شاید در جهانی دگر.

ریکشن رفیقام به مستی و ابراز علاقه‌م

مست پفیوز

حس میکنم خیلی وقته به چشم یه انسانی که درمانده‌ست بهم نگاه نشده یه انسانی که کمک و توجه میخواد یه انسانی که محبت میخواد انرژی میخواد امید میخواد انگار حق هیچ چیزی رو ندارم

تا شاید تیمار شه

باید پتو دورش بپیچن، بوسش کنن، بهش غذا بدن، ازش مراقبت کنن بغلش کنن

باید هی زخماشو ببوسن

که بدنش زخم شده

احساس میکنم یه بچه‌ی کوچیکم

خوشحالت نکنه

هیچ‌چیز

ترسناکه که عمیقا هیچ‌چیز

فقط از قضاوت‌های بعد مرگت میترسی

انگار که نفرینت میکنن

انگار که مایه‌ی ننگشون میشی

فقط زنده‌ای چون احساس میکنی اگر بمیری بعد از مرگت بیشتر ازت متنفر میشن

هیچ علاقه‌ی درونی‌ای نیست که بخوای زنده بمونی و ادامه بدی

هیچ بخشی از درونت نیست که عمیقا بقا رو بخواد

خیلی موضوع ترسناکیه که ببینی هیچ چیز تورو به جهان وصل نمیکنه