دعوت آدما برای وقت گذروندن باهم سر باز میزنه ، هنوزم همونقدر آروم و بی سر و صدا هدفونمو میکنم تو گوشم و شروع میکنم کتاب ناطور دشت رو خوندن و اینجوری خودم رو تسکین میدم ، کسی که تنها شوقش برا کلاسا زنگ ادبیاته و اونجاس که فقط می‌تونه کلامی رو منتقل کنه. الان بیست و یکسالمه ولی هنوزم برای اینکه احساس تنهایی نکنم و از توجه آدما بهم دور باشم محکم کوله پشتیم رو بغل میکنم و شروع میکنم تو دفترم نوشتن. به حرف دخترک فکر میکنم و میبینم که زمان برای هرکسی توی یه مقطعی از حرکت می‌ایسته و از اون به بعد فقط عدد سنه که تغییر میکنه، همه احساسات و عواطفِ اون مقطع زمانی انگار که با ما میاد به بزرگسالی ، آره من بزرگ شدم ولی هنوز همون دختر هفده ساله ام.

از وقتایی که همه‌چیز خوب پیش می‌ره‌ می‌ترسم ، انگار که یه اتفاق بزرگ و مهیب پشت این خوبیا قایم شده که منتظره یجایی زمان بایسته ، عقربه ساعت از حرکت سر باز بزنه اتفاقای خوب مثل برف روی هوا معلق بمونن بعدش اون اتفاق‌ آروم بیاد ، چیزای خوب رو بزنه کنار و خودش رو نشون بده و اونقدر ولعش زیاد باشه که دیگه‌هیچ خوشبختی ای سیرش نکنه.

از وقتایی که همه‌چیز خوب پیش می‌ره‌ می‌ترسم ، انگار که یه اتفاق بزرگ و مهیب پشت این خوبیا قایم شده که منتظره یجایی زمان بایسته ، عقربه ساعت از حرکت سر باز بزنه اتفاقای خوب مثل برف روی هوا معلق بمونن بعدش اون اتفاق‌ آروم بیاد ، چیزای خوب رو بزنه کنار و خودش رو نشون بده و اونقدر ولعش زیاد باشه که دیگه‌هیچ خوشبختی ای سیرش نکنه.

- ولی حرفایی که تو ناشناس باهام می‌زنین رو دوست دارم>>

زخم ها میمونن که یادمون بیارن درسی که باید ازشون میگرفتیمو. درد میکنن که دوباره تکرار نشه اون اشتباها، درد میکنن،چرک میکنن،اشکمون رو در میارن و نا امیدمون میکنن ولی باعث رشدمون میشن ، گفتنش سخته ولی "درد سرمایه‌ی آدمیزاده عزیز" - انگار که آدمیزاد بدون درد فقیره.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دیدی میگن ما باید سختی بکشیم تا اب دیده شیمو قوی شیم؟ یجاهایی یچیزایی تجربه میکنی ک بخشی از تو نابود میشه این قدرت نیس تو دگ اصلا اون بخش رو نداری ک‌بخوای توش ضعیف باشی اصلا گیریم ک قوی شدیم، درد میکنه...بعضی زخما خوب نمیشن ک بگیم عیب نداره جاش مونده...بعضی زخما همیشه باز میمونن..هی تیمار میکنی هی یهو ب خودت میای میبینی باز چرک کرده... تا ابد درد میکنه...

بالاخره یه روزی نوبت توهم میشه که بدون پشیمونی بخندی و با چشمات ببینی که آرزوهات به تحقق پیوستن. که دیگه از یادآوری نترسی و از فکر و خیال کامت تلخ نشه ، که تیکه تیکه‌ی وجودت جمع بشه و برگرده سرجای‌خودش، کاش الان فقط زندگی کنی،نفس بکشی،بزاری نسیم موهات رو نوازش کنه و آفتاب قلبت رو گرم.