شاید در جهانی دگر.

پوینت مثبت دانشگاه اومدنم فقط همینه که تعداد قدم های روزانه ام ۸۰۰۰ میشه حداقل |Moonsneak| @sut_tw

مگر انتظار زیادی‌ست که رنج من تورا اندوهگین سازد؟

دلم می‌خواست هم خودم رو بیشتر دوست می‌داشتم و هم دوست‌داشتنی‌تر می‌بودم.

مگر کسی در نقطه‌ی پایان آغوشی برایم گشوده که بخواهم دوام بیاورم؟

به قول معروف کاش میشد حال خوب رو خشک کرد، لای کتاب نگهش داشت.

نمی‌خواهم قوی بمانم. رنجِ من همین قوی بودن، بود.

توقع، رنج نیست. آدم‌هایی که مسئولیت خودشون در زندگی دیگران رو نمی‌پذیرن، رنجن.

عاشق اینم که یه نفر میگه برای تو بله، فقط چون تویی، چشم چون تو گفتی، این یعنی منو از کل انسان‌های این دنیا جدا کردی؟ قربونت برم :))) {نازنیـــــن} @sut_tw

سرم رو در بالشت فرو می‌برم و زار میزنم. کاری از دستم بر نمیاد. حتی از خاکی که تورو تو خودش حبس کرده هم‌ دورم...

آخرین لحظه‌های زندگی تورو تصور میکنم و قلبم هزارتیکه میشه بابا. یعنی چقدر درد کشیدی؟ یعنی آرزوهات چقدر سریع از جلوی چشم‌هات گذشتن؟ یعنی چقدر دست و پا زدی که زنده بمونی و امید به نجات داشتی؟ یعنی چقدر تلاش کردی عصاتو برداری و از روی تخت بیمارستان بلند شی؟ یعنی چقدر به در اتاق ایزوله چشم دوختی که باز شه و کسی نجاتت بده؟ یعنی چقدر اسم مامان رو صدا زدی؟ یعنی چقدر دستت روی قلبت فشرده شد؟ چیکار کنم از غمِ رنجت بابا؟ ذره ذره در غم نبودنت فرو میریزم و تو نیستی که در اتاقم رو باز کنی و بگی چرا تو تاریکی نشستم...؟

میخوام برم فامیلمو عوض کنم و بذارم تنها.

از لحاظ روحی نیاز دارم برگردم به زمانی که CDهای باربیم رو با مایع ظرف‌شویی می‌شستم.

.

بلند شید برید این خلاصه‌ی کتاب رو بخونید و بعدشم خود کتاب رو بخونید که فوق‌العااااده‌ست. تو چنل هم جوین شید که دیگه به‌به:)))

.

تو لرزش دست‌هام رو دیدی و دست‌هام رو نگرفتی؟

وا.

من چنان گریه می‌کنم که خدا بغل کند مگر مرا.