مصدع اوقات

دیگه دارم به این نتیجه میرسم ایرانی بدون خایه زنده نمی‌مونه. همیشه باید یه چیزی داشته باشه برای مالیدن وگرنه انگار احساس امنیت نمی‌کنه. بهش میگن امنیت خایه‌ای. اگه در بهترین حالت یه وقت بتونه شخصی رو کنسل کنه، سریعاً و مستاصلانه دنبال یه جفت خایه‌ی جدید میگرده که خیالش از این بابت راحت باشه.

به بهانه‌ی کریسمس یادی کنیم از سکانس.

تنها هدفم از آنلاین شدن اینه که با اعتماد به نفس در مورد چیزهایی که راجع بهشون اطلاعاتی ندارم نظر بدم

به تهرانیه میگن شما اصالتاً تهرانی هستید؟ میگه آره چطور؟ به گیافه‌م نمیخوره؟

خیلی دوست دارم بفهمم این کلاغا چی به همدیگه میگن. همیشه یکیشون میره رو درخت بقیه رو هم صدا میکنه بعد همه با هم شروع به قارقار میکنن. کار و زندگی ندارید شما؟ همین کارها رو میکنید که تهش به خونه‌ نمیرسید دیگه.

علاقه به ادبیات فارسی یعنی تو یه چنل عضوم ادمینش انقدر مودبانه صحبت میکنه روم نمیشه با لباس راحتی چنلش رو باز کنم

امیدوارم یلدای این آقا هم به خیر و خوشی گذشته باشه.

امشب دیگه خیلی کسشر گفتم به کوچیکی خودتون ببخشید. یلدای خانم‌های زیبا و دوست‌داشتنی و بی‌همتا مبارک باشه. امیدوارم امشب یک دقیقه بیشتر عاشق خودتون بوده باشید. (پسرها هم دیگه ناچاراً نوروز ۴۰۴شون مبارک باشه چی بگم والا)

دیوان حافظ رو باز میکنم، فقط اگه بهم بگه «عزیزم تو نیاز به فال گرفتن نداری خودت بهترین آدم دنیا هستی» قبولش دارم در غیر این صورت حافظ بی‌سواده و باید بیشتر برای خشنودیم تلاش کنه

دوستان سرورهای خواجه حافظ شیرازی شلوغه لطفا صبور باشید

احساس میکنم همین حرفایی رو که میزنم هم هیچکس نمیفهمه، چه برسه به اون کسشرهایی که تو ذهنم دارم و جرأت بیانشون رو هم ندارم حتی.

میگم این قضیه‌ی تموم شدن دنت شوخیه دیگه؟ تو رو خدا با من شوخی نکنید اعصابم ضعیفه دکترم گفته اگه دنت بیسکوییتی نخوری روانی میشی به بقیه حمله میکنی جنگ جهانی راه میفته کل دنیا نابود میشه

به نظرم این خیلی جالبه که هر سال قبل از شروع سرد و سخت‌ترین فصل سال، اول از همه به خومون یادآوری میکنیم که بلندترین شب سال هم گذشته و از این به بعد روزها و روشنایی‌شون طولانی‌تر خواهند بود.

تقریبا هرچندوقت یک‌بار بهم یادآوری میشه که من خیلی ذوق زندگی دارم ولی متاسفانه زندگی هیچ ذوقی برای من نداره.

بهترین ویدئوی منتشر شده در اینستاگرام

وقتی از سرکار میرسم خونه و متوجه میشم شوهر عزیزم هنوز همه‌ی ظرف‌ها رو نشسته و غذاش هم حاضر نیست:

یه روز‌ دست کودکیمو می‌گیرم می‌برمش کنار دریا، بهش خط افق دریا رو نشون می‌دم. می‌گم ببین، زندگی همینه، فکر می‌کنی که داری تهشو می‌بینی ولی اون تهش نیست، اصلا نباید تهشو ببینی، نباید به خط افقش خیره شی، به موج‌هایی که دارن به شکل رندوم روی آب تشکیل می‌شن و سمتت میان نگاه کن، به صدایی که دارن تولید می‌کنن گوش بده. زندگی اینه، خط افق چیزی برای تو نداره، اون چیزی که پاتو خیس می‌کنه همین‌جا جلوی پاته، اون چیزی که می‌تونی حس کنی قبل از خط افق اتفاق افتاده، خودشون دارن سمتت میان، به ما چه که اونور خط چه خبره. همون‌طور که برای خط افق مهم نیست ما این‌جا چه مکالمه‌ای داریم.

این دی‌ ماه اولین دی‌ ماهیه که بعد از شونزده سال تحصیلی هیچ امتحانی ندارم. امیدوارم درس‌هاتون رو از اول ترