دِل

تاریکم، فردا سراغ من بیا.

من به یک هفته مرخصی از کلِ زندگیم نیاز دارم.

اون لحظه‌ای که پشت چراغ قرمز هی داری تو دلت میگی که «کاش سبز نشه.»، دقیقن همون‌جا کسی کنارت نشسته که خداحافظی کردن ازش دست و دلت‌رو می‌لرزونه.

تهران تازه پاییز شده.

منم کتاب هری‌پاتر می‌خوام.

امروز باغ کتاب بودیم. قرار بود یه کتاب واسه یه عزیزی بگیریم. همینجوری که داشتم کتاب‌ها رو می‌دیدم چشمم خورد به هری‌ پاتر ترجمه آرزو مقدس که سپهر پیشنهادشو داده بود. تو دلم خیلی حسرت خوردم که کاش می‌تونستم بگیرم ولی خودمو قانع کردم که بذارمش واسه یه روز بهتر. کتاب مورد نظر رو پیدا کردیم و حساب کردیم که متوجه شدیم کتاب اشتباهی برداشتیم. تصمیم گرفتیم اون جلد مدنظر رو پیدا کنیم که نشد. حالا من مونده بودم با یه کتاب که به دردم نمی‌خورد هیچ‌جوره. گفتن می‌تونین‌ تعویض کنین. این شد که تصمیم گرفتم جلد یک و دو هری پاتر رو بگیرم و بعد کلی وقت پشت‌ گوش انداختن بالاخره تصمیم بگیرم هری پاتر بخونم. جیبم خالی شد، ولی فدای سرم.

روزی که بتونم انقدر زیاد و بیهوده به آینده فکر نکنم عید منه.

هفته‌ی پیش این موقع تو هواپیما بودم و استرس دیدنت‌رو داشتم، الانم با چشمایی که از شدت خستگی تار می‌بینن دراز کشیدم رو تخت و استرس کارهای فردام‌رو دارم؛ تنها چیزی که در هر شرایطی همراهمه این استرس تخم‌سگه.

اگه آخر این قصه هم تلخی باشه چی؟

من هرچقدر تلاش می‌کنم حتی تو ذهنم هم تَه هیچ ماجرایی خوب تموم نمیشه؛ همیشه آخرش دارم بگا میرم.

بعضی وقت‌ها انقدر ضعیفم که دقیقن همون‌جایی که حس می‌کنم دارم از از دست دادنت می‌ترسم دلم می‌خواد همون لحظه بزنم زیر تمام کاسه کوزه‌هامون تا بعدها بیشتر اذیت نشم؛ ولی چون تویی تحمل می‌کنم.

"فکر کن از یه دریا یه لیوان بدن دستت، ولی من دریا رو میخوام"

کاش الان دوشنبه‌ی هفته‌ی پیش بود.

همه چیز بیش از اندازه و خیلی زود سخته، هرچقدر فکر می‌کنم می‌بینم توقعم از زندگی این نبود خب!