کلکتیو ۹۸

🚩 نامه‌ی سرگشاده‌ی زندانیان سیاسی در فرانسه، کسانی که در روز ۱۷ اکتبر در پی یک تظاهرات گسترده سراسری در کشور دستگیر و به شکل شک آوری با احکام سنکین و ناعادلانه و سرکوب دستگاه قضایی مواجه شده اند: ما مردمی هستیم که مبارزه می‌کنیم تا دیگر رنج نکشیم ما از زندانی در منطقه‌ی ایل‌دوفرانس برایتان می‌نویسیم که نامش را فاش نخواهیم کرد. ما را، به‌حق یا ناحق، به غارت، اعمال خشونت علیه نیروهای انتظامی، تجمع غیرقانونی و پوشاندن چهره متهم کرده‌اند. ما همان مردمی هستیم که به پا خاسته‌اند؛ مردمی که رنج می‌کشند و اکنون مبارزه می‌کنند تا دیگر رنج نکشند. از همه‌ی کسانی که بیرون از زندان هستند می‌خواهیم در برابر دولت ایستادگی کنند و هر شنبه به خیابان بازگردند؛ تا سقوط ماکرون و تمام دنیای گندیده‌ای که نمایندگی می‌کند. از شما می‌خواهیم در فاصله‌ی میان شنبه‌ها خود را سازمان دهید، با یکدیگر دیدار کنید، آماده شوید و از همین حالا زمام زندگی‌تان را به دست بگیرید. از شما می‌خواهیم از همه‌ی زندانیانی مانند ما و از تمام شورشیان، چه در اینجا و چه در هر جای دیگر، حمایت کنید. از شما می‌خواهیم تا آنجا که ممکن است از آسیب رساندن به مغازه‌های کوچک خودداری کنید؛ تا روشن شود که عدالت مردمی ما تنها بزرگ‌ترین‌ها، ثروتمندترین‌ها و شرکت‌های چندملیتی را هدف می‌گیرد؛ فقط همان‌هایی را که مدت‌هاست ما را غارت می‌کنند، زیر پا له می‌کنند و تحقیرمان می‌کنند. از شما می‌خواهیم هرگونه تفرقه و جدایی میان خود را رد کنید و با صدای بلند اعلام کنید که برای چه مبارزه می‌کنیم: انقلاب!

🚩 اعتراضات فرانسه به روایت معترضان نسل زد و جوانان

🚩 یکی از تظاهرکنندگان در پاریس از آنچه واقعا شک آور است میگوید

"ویرانگران واقعی آنهایی اند که زندگی‌ها را نابود میکنن، نه ویترین‌ها را..."

در این وضعیت چیزی سخت برای هضم وجود دارد – به جای اینکه مقامات از خانواده محافظت کنند، شهروندان اسرائیلی می‌آیند تا در برابر اسرائیلی‌های دیگر در کنار آن بایستند. شاید به همین دلیل است که من هنوز برای اسرائیلی‌ها می‌نویسم، و به عبری. اسرائیلی‌هایی را دیده‌ام که به اینجا می‌آیند تا فرزندانم را بترسانند، و اسرائیلی‌هایی را دیده‌ام که می‌آیند تا در کنارشان بایستند و از آنها محافظت کنند. حصار اطراف خانه من بین یهودیان و فلسطینی‌ها جدا نمی‌کند. این حصار بین کسانی جدا می‌کند که می‌خواهند خانواده‌ای را از خانه‌اش بیرون کنند و کسانی که معتقدند این خانواده حق دارد در آن بماند. در برابر تمام نیروهایی که می‌خواهند ما را جابجا کنند، ما اصرار داریم بچسبیم. چون این خانه ماست و جای دیگری نداریم. ترجیح می‌دادم بدون این حصار زندگی کنم. اما در حال حاضر، این حصار به خانواده‌ام اجازه می‌دهد در خانه بماند. من می‌دانم در کدام طرف آن ایستاده‌ام. سؤال این است که شما انتخاب می‌کنید در کدام طرف بایستید. https://archive.ph/YLe1i

🚩خانه‌ام را به زندان تبدیل کردم تا از نوه‌هایم محافظت کنم نویسنده: مرمر عوده، ساکن قوسرا ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ هارتس عبری من همیشه فضاهای باز را دوست داشتم – زمین، چراگاه، سکوت. هشت سال پیش خانه‌ام را در حاشیه قوسرا ساختم. محاصره‌شده در فضای باز، همراه با پسرم و نوه‌هایم. من سکوت می‌خواستم. امروز اگر به دیدنم بیایید، آنچه می‌بینید حصار است روی حصار، دروازه‌های آهنی، دوربین‌ها، روشنایی. گاهی به همه اینها نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم بیشتر شبیه زندان یا پایگاه نظامی است تا خانه. اما همین حصار ما را نجات می‌دهد. این چیزی است که پذیرشش برایم دشوار است. برای ادامه زندگی در خانه‌ام، مجبورم آن را با حصار محصور کنم و پشت دروازه قفل کنم. برای اینکه نوه‌هایم بتوانند بیرون بروند، مجبور شدم آنها را در آهن محاصره کنم. اما دقیقاً همین حصار – چیزی که فضای ما را محدود می‌کند – کمی از آزادی ازدست‌رفته‌مان را به ما بازمی‌گرداند. اوایل امسال، تپه مقابل خانه‌مان هنوز خالی بود. اما سپس پاسگاه «تل تلفیوت» در فاصله حدود ۶۰۰ متری ما ساخته شد و زندگی آرام ما به کابوس تبدیل شد. تقریباً هر روز از آن زمان، گروه‌هایی از شهرک‌نشینان نقاب‌دار به خانه‌های حاشیه روستا می‌آیند. پنجره‌ها را می‌شکنند، ماشین‌ها را آتش می‌زنند، تجهیزات می‌دزدند، اموال را تخریب می‌کنند و با سنگ، آتش و چماق به ما حمله می‌کنند. در یکی از این حملات، پسر برادرم، امیر را از دست دادم که فقط ۲۸ سال داشت و پدر دو کودک بود. برادرم به شدت مجروح شد و معلول ماند. هم پسرم و هم من در حملات دیگر آسیب دیدیم. ترس از «دفعه بعد» نیز بخشی از زندگی شده است. این حملات رویدادهای منفرد نیستند؛ ما الگویی را می‌بینیم که از آنها برمی‌خیزد. این خشونتی است که واقعیت‌های میدانی می‌سازد. فلسطینی‌ها را از مکان‌هایی که در آن زندگی می‌کنند می‌راند و به شهرک‌نشینان اجازه می‌دهد کنترل خود بر زمین را گسترش دهند. کسی که در حاشیه قوسرا زندگی می‌کند نیازی ندارد کسی هدف همه اینها را برایش توضیح دهد. کافی است از پنجره نگاه کند. از خانه من که روی تپه‌ای بلند در حاشیه روستا قرار دارد، خانه‌های همسایگانم را می‌بینم. خانواده‌هایی که موفق می‌شوند به خانه‌هایشان بچسبند، در محاصره حصار هستند. دیگرانی که بی‌پناه مانده‌اند، از ترس فرار کرده‌اند. و این‌گونه، آرام‌آرام، خانه‌ای دیگر خالی می‌شود، خانواده‌ای دیگر می‌رود، و فضایی که در آن زندگی می‌کنیم کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود. ظاهراً در برابر چنین خشونتی باید حاکمیت قانون بایستد. اسرائیل ارتش و پلیس دارد. وقتی شهرک‌نشینان می‌آیند، ما به پلیس زنگ می‌زنیم. گاهی پاسخ نمی‌دهند، گاهی قول می‌دهند یک خودرو بفرستند، گاهی ارتش با تأخیر می‌رسد. از تجربه‌ام، نه یک بار، اگر سربازان برسند، ما هستیم که بازجویی یا بازداشت می‌شویم و گاهی نیز خشونت می‌بینیم. اما کسانی که ما را تهدید می‌کنند همچنان می‌آیند. تا همین اواخر هنوز باور داشتم که در اسرائیل قانونی وجود دارد. امروز می‌دانم که همه ما در نظر آن برابر نیستیم. بنابراین، به جای مرزی که قانون قرار بود بین مهاجم و قربانی بگذارد، من یک حصار آهنی ساختم. و کار می‌کند. پیش از آنکه سیستم دفاعی را حول خانه برپا کنیم، نوه‌هایم تقریباً خورشید را نمی‌دیدند. می‌ترسیدیم بگذاریم به حیاط بروند. امروز، به لطف حصار، دروازه، روشنایی و دوربین‌ها، رسیدن مهاجمان به خانه بسیار دشوارتر است. نوه‌ها می‌توانند بیرون بروند و ما می‌توانیم پنجره را باز کنیم. ما هنوز در ترس زندگی می‌کنیم، اما حداقل دوباره فضای کوچکی داریم که می‌توان در آن زندگی کرد. اما هر کس فکر کند چنین حصاری واقعاً راه‌حل است، اشتباه می‌کند. این راه‌حل اشغال نیست. این حصار روابط قدرت را تغییر نمی‌دهد، پاسگاه مقابل خانه‌ام را برنمی‌دارد، زمین‌های دزدیده‌شده را بازنمی‌گرداند و باعث نمی‌شود پلیس یا ارتش کارشان را انجام دهند. این واقعیت که یک خانواده باید خانه‌اش را به قلعه تبدیل کند، واقعیتی است که نباید با آن کنار آمد. اما شاید، اگر بمانیم و اجازه ندهیم شهرک‌نشینی دیگری به جای ما ساخته شود، شانسی وجود داشته باشد که روزی بتوانیم اینجا با هم زندگی کنیم. سال‌ها در اسرائیل کار کردم، با یهودیان، و دوستان یهودی دارم. اسرائیل دیگری را می‌شناختم، متفاوت از آنچه امروز اطراف خانه‌ام می‌بینم. می‌دانم کسانی که نقاب‌دار می‌آیند، می‌شکنند، آتش می‌زنند و حمله می‌کنند، تنها اسرائیلی‌ها نیستند. اسرائیلی‌هایی هم هستند که انتخاب کرده‌اند در کنار ما بایستند. فعالان حضور محافظ به روستاها می‌آیند، خانواده‌ها را همراهی می‌کنند، مستند می‌کنند و گاهی خودشان خشونت و تحقیر می‌بینند.

