Ս(ր)տից

застряла между сверхэмоциональностью и бесчувственностью одновременно.

Տողերիս մեջ, Տողերիս տակ, Տողերիս արանքում Ավելի ես եղել, Քան երբևէ ինչ-որ վայրում, Ինչ-որ տան մեջ, Ինչ-որ տանիքի տակ, Ինչ-որ պատերի արանքում։ Լիլի Մկրտչյան

говоришь, что крепка, как скала, но рушишься об слово)

🤍.

Скажи, что же ты находишь во мне, что такого Что безумной любовью обозвать ты готова

🤍

когда человек влюблён, это самые прекрасные два с половиной дня в его жизни.

Մեկ-մեկ ուզում էի, որ ուղղակի կռահես ու հարցնես՝ ինչ է եղել։ Ես էդ պահին մոռանայի ամեն բան՝ տրամադրությունս կարդալուդ հարազատությամբ լցված։ Ու անցներ ամեն ինչ։ Ասեի՝ էլ ոչինչ։ Լցվեի հարազատությամբ։ Քո հարազատությամբ։ Մեկ-մեկ ուզում էի, որ քեզ տեսնելու՝ հանկարծ ծագած ցանկությունս ու անսահման կարոտս զգաս ու անակնալ իմ դիմաց հայտնվես, ուղղակի գրկես։ Իսկ ես լցվեմ քո հարազատությամբ։ Մեկ-մեկ, այնքան պարզ ու շիտակ, ուզում էի՝ կարոտես ինձ ու ասես էդ մասին։ Մեկ-մեկ ուզում էի ամբողջ աշխարհը սիրել կամ գրողի ծոցն ուղարկել, եթե դու՛ ուզեիր։ Էսօր հոսում է, դատարկվում է միջիցս մեր հարազատությունը։ Մեկ-մեկ ուզում եմ այն պինդ պահել, որ իմը մնա։ Մեկ-մեկ էլ ուզում եմ, որ արագ հոսի ու որքան հնարավոր է՝ արագ դատարկվի, որ քամվելս չզգամ էսքան ցավոտ ու էսքան կարոտով։

Հիմա անՔեզ եմ ու անԱրցախ: