World_of_Mona

این روزها تمرین می‌کنم که فقط تماشاچی باشم. تماشای زندگی بدون قضاوت، بدون عجله... بعضی وقت‌ها بهترین واکنش، هیچ واکنشی نشان ندادنه بشین و تماشا کن جهان کارشو بلده:)

. ‏دیر میفهمی که با هر نخی نباید رویا بافت... 🌸🤍🪽

هر کسی که ملاقات می‌کنی، بخشی از سفرِ توست، اما همهٔ آن‌ها قرار نیست در زندگی‌ات بمانند. بعضی‌ها فقط از مسیرت عبور می‌کنند تا هدیه‌ای برایت بیاورند؛ یا برکت‌اند یا درس... 🤌🏼

ذهن انسان بزرگترین فرستنده و گیرنده انرژی‌ست 🧠✨ درست بفرست تا درست دریافت کنی... 🔄🌟 🌸| @Hesse_Arammesh

بهترين هديه‌اى كه آدم می‌گيره، گرون ترينش نيست؛ اون هديه هایی كه فكر پشتش بوده، كه مثلا فلان روز از تو حرفات فهميده كه از فلان چيز خوشت میاد... 🤍✨🪽

یه روز شهامت اینو پیدا می‌کنی که قید آدمای سمی زندگیت رو بزنی. خودت رها می‌کنی کسی رو که می‌ترسیدی رهات کنه. تصمیم میگیری مسیر زندگیت رو تغییر بدی. ورزش رو شروع می‌کنی، کتاب می‌خونی، ساعت خوابت رو تنظیم می‌کنی، هدفتو پیدا می‌کنی، تلاش برای کار و درس و مستقل شدن، به خودت به پوستت به سلامتی جسم و روحت اهمیت میدی و یه سبک زندگی جدید رو شروع می‌کنی. یادت میاد چقد لیاقتت بیشتر از ایناست. دست برمی‌داری از تلاش برای آدم اشتباه. یه روزی شهامت اینارو پیدا می‌کنی، من بهت قول می‌دم. اون روز، تولد دوباره ی توئه.

چون گفتيد بذارم اينجا اين آسمون زيبا رو🤍✨

ما تا یک جایی تحت‌تأثیر آدم‌ها می‌مانیم؛ تا وقتی که ذهنمان هنوز برای آن‌ها «ابهام» قائل است. بخش زیادی از چیزی که ما اسمش را هوش، عمق یا جذابیت می‌گذاریم، درواقع حاصلِ ندانستنِ کاملِ آدم‌هاست. ذهن، جاهای خالی را خودش با تحسین پر می‌کند. اما زمان… زمان الگوها را لو می‌دهد. کم‌کم تکرارِ واکنش‌ها، تکرارِ جمله‌ها، تکرارِ مکانیسم‌های دفاعی، و تکرارِ بازی‌های رفتاری را می‌بینی. و درست از همان‌جا، تصویرِ ایده‌آلی که از آن آدم ساخته بودی ترک می‌خورد. گاهی نه چون آدم‌ها عوض می‌شوند؛ بلکه چون تو دیگر آن‌ها را بدون فانتزیِ ذهنت می‌بینی. و عجیب‌ترین بخش ماجرا اینجاست: بعضی آدم‌هایی که زمانی پیچیده و عمیق به نظر می‌رسیدند، بعد از شناختِ واقعی، بیشتر از آنکه تأثیرگذار باشند، قابل‌پیش‌بینی و حتی کمی خنده‌دار می‌شوند. 🪽♥️

. هیچکس برای تو موندگارتر از خودت نیست، اینو باید خیلی تاوان بدی تا متوجه شی...

تو ميتونی و البته بايد بتونی ، با وجود هر اتفاق بدی كه برات بيفته ، با وجود هر مشكل سختی كه پيش روت قـرار بگيره ، با وجود هر نتيجه ای كه برات رقم بخوره ، باز هم احساس خوبی نسبت به خودت داشته باشی ، باز هم به خودت ايمان داشته باشی ، باز هم بلندشی و از نو شروع كنی... يادت باشه زندگی راجب زمين خوردن نيست ، راجب بلند شدنـه!

بعضی شب‌ها، آینده آن‌قدر برایم مبهم می‌شود که حتی میلِ ادامه دادن هم کمرنگ می‌شود. همه‌چیز در سکوتی مه‌آلود فرو می‌رود؛ نه راهی پیداست، نه مقصدی، نه نوری که بتوان به آن تکیه کرد. و من می‌مانم با شبی که هیچ تصویری از فردا ندارد.

اگر تو هم مثل من خاورمیانه‌ای هستی اگر سهمت از زندگی صدای آژیرها بوده و خبرهای تلخ، اگر میان دود جنگ و سایه‌ی بیکاری، رویاهایت را آرام‌آرام دفن کرده‌ای... اگر تو هم هر روز با دلتنگی از خواب بیدار می‌شوی، با اضطرابی که بی‌دعوت آمده و قصد رفتن ندارد، اگر خسته‌ای از این همه «باید» و «نباید»، از این همه محدودیت که دور زندگی‌ات دیوار کشیده‌اند... اگر تو هم مثل من بار هزار نگاه، هزار قضاوت، هزار ترس را روی شانه‌هایت حس کرده‌ای، اگر برای ساده‌ترین حق‌هایت جنگیده‌ای، و هنوز هم می‌جنگی، بی‌آنکه صدایت جایی شنیده شود... اگر در سکوت، قوی ماندن را یاد گرفته‌ای، اگر لبخند زده‌ای وقتی که دلت شکسته بود، اگر ادامه داده‌ای، حتی وقتی که هیچ امیدی نداشتی... بدان که من هم همین‌جا، در همین تاریکیِ آشنا ایستاده‌ام... ای آشنا از من به تو سلام 🫂

احساساتم توی همدیگه حل شدن و نمی‌تونم از هم جداشون کنم... دیگه نمی‌فهمم این ترسه یا دلتنگی یا ناامیدی یا همه‌ی حس‌های بد دنیا با هم :)