𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

میشه برای دست‌ها بی‌نهایت قصیده گفت، میشه برای دستها مُرد.

It's friday baby

اینجا مثل کتاب کمیکه کلی تصویر و چندخطی حرف

اوشیما لبخندی زد و گفت: نه، چیز زیادی از موسیقی ‌نمی‌دانم. من تنها از گوش دادن موسیقی لذّت می‌برم.

‏یورگوس لانتیموس یکی از کارگردان‌های مهم قرن بیست و یکه که در اثر جدیدش بیچارگان با استفاده از فضایی وهم آلود [با کمک فیلمبرداری، موسیقی، صحنه و لباس درخشان شکل گرفته‌] نیش‌های تندش رو نثار مردسالاری، پوچ گرایی و کاپیتالیسم، می‌کنه و با استفاده از فضایی الوده با طنزی تاریک درس خودش رو به مخاطب پس میده. و شمارو با سوالات مهمی روبرو میکنه مثل این سوال که: چه کسی واقعاً هیولاست؟

معلوم نیست این زمانه که گم شده یا این ماییم که توی زمان گمیم.

شاید دلیل واقعی خوشحال نبودنمون اینه که اینجا زمان درستمون نیست.

شب با گوشگیر میخوابم صبح با گوشگیر بیدار میشم، با گوشگیر روز رو میگذرونم، این روزا از صداها فراریم، از حرف‌های بی‌معنی، صداهای مزاحم،سکوت بهم اجازه فکر کردن میده. اما صداها صداها فقط گیجم میکنن باعث میشن گم شم.

"تو این ولایت ای با اصالت تو مونده بودی تو هم شکستی!‌‌"

کاش میتونستم مغز و روحم رو دربیارم یه گوشه آویزونش کنم و بدون هیچ سروصدایی تو سرم بخوابم، اونقدر بخوابم که این کوفتگی‌های ناشناخته جاشون رو به سکوت و آرامش بدن.

این تنهایی دوام آوردن خسته کننده‌س. اینکه تنهایی برای همه چیز بجنگی خستت میکنه، خستگی عمیقی که هیچ دوایی نداره.

بار به دوش کشیدن سکوت خیلی سنگینه، کلمات رو میشه بیرون ریخت نامرتب،بریده‌‌بریده، نوشته شده اما سکوت رو نه، سکوت رو نمیتونی شرح بدی نه میتونی درموردش حرف بزنی، سکوت رو فقط باید تنهایی به دوش کشید.

اینجا خیلی زیباس

آدم یه روز میره دوستاش رو می‌بینه و اینجوریه که "وای پسر، زندگی واقعا ارزشش رو داره".

برای اینجا رفتن نیاز به یک بوک پلی‌لیست داری