متلهف

همه‌اش که نباید ترسید! راه که بیفتیم، ترسمان می‌ریزد...

"هر چقدر فقر درونی شدید تر باشد نمایشات بیرونی بیشتر است."

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت

دنیا پر است از شاعرانی که شعر گفتن را از یاد برده‌اند.

‌آیا قلب بیشتر از ذهن شایسته آلزایمر نیست؟

دفترِ قدیمی‌ام را میخوانم و تنها چیزی که ازش متوجه میشم این است که چه حیف که لیاقت نوشته هایم را نداشتی تا برایت بخوانمشان

نفرت‌میچکه‌از‌قلم‌صلح

که ما همچنان می‌نویسیم که ما همچنان در این‌جا مانده ‌ایم مثل درخت که مانده‌ است مثل گرسنگی که این‌جا مانده است مثل سنگ‌ها که مانده اند مثل درد که مانده است مثل زخم مثل شعر مثل دوست داشتن مثل پرنده مثل فکر مثل آرزوی آزادی و مثل هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد - محمد مختاری

تکیه کردن به یکی قشنگه ولی جوری تکیه نکن که پاهاتو یادت بره، اینجوریه که بد زمین میخوری نه از اون آدم بلکه از دنیا.

‌از کیلومترها پیاده از هم گسستن تا کپه مرگ را روی تخت انداختن، از زور زدن برای فراموشی؛ تا کیلومترها پیاده در خیال مُردن.

جا نگذارید ! هرچه را که روزی می‌آورید را با خودتان ببرید ، وقتی که می‌روید دیگر به خواب و خاطره‌ی آدم برنگردید. - هرتا مولر

من اگر دنیای خودم را خلق نمی‌کردم، بی تردید در دنیای دیگران مرده بودم.

‌‌سوزش اشک از هجوم چشم

سوزنی و من انبار کاه. در من گم شده‌ای. شاید از شاهرگ نزدیک ترم باشی و من نبینمت. پشت گوشم چسبیده باشی و متوجه‌ات نباشم. حول یک ستون میچرخیم و از رسیدن ثابتیم. عقربه های یک ساعت خراب که روی شانزده و شانزده دقیقه خوابش برده. جزئی از یک‌دیگریم و گردنمان قوت چرخیدن ندارد. پیدا نمی‌شویم.