🚩 ضدجنگ یا ضدکارگر اخراجی جنگ؟ اجرای حکم شلاق علیه بیش از ۱۰ کارگر پتروپارس هویزه؛ دو تشکل کارگری خواستار اعتراض شدند دو تشکل کارگری صنعت نفت از اجرای حکم شلاق علیه بیش از ۱۰ کارگر شرکت پتروپارس در هویزه خبر داده و با محکوم کردن این اقدام، خواستار اعتراض کارگران و بازگشت کارگران اخراجی به کار… https://akhbar-rooz.com/2026/10/12/66995/?utm_source=telegram&utm_medium=social&utm_campaign=akhbarrooz_channel&utm_content=post_66995

🔹نویسنده: سمیه رستم‌پور در منطق اردوگاهی (کمپیستی)، دشمنی با غرب کافی است تا این دولت به‌عنوان «محور مقاومت» بازنمایی شود و تضادهای طبقاتی، جنسیتی، ملی و استعماریِ درون جامعه و آنتاگونیسم مردم با حاکمیت به حاشیه رانده شوند.  از همین‌جا باید میان ضدغرب‌گرایی و آنتی‌امپریالیسم تمایز گذاشت. جمهوری اسلامی از آغاز خود را در تقابل سیاسی و ایدئولوژیک با ایالات متحده و بخش‌هایی از نظم غربی تعریف کرده، اما این تقابل به‌خودی‌خود آن را به نیرویی ضد‌امپریالیستی بدل نمی‌کند. آنتی‌امپریالیسم در معنای رهایی‌بخش خود مستلزم مخالفت با هر شکل از سلطه، استثمار، انقیاد و سرکوب از منظری انترناسیونالیستی است، نه صرفاً جابه‌جایی مرکز قدرت از یک دولت به دولت دیگر. متن کامل: https://harasswatch.com/news/2664/ @harasswatch

🚩 از ارسال تجهیزات نظامی جلوگیری شد! نخستین پیروزی! فشار را حفظ می‌کنیم! بسیج و مبارزه نتیجه می‌دهد؛ فشار ادامه دارد! روز پنجشنبه ۸ اکتبر، محمولهٔ تجهیزات نظامیِ متعلق به شرکت «البیت سیستمز لند» در پرواز AF۹۶۶ از فرودگاه رواسی ـ شارل دوگل به تل‌آویو بارگیری نشد. این پیروزیِ همهٔ کسانی است که به میدان آمدند: کارگران و کارکنان مجموعهٔ فرودگاهی و فعالانی که علیه نسل‌کشی مبارزه می‌کنند! به لطف هوشیاری کارکنان بخش بار، باند فرودگاه، بارگیری و خدمات پشتیبانی، بسیج سندیکایی و هشدار «اورژانس فلسطین» و «جنبش جوانان فلسطینی»، شرکت ایرفرانس از حمل این قطعات صرف‌نظر کرد. این دو تشکل، که نشان دادند اطلاعات بسیار دقیقی دارند، مدارکی را حفظ کرده‌اند که ثابت می‌کند شرکت هواپیمایی واقعاً در آستانهٔ انتقال این محموله بوده است. ایرفرانس دیگر نمی‌تواند بگوید که از موضوع بی‌خبر بوده است. اکنون از این شرکت می‌خواهیم علناً متعهد شود که هیچ تجهیزاتی برای تسلیح اسرائیل حمل نکند. مبارزه هنوز تمام نشده است طبق اطلاعات ما، شرکت «Mijno» و شرکت حمل‌ونقل و ترانزیت «DSV» برای انتقال همین محموله، پرواز EL AL LY۲۲۰ روز شنبه ۱۰ اکتبر از فرودگاه رواسی ـ شارل دوگل را رزرو کرده‌اند. تعهدات فرانسه با تغییر نام شرکت هواپیمایی تغییر نمی‌کند: «پیمان تجارت تسلیحات» و «کنوانسیون نسل‌کشی» دربارهٔ هر محموله‌ای که از خاک ما عبور می‌کند، لازم‌الاجرا هستند. از مقامات فرانسوی و مسئولان فرودگاهی می‌خواهیم جلوی انتقال این محموله را بگیرند. خطاب به شرکت‌های Mijno و DSV می‌گوییم: از تغذیهٔ ماشین جنگ دست بردارید! کارگران و کارکنان رواسی: هوشیار بمانیم! آنچه را روز ۸ اکتبر به دست آوردیم، می‌توانیم روز ۱۰ اکتبر نیز به دست آوریم. بازخواست مدیران، حق دسترسی به اطلاعات، حق امتناع بر پایهٔ وجدان و حق خودداری از کار در شرایط خطرناک: از همهٔ ابزارهای سندیکایی و قانونی استفاده کنیم تا کار ما در خدمت نقض فاحش حقوق بین‌الملل قرار نگیرد. نه یک صندوق، نه یک قطعه، نه یک سلاح! نه روز هشتم، نه روز دهم، نه هیچ‌وقت! برای پایان دادن به نسل‌کشی در غزه، برای عدالت و صلح در خاورمیانه، از مبارزه دست نخواهیم کشید! رواسی، ۸ اکتبر ۲۰۲۶

یکی از تکان‌دهنده‌ترین موارد، مجروحیت یک نوجوان ۱۵ ساله در شهر لانس بود که در جریان درگیری‌های مقابل یک دبیرستان، پس از انفجار یک نارنجک مورد استفاده نیروهای پلیس، دست خود را از دست داد. درباره چگونگی دقیق وقوع این حادثه و مسئولیت‌های احتمالی، تحقیقات در جریان است. این حوادث بار دیگر مسئله استفاده از تجهیزات ضدشورش در برخورد با تجمعات دانش‌آموزی را به یکی از موضوعات مهم سیاسی و اجتماعی در فرانسه تبدیل کرده است. آیا می‌توان ۶ اکتبر ۲۰۲۶ را با مه ۱۹۶۸ مقایسه کرد؟ در ساعات اخیر، مقایسه این جنبش با مه ۱۹۶۸ در برخی تحلیل‌ها و اظهارنظرهای سیاسی مطرح شده است. این مقایسه باید با احتیاط انجام شود. از نظر گسترش اعتراض از مدارس به دانشگاه‌ها، خانواده‌ها، معلمان و بخشی از اتحادیه‌های کارگری، شباهت‌هایی با منطق همگرایی اجتماعی سال ۱۹۶۸ دیده می‌شود. اما هنوز نمی‌توان گفت که جنبش کنونی از نظر تاریخی یا سیاسی معادل مه ۱۹۶۸ است. تاریخ جنبش‌های اجتماعی نیز همیشه از جایی آغاز می‌شود که در ابتدا ممکن است کوچک به نظر برسد. آنچه امروز اهمیت دارد، نه تکرار مکانیکی سال ۱۹۶۸، بلکه شکل‌گیری همان عنصری است که می‌تواند یک اعتراض بخشی را به جنبشی اجتماعی تبدیل کند: پیوند میان نسل جوان، آموزش و جهان کار. در واقع سؤال اصلی امروز دیگر فقط این نیست که دانش‌آموزان فردا به خیابان خواهند آمد یا نه. سؤال مهم‌تر این است: آیا کارگران، دانشجویان، معلمان و خانواده‌ها نیز در کنار آنان خواهند ماند؟ یک روز تعیین‌کننده؛ و همبستگی‌ای که باید جدی گرفته شود در پاریس امروز، تصویر اصلی فقط دود گاز اشک‌آور، سطل‌های زباله سوخته، صف نیروهای ضدشورش یا حضور نیروهای لباس‌شخصی پلیس که پراکنده بودند . تصویر اصلی، نوجوانانی بودند که در کنار دانشجویان ایستادند؛ معلمانی که به خیابان آمدند؛ سندیکالیست‌هایی که در کنار آنان حرکت کردند؛ و پدران و مادرانی که فرزندان خود را تنها نگذاشتند. اهمیت سیاسی اعتراضات روز ۶ اکتبر دقیقاً در همین نقطه است: اعتراض از مدرسه بیرون آمده و در حال پیدا کردن راه خود به سوی دانشگاه، خانواده و محیط کار است.به نظر من هنوز نمی‌توان گفت که فرانسه وارد «مه ۶۸ جدید» شده است. اما می‌توان گفت که امروز نشانه‌های جدی یک همگرایی اجتماعی میان نسل جوان، آموزش، خانواده‌ها و بخشی از جهان کار آشکار شد. و این همان نقطه‌ای است که یک اعتراض دانش‌آموزی می‌تواند به یک جنبش اجتماعی گسترده‌تر تبدیل شود. اکنون پرسش اصلی این است: آیا «اکت سوم» پایان یک مرحله خواهد بود، یا آغاز مرحله‌ای تازه در یک جنبش اجتماعی سراسری؟ پاسخ این پرسش را نه دولت و نه رسانه‌ها، بلکه خیابان‌های روزهای آینده فرانسه خواهندداد. و در خاتمه بک جمع بندی کوتاه جنبش دانش اموزی این سه مرحله را طی کرده و به اهداف رسید اکت اول: اعتراض دانش‌آموزان و بستن مدارس اکت دوم: گسترش اعتراض و ورود دانشجویان و معلمان اکت سوم، امروز ۶ اکتبر: ورود گسترده‌تر سندیکاهای کارگری، والدین، دانشجویان و بخش‌هایی از جامعه به خیابان. آمدند و به همین دلیل، برخی از تحلیل گران امروز را یکی از بزرگ‌ترین روزهای اعتراض جوانان در فرانسه در ۳۶ سال اخیر توصیف کرده‌اند. گزارش میدانی از پاریس — ۶ اکتبر ۲۰۲۶ ناصر — پاریس

🚩 پاریس؛ وقتی اعتراض دانش‌آموزان به یک جنبش اجتماعی سراسری تبدیل شد اکت سوم؛ خیابان‌های پاریس در اختیار دانش‌آموزان، دانشجویان، معلمان، کارگران و خانواده‌ها پاریس، سه‌شنبه ۶ اکتبر ۲۰۲۶ آنچه از اواسط سپتامبر با اعتراض چند دبیرستان در حومه پاریس آغاز شد، امروز دیگر فقط یک اعتراض دانش‌آموزی نیست. در «اکت سوم» جنبش، خیابان‌های پاریس شاهد حضور گسترده دانش‌آموزان، دانشجویان، معلمان، کارگران، اتحادیه‌های کارگری و والدین بود؛ بسیجی که به‌تدریج از محیط مدارس فراتر رفته و نشانه‌های یک جنبش اجتماعی گسترده‌تر را آشکار کرده است. بسیجی با ابعاد متفاوت درباره شمار شرکت‌کنندگان در تظاهرات امروز، آمارهای متفاوتی منتشر شده است. بر اساس برآوردهای سازمان‌دهندگان و منابع نزدیک به جنبش، بیش از ۴۵۰ هزار نفر در سراسر فرانسه و بیش از ۱۰۰ هزار نفر در پاریس به خیابان آمدند. در مقابل، وزارت کشور آمار بسیار پایین‌تری ارائه کرده است. بنابراین، اگرچه نمی‌توان یک رقم واحد را به‌عنوان آمار قطعی پذیرفت، اختلاف قابل توجه میان برآوردهای دولت و سازمان‌دهندگان خود نشان‌دهنده ابعاد مهم بسیج اجتماعی امروز است. راهپیمایی امروز در پاریس حدود ساعت ۱۴:۳۰ از میدان جمهوری حرکت کرد و به سوی میدان ناسیون ادامه یافت. از مدرسه به خیابان؛ از خیابان به همبستگی اجتماعی مطالبات دانش‌آموزان روشن است: بودجه بیشتر برای آموزش عمومی، کلاس‌های کم‌جمعیت‌تر، استخدام و جایگزینی معلمان غایب، بهبود وضعیت ساختمان‌های فرسوده مدارس و تغییر در نظام Parcoursup. (تغییر در نظام پذیرش و انتخاب رشته دانشگاهی) اما اتفاق مهم‌تر امروز در جایی دیگر رخ داد: مطالبات دانش‌آموزان با مطالبات بخش‌های دیگری از جامعه تلاقی پیدا کرد. دانشجویان در محله لاتن و اطراف سوربن به دانش‌آموزان پیوستند. سندیکا ‌های کارگری نیز فراخوان حضور دادند. CGT، FSU، FO، CFDT، UNSA و Solidaires در سطح آموزش ملی از بسیج امروز حمایت کردند. در پاریس نیز فعالان CGT، FO و Solidaires در کنار دانش‌آموزان حضور داشتند. CGT همچنین اعلام کرده بود که فعالانش برای حمایت از حق تجمع دانش‌آموزان و دانشجویان و همراهی با آنان در جریان بسیج‌های اعتراضی حضور خواهند داشت. هم‌زمان، کارکنان بخش انرژی نیز برای ۶ اکتبر فراخوان اعتصاب داشتند. این یعنی اعتراض دیگر فقط از «مدرسه» سخن نمی‌گوید؛ مسئله به خیابان، دانشگاه و جهان کار کشیده شده است. خانواده‌ها نیز به خیابان آمدند و این تنها اتحادیه‌های کارگری نبودند. فدراسیون والدین دانش‌آموزان FCPE نیز از والدین خواسته بود در کنار فرزندان خود در تظاهرات شرکت کنند. یکی از تصاویر قابل توجه امروز، حضور پدران و مادران و حتی نسل‌های مسن‌تر خانواده‌ها در کنار نوجوانان بود. این دیگر صرفاً اعتراض چند نوجوان نیست؛ خانواده‌ها آمده‌اند تا بگویند فرزندانشان برای بیان خواسته‌هایشان تنها نخواهند ماند. در مشاهدات میدانی این گزارش، والدینی دیده شدند که در کنار فرزندان خود در راهپیمایی حضور داشتند و تلاش می‌کردند آنان را در برابر تنش‌ها و برخوردهای احتمالی پلیس حمایت کنند. در بخش‌هایی از راهپیمایی نیز فعالان سندیکایی تلاش کردند با ایجاد حلقه‌های انسانی، از دانش‌آموزان و بخش‌های آسیب‌پذیرتر تجمع محافظت کنند. صدها فعال سندیکایی از مناطق مختلف ایل‌دوفرانس نیز برای همراهی با دانش‌آموزان به پاریس آمده بودند. در کنار اعتراض، سرکوب و درگیری نیز ادامه داشت در کنار بخش‌های عمدتاً مسالمت‌آمیز تظاهرات، در چند نقطه پاریس و دیگر شهرها درگیری میان بخشی از معترضان و نیروهای پلیس رخ داد. استفاده از گاز اشک‌آور، پرتاب اشیا، آتش‌زدن سطل‌های زباله و درگیری‌های پراکنده بود . پلیس پاریس نیز اعلام کرد که در مقطعی حدود ۳۰۰ نفر تلاش کرده‌اند با نیروهای امنیتی درگیر شوند. وزارت کشور تا پایان روز از ۴۸۸ بازداشت در جریان اعتراضات سه‌شنبه خبر داد. این رقم را نباید با بیش از ۶۱۰۰ مورد بازداشت اعلام‌شده از آغاز جنبش جمع کرد؛ زیرا رقم ۴۸۸ مربوط به بازداشت‌های امروز است و رقم بیش از ۶۱۰۰، مجموع بازداشت‌های ثبت‌شده از ابتدای جنبش را دربرمی‌گیرد. مجروحان؛ یکی از جدی‌ترین ابعاد بحران درباره شمار مجروحان نیز ارقام قابل توجهی منتشر شده است. بر اساس آخرین آمار اعلام‌شده از سوی دولت، از آغاز جنبش دست‌کم ۲۱۵ دانش‌آموز، ۸۵ نفر از کارکنان مدارس و بیش از ۷۰۰ نیروی پلیس و ژاندارم مجروح شده‌اند. در عین حال، درباره نحوه استفاده پلیس از تجهیزات ضدشورش و مسئولیت احتمالی نیروهای امنیتی در برخی حوادث، تحقیقات در حال انجام است.

هر ملتی و هر مردمی که در آن ملت زندگی میکنند، حق مقاومت دارند، حق انقلاب دارند... صحبت های رادیکال "کرنل وست" فیلسوف سوسیالیست در انتقاد از آنتی امپریالیست های کمپیستی که تنها با لنز اسرائیل ایران را می‌خوانند و به رنج مردم ایران و به اعتراض و انقلاب بی‌اعتنا هستند... RadioZamaneh@

گلرخ قبادی: از حافظه شخصی تا روایت دیگری نویسنده و فعال سیاسی و حقوق زنان، بر آمدە از نسلی است که زندگی‌اش با تحولات سیاسی کردستان ایران در دهه‌های پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ گره خورده است. فعالیت سیاسی مخفیانه و معلمی در روستاهای کردستان تا عضویت در کومله، تجربه پیشمرگایتی و سپس مهاجرت , ایستگاههای زندگی ااین زن هستند. او در سه کتاب به این گذشته بازگشته است، اما هر بار از موقعیتی متفاوت: نخست، با روایت تجربه سیاسی خود؛ سپس در «گلزار شقایق‌ها»، با ثبت روایت زنان مبارز ؛ و اکنون در کتاب تازه‌اش، با روایت زندگی سه پیشمرگه کومله. در این کتاب، قبادی دیگر فقط صاحب خاطره نیست؛ انتخاب‌کننده، گردآورنده و واسطه روایت خاطرات دیگران نیز هست. همین تغییر، نقطه آغاز گفت‌وگوی ماست: وقتی تجربه زیسته، چند دهه بعد به خاطره و خاطره به متن تبدیل می‌شود، چه نسبتی میان آنچه رخ داده، آنچه به یاد مانده و آنچه سرانجام روایت شده وجود دارد؟ شما میتوانید برنامه ما را در پلتفرم های زیر دنبال کنید https://t.me/veraprogram

لینک صفحه اینستاگرام

کانال یوتیوب

صفحه توییتر نگین وطنی