سُها

یکی از اصول زیبای فرهنگ آریایی عزت و مقام بخشیدن به معشوق است چنان که حضرت سعدی می‌فرمایند : "کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن تا همه خلق ببینند نگارستان را " اما در کنار همین بخشش قرب و مقام زیباترین ظرافت و حسادت را می‌بینیم... "لیکن آن نقش که در روی تو من می‌بینم همه را دیده نباشد که ببینند آن را" و بعد تمام نشدن عشق آریایی ، خستگی ناپذیری عاشق و عدم حراس از هر طوفانی در ره عشق.. "سعدی از سرزنش خلق نترسد هیهات غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را"

همه قبیلهٔ من عالمان دین بودند مرا معلم عشق تو شاعری آموخت؛ - سعدی -

بدنم زجر میکشد پوست تنم درد میکند ، سینه ام دست و پایم ، سرم خالی است و دلم بهم میخورد و از همه بدتر طعمی است که در دهنم نه خون است ، نه مرگ است ، نه تب اما همه اینها با هم کافی است که زبانم را تکان بدهم تا دنیا سیاه بشود و از همه موجودات نفرت پیدا کنم چه سخت است و چه تلخ است انسان بودن. - آلبر کامو -

ز خود چگونه گریزم که بار خویشتنم    امانتی است هم از سرنوشت بر شانه ام - حسین منزوی -

از بزدلی نبود که بزدل شدم، بلکه از غرور بی‌حد و حصرم بود. می‌ترسیدم، نه از دو متر قد و نه از سخت کتک‌خوردن و پرتاب‌شدن از پنجره؛ به‌راستی شجاعت بدنی کافی برای این کار را داشتم؛ چیزی که نداشم شجاعت روحی کافی بود. می‌ترسیدم اگر شروع به اعتراض کنم و با زبانی ادبی با آن‌ها حرف بزنم هیچ‌یک از حاضران نفهمد و همگی به ریشم بخندند از امتیازشمار وقیح بیلیارد گرفته تا کارمند گندیده‌ای که همان اطراف می‌پلکید با صورتی غرقه در جوش‌های سرسیاه و یقه‌ی روغنی خوکی‌اش. - داستایوفسکی -

- سها -

به دیدن تو همه ذره های من شد چشم  و چشم ها همه سر تا به پا تماشا شد ؛ - حسین منزوی -

لازم نیست گوش كنید، فقط منتظر شوید. حتی لازم نیست منتظر شوید، فقط بیاموزید كه آرام و ساكن و تنها باشید. جهان آزادانه خود را به شما پیشكش خواهد كرد تا نقاب از چهره اش بردارید. انتخاب دیگری ندارد؛ مسرور گِرد پای شما خواهد گشت. - فرانتس كافكا -

ثانیه ها نفس نفس زیر و زبر میکردند همه بازار هوس را، منو دکان تمنا،تو و حراجِ غنیمت به غریبان -رزاق-

- سها -

جرعه جرعه می کشم تو را به کام خویش تا که پر شود تمام جان من ز تو ؛ - فریدون مشیری -

اکنون می‌گوید « میدان عمل من، زمان است» این سخن، سخنی پوچ است. در حقیقت، انسان پوچ‌گرا کیست؟ کسی است که بی‌آنکه منکر ابدیت باشد، هیچ کاری برای آن نمی‌کند. مقصود این نیست که احساس غربت برایش احساس ناآشنایی است، اما او شهامت و تعلق خود را ترجیح می‌دهد. اولی زیستی به تمام معنی و خرسندی به داشته‌ها را به او می‌آموزد و دومی، محدودیت‌هایش را. با اطمینان از آزادی کوتاه مدت، عصیان بی آینده و آگاهی فناپذیر خود، ماجراجویی خویش را در چهارچوب زمانی که برای زندگی در اختیار دارد، دنبال می‌کند. - آلبر کامو -