کانال انجمن مددکاران اجتماعی ایران

در آستانه سی و شش سالگی تجربه بی مادری: "تو مه جان ماره ته دا بمیرم همش سبزه زاره ته دا بمیرم " خاطرم هست سال ۶۹ حدود شش ماه مادرم در بیمارستان پاستور تهران بستری بود( دو هفته اول بیمارستان طالقانی تهران).من هم دانشجو بودم و جز دو شب؛ هر شب تا صبح بیمارستان بودم و عمه کوکب هم کنار مادرم مراقبت می کرد که خیلی زحمت کشید.دوم اسفند بود که با پزشکش آقای دکتر درویش که انسان شریفی بود صحبت کردم و قرار شد دیگر مادرم ترخیص شود.من می دانستم نتیجه چه خواهد بود ولی باید می پذیرفتم.به پدرم اطلاع دادم که بیاید تا مادرم را ترخیص کنیم. زمانی که پدرم به بیمارستان رسید من در لابی بیمارستان منتظر ایشان بودم‌.تا آن زمان هیچ وقت گریه پدرم که به‌ پدرسالار معروف بود را ندیده بودم.یکی از سخت ترین لحظه زندگی من بود.احساس کردم کمر پدرم شکست.پنجشنبه که با همسرم رفتم مزار شان دیدم هر دو عزیزم کنار هم آرمیدند و چقدر سخت است حالا تجربه بی مادری و بی پدری. دوستانی که این عزیزان را در کنار خود دارید ؛خیلی قدر این دو گنجینه بی بدیل را بدانید و دست و ما و رویشان را ببوسید و بگویید. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی