سحر نوشت

این چنل رو private کردم که عضو جدیدی نیاد یا توی سرچ‌ها بالا نیاد و نمیدونم دیگه کی برمی‌گردم آپدیت کنم. (سعی می‌کنم بلاگ رو بالا نگه دارم.) به امید روزهای بهتر 🙌

این خانم مهندس گفتن توهین به جامعه آکادمیک ایرانه اگر بدونن با چه وضعی یونی رو تموم کردم.

بچه‌ها ازدواج کنین بعدا از این quoteها بزنین؛ برای درس عبرت: Look at my love life

"you don't need love in your life. you need linux."

بعضی وقت‌ها مقایسه‌کردن‌ها از چیزی میاد به اسم Social Clock Pressure یعنی یه timeline توی ذهنت هست هی می‌گردی ببینی کی رسیده تو کجاشی و این جنس مقایسه‌ها شکل می‌گیره، مخصوصا برای ماها که مسیرهامون یکیه، کنکور بده برو دانشگاه کار پیدا کن و… یه راهش اینه که ادم‌های مختلف رو ببینی، مثلا من یوتیوب سیزدهم رو میدیدم خیلی این رو در من روشن می‌کرد یا تغییر محیط. ( این روزها جوری خسته‌ام انگار زمین کشاورزی کار می‌کنم روزی ۱۰ ساعت می‌خوابم و بلاگ هم که یتیم مونده حتی تمدیدش هم نکردم ولی خب نوشتن کوتاه از این چیزهایی که به خودم کمک کرده شاید سر نخ داد دست یکی دیگه. امیدوارم به طولانی نوشتن زودتر برگردم.)

It’s better to apologize rather than ask for permission.

به بابام میگم صبح پا شدم اولین کار قیچی برداشتم موهام زدم چون گرمه هی فر میشه، میگه عکس بده مامانت می‌کشتت. یه هفته دیگه میشم ۳۱ توی این با این فاصله هنوز با همدیگه تهدیدم میکنن جالبه. 🦦

یادم رفت بگم کتابه اینه. به عنوان کسی که توی این هفت هشت سال کار که کمتر از انگشت‌های دست مصاحبه رفته بگم کتاب فنی خوندن به شما حرف‌های قلمبه سلمبه یاد میده و مصاحبه رو میتونین بکشونین به جاهایی که خودتون دوست دارید و بلدید نه صرفا سوالایی که طرف میپرسه. کلا تجربه جمع می‌کنی باید کلمه داشته باشی توی یه چهارچوب بیانشون کنی و چی بهتر از این ریسورس‌ها.

There are no solutions; there are only trade-offs

"No way back home"

به این پذیرش رسیدم در آینده نزدیک بچه‌دار نمیشم (کلا هم از این مسئولیت فراریم ولی خب زندگی یاد داد تصمیم قاطع نمیشه گرفت) ولی کاش خواهر برادر کوچکتر بیشتر داشتم نگاه دنیاشون چقدر باحاله. اگر این کتاب نمی‌خواست من عمرا میشستم میخوندم. #موقت

دیروز اربعین بود؟ یکی از تضادهای اخلاقی زندگیم این بود که عاشورا تاسوعا نذری قیمه می‌خوردم و صدای دسته از کوچه خیابون میومد ولی من سرکار بودم، ملت توی کنسرت نیکی میناژ آبجو سفارش میدادن زیرساخت اون کنسرت دست ما بود و منم on call

از کاسه بشقاب‌هایی که خریدم نهایت استفاده رو می‌کنم، فقط توی عکس‌ها می‌بینمشون. اکثرا توی قابلمه غذا میخورم و ماست هم توی ظرفش 🦦 خواستم یکم ادایی باشم دیدم نمیشه پی‌نوشت بنویسم.

You can find the audio version here: Part one. Part two.

امروز داشتم یه مقاله میخوندم وسطش نوشته بود سعی کنید توی طول روز زمان بگیرید و اون تایم بدون هوش مصنوعی روی موضوعی فکر کنید :) فکر کنم ترند چند سال آینده‌اس جای بلاکر گذاشتن روی سوشال مدیا، آدم‌ها کم کم تفکر نقادانه‌اشون رو از دست بدن.

این دوز از غم روزانه که هر روز توی وجود آدم تزریق میشه فلج‌کننده‌اس.

الن لنگر بخونین، سبکه.