علی اسفندیاری | Ali Esfandiari

دوپامین درسینگ یعنی لباس‌هایی بپوشی که حال خودت رو بهتر می‌کنن، نه فقط چیزهایی که مد شده‌ان. برای بعضی‌ها این حس با رنگ‌های شاد و طرح‌های جسورانه ایجاد می‌شه و برای بعضی‌ها با یک لباس ساده، اما دوست‌داشتنی. ایده اصلی اینه که انتخاب لباس می‌تونه روی اعتمادبه‌نفس، انرژی و احساسی که نسبت به خودمون داریم اثر بذاره. پس قرار نیست همه مشکی یا سفید بپوشن؛ مهم اینه چیزی رو انتخاب کنی که با دیدنش حس خوبی پیدا می‌کنی. گاهی بهترشدن حال روزمون می‌تونه از یک انتخاب کوچک شروع بشه؛ حتی از لباسی که صبح می‌پوشیم. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

تئوری پاپ‌کورن می‌گه همه دانه‌ها داخل یک قابلمه‌ان، اما قرار نیست هم‌زمان باز بشن. آدم‌ها هم با وجود تلاش مشابه، در زمان‌های متفاوتی به نتیجه می‌رسن. ممکنه یکی زودتر پیشرفت کنه و مسیر نفر دیگه، کمی بیشتر طول بکشه. دیرتر رسیدن به معنی ضعیف‌تر بودن یا شکست‌خوردن نیست؛ شاید فقط زمان تو هنوز نرسیده. پس به‌جای مقایسه‌کردن خودت با دیگران، روی رشد و مسیر خودت تمرکز کن. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم فقط وقتی به هدف رسیدیم، زندگی واقعاً شروع می‌شه. اما بخش اصلی زندگی همون مسیر روزمره‌ایه که با تمرین، صبر و تکرار می‌گذره. وقتی فقط به نتیجه فکر کنیم، از کندی راه خسته می‌شیم و با هر اشتباه خودمون رو سرزنش می‌کنیم. در حالی که اشتباه، نشونه شکست نیست؛ بخشی از یادگرفتن و بهترشدنه. هدف فقط جهت رو نشون می‌ده، اما رشد واقعی با قدم‌های کوچیکی اتفاق می‌افته که هر روز برمی‌داریم. لازم نیست همه آینده رو یک‌جا حل کنی؛ فقط روی کاری تمرکز کن که همین حالا جلوی توئه. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

گوشی قرار بود ما رو به هم نزدیک‌تر کنه، اما کم‌کم کاری کرد از آدم‌های کنارمون دور بشیم. ما به همه‌چیز وصل شدیم؛ خبرها، پیام‌ها و شبکه‌ها، ولی حواسمون از زندگی واقعی پرت شد. مشکل خودِ تکنولوژی نیست، مشکل وقتی شروع می‌شه که بدون اختیار ما، تمام توجه‌مون رو مصرف می‌کنه. این حرف نمی‌گه گوشی رو کنار بذار؛ می‌گه آگاهانه و به‌اندازه ازش استفاده کن. یعنی به‌جای اینکه هر اعلان، مسیر روزت رو عوض کنه، خودت تصمیم بگیری چه چیزی ارزش وقت‌گذاشتن داره. تکنولوژی باید ابزار زندگی باشه، نه چیزی که زندگی رو ازت بگیره. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

رزومه‌ای که پر از جابه‌جایی شغلی است، همیشه نشانه بی‌ثباتی نیست؛ گاهی نشانه یک مهارت پنهان است. کسی که چند محیط کاری را تجربه کرده، معمولاً بلد است سریع‌تر آدم‌ها، قواعد و فرهنگ تازه را بفهمد. پژوهشی روی بیش از ۸۵۰۰ مدیر صندوق، نشان داد این افراد بعد از تغییر شغل، افت عملکرد کمتری دارند. آن‌ها زودتر خودشان را با شرایط جدید هماهنگ می‌کنند و سریع‌تر به نتیجه می‌رسند. این ویژگی مخصوصاً در کارهای تیمی یا شرکت‌هایی با فرهنگ متفاوت، ارزش بیشتری پیدا می‌کند. پس همیشه نپرسیم «چرا این‌همه شغل عوض کرده؟» بپرسیم: «از هر جابه‌جایی چه چیزی یاد گرفته؟» ثبات همیشه مزیت نیست؛

گاهی توانایی شروع دوباره، ارزشمندترین سابقه یک آدم است.

#گزیده_مطالب_خواندنی

خیلی‌ها دنبال ایده‌ای هستن که هیچ‌کس تا حالا بهش فکر نکرده، اما بیشتر موفقیت‌ها از اجرای بهتر یک ایده معمولی به‌دست میان. ایده تا وقتی فقط توی ذهن یا روی کاغذه، ارزشی برای کسی ایجاد نمی‌کنه. این اجراست که نشون می‌ده مردم واقعاً چه چیزی می‌خوان و کجای کار نیاز به اصلاح داره. یک ایده متوسط که درست و پیوسته اجرا بشه، معمولاً از یک ایده درخشانِ رهاشده جلوتر می‌زنه. حتی خیلی از کسب‌وکارهای بزرگ، چیز تازه‌ای اختراع نکردن؛ فقط تجربه‌ای بهتر از بقیه ساختن. پس به‌جای منتظر موندن برای ایده بی‌نقص، بهتره با چیزی که داری شروع کنی و در طول مسیر، بهترش کنی. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

آدم مناسب: ثبات داره شفقت داره حرف و عملش يكيه بعد از ارتباط آرومت می‌کنه آدم نامناسب: هيجان زياد + ثبات كم وعده زياد + عمل كم بعد از ارتباط، اضطراب بیشتر بهت میده دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

خیلی‌ها فکر می‌کنن برای قانع‌کردن دیگران باید بلندتر حرف بزنن، اما معمولاً نتیجه برعکسه. وقتی آروم، شمرده و مطمئن صحبت می‌کنی، حرفت جدی‌تر و قابل‌اعتمادتر به نظر می‌رسه. صدای بلند شاید چند لحظه توجه بگیره، ولی ممکنه طرف مقابل رو عصبی یا دفاعی کنه. آدم‌ها وقتی احساس فشار نکنن، بهتر گوش می‌دن و بیشتر روی اصل حرف تمرکز می‌کنن. قدرت در گفتگو یعنی بتونی بدون داد زدن، منظورت رو واضح و محکم بیان کنی. پس به‌جای بلندتر حرف‌زدن، بهتره واضح‌تر و بااعتمادبه‌نفس‌تر صحبت کنیم. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

مدیر واقعی توی روزهای خوب شناخته نمی‌شه؛ وقتی بحران میاد، رفتارش معلوم می‌کنه چقدر قابل اعتماده. بعضی مدیرها سریع سراغ اخراج، کم‌کردن حقوق و مقصر پیدا کردن می‌رن. بعضی‌ها هم شفاف حرف می‌زنن، اول از هزینه‌های اضافی می‌زنن و فشار رو عادلانه تقسیم می‌کنن. کارمندها شعارهای قشنگ و دورهمی‌های شرکت رو زود فراموش می‌کنن، اما رفتار مدیر در روزهای سخت، یادشون می‌مونه. فرهنگ واقعی یک مجموعه زمانی دیده می‌شه که پول کم شده و تصمیم‌گیری سخت شده. برند کارفرمایی با حرف ساخته نمی‌شه؛ با نحوه برخورد با آدم‌ها در بحران ساخته می‌شه. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی

صرفِ اینکه حقوق به‌جای ماهی یک‌بار، هفته‌ای پرداخت بشه الزاماً تورم رو بیشتر نمی‌کنه؛ چون مجموع درآمد مردم تغییری نکرده. مثلاً اگر حقوق ماهانه ۲۰ میلیون باشه، چهار پرداخت ۵ میلیونی همان ۲۰ میلیونه و پول تازه‌ای وارد اقتصاد نشده. فقط زمان خرج‌کردن مردم تغییر می‌کنه و خریدها به‌جای چند روز اول ماه، در طول ماه پخش می‌شن. ممکنه سرعت گردش پول کمی بالا بره، اما اثرش روی تورم، معمولاً خیلی محدودتر از عواملی مثل کسری بودجه، رشد نقدینگی و کمبود تولیده. تورم زمانی بدتر می‌شه که برای پرداخت حقوق، پول جدید چاپ بشه یا مبلغ حقوق، بدون افزایش تولید، به‌طور گسترده بالا بره. پس پرداخت هفتگی حقوق، بیشتر یک روش مدیریت نقدینگی خانواره، نه درمان تورم و نه لزوماً عامل تشدید اون. #مقداری_تا_کمی_اقتصادی

این روزها خیلی‌ها با دیدن چند ویدئو، خوندن چند کتاب یا دنبال‌کردن چند صفحه، خیلی زود به خودشون عنوانِ مثلاً «روان‌شناس» می‌دن. اما شناختن چند اصطلاح و تکرار حرف‌های بقیه، هنوز تخصص نیست. تخصص وقتی شکل می‌گیره که خودت تجربه کسب کنی، اشتباه کنی، آموزش درست ببینی و از نتیجه کارت دفاع کنی. همون‌طور که چند مطلب درباره روان‌شناسی خوندن، کسی رو روان‌شناس نمی‌کنه، ظاهر حرفه‌ای هم الزاماً به معنی مهارت نیست. مشکل از جایی شروع می‌شه که ظاهر حرفه‌ای، جای تجربه واقعی رو می‌گیره. بازار دیر یا زود فرق بین کسی که فقط حرف می‌زنه و کسی که واقعاً بلده رو نشون می‌ده. دقیقه سیزده #گزیده_مطالب_خواندنی