مصدع اوقات

یک روز با پس زمینه آهنگ Light of seven کندوان رو منفجر می‌کنم و خودم هم یک گوشه وایمیسم و با پوزخندی پیروزمندانه سوختنش رو تماشا می‌کنم و همزمان جرعه جرعه شراب قرمز می‌نوشم و بعد هم پسرم رو از پنجره پرت می‌کنم‌ پایین چون گوه خورده من دختر می‌خواستم.

بچه‌ها کسی گاندالف تو دست و بالش نداره؟ می‌خوام بهش بگم عقاب‌هاش رو بفرسته و من رو از کندوان بسته نجات بده چون دیگه برای واقعی نمی‌تونم و همین الان ممکنه از خستگی و کلافگی بمی

افرادی که خواننده مورد علاقشون ستار باشه من رو می‌ترسونن.

زدن بوق‌های ممتد در تونل بسته شده از آثار یونجه نامرغوبه؟

گالری جالب نیست. گالری فقط لحظات خوب رو ثبت کرده و میخواد متقاعدت کنه گذشته جالب‌تر بوده. کس ننت گالری.

.

با من آماده بشید بریم صفحه‌ی بعد خط فقر

سلام عزیزم. الان از ناسیونالیست به عنوان فحش استفاده کردی؟ آخی. با این مغزی که شما داری من تعریف به حسابش میارم. ممنونم عزیزم.

اگه الان خوابگاه بودم دور میز ناهار خوری وسط سوئیت نشسته بودیم، در حالی که داشتیم همزمان با فروپاشی روانی دسته جمعی کنار میومدیم اتفافاتی که غروب در پارک لاله برامون افتاد رو دوباره بررسی می‌کردیم و مواظب بودیم که صدامون هم بالا نره تا مسئول خوابگاه بیاد و کونمون بذاره و احتمالا یک چایی‌ای هم اون وسط وجود داشت که من داشتم نصف شب به زور تو کون بقیه فرو می‌کردمش. بعد تموم شدن بررسی‌ها و غیبت‌ها و چایی‌ها هم احتمالا همه به سرمون می‌زد که به اکس‌ها و کراش‌ها و سایر افراد سمی زندگیمون زنگ بزنیم(از اثرات پسافروپاشی روانی‌ای) و هر کس سعی می‌کرد اونیکی رو با ده‌ها دلیل منطقی از این کار منصرف کنه.(تهش هم هممون زنگ می‌زدیم و سوژه فردا عصرمون جور می‌شد.) الان چی؟ روی تختمم، دارم به تنهایی اورثینک می‌کنم و تازه چون این متن رو نوشتم دلم هم بیشتر تنگ شده و بغض کردم. عالی.✅

اگر می‌تونستم درست آدرس پیدا کنم شاید نصف مشکلات زندگیم هم حل نمی‌شد؛ اما حداقل موقع تلاش برای حل کردن تمامی مشکلات زندگیم بزرگ‌ترین استرسم گم شدن نبود.🤡 تواناییم در آدرس پیدا کردن مثل یک کودک هفت ساله‌ست در حالی که بیست سالمه و تازه خودم هم پرت کردم داخل تهران🤡 عالیه. بهتر از این نمی‌شه. آخرش در یکی از خیابان‌های همین تهران فوت می‌کنم و تا ابد هم مفقودالاثر می‌شم.

من ۱۳ سالمه من ۱۳ سالمه بخدا من ۱۳ سالمه و مامانم رو می‌خوام لطفا از من نخواید که این کارهای بزرگسالانه رو انجام بدم😭😭😭😭

روانم مثل نخودی در کوبیده آبگوشت داره فرو می‌پاشه‌.

سردرگم؟ چیزی فراتر از سردرگم هستم. شاید سر در کون، سر در گوه، یا اصلا سر و بدن و تمام زندگی در گوه هستم. نمیدونم. فقط میدونم نمیدونم‌.

یعنی این زندگی فانی و یک‌باره رو تجربه کنیم، بمیریم و یه بار واقعاً گه نخورده باشیم که حداقل بفهمیم چه مزه‌ایه؟ آزمودن زندگی چی شد پس؟ اون خوی ماجراجویانه‌مون چی شد؟ همش حرف. به نظرم آدم از هرچیزی منع بشه ممکنه بعداً به طور فجیع‌تری اون کار رو انجام بده. انقدر بازیچهٔ مدیا نباشید و خودتون رو الکی منع نکنید. برید گه بخورید. شاید مزه‌ش اونقدرا هم بد نباشه و خوشتون اومد واقعاً. بعدش دیگه صبح تا شب می‌تونید بشینید و بدون فکر گه بخورید فقط.

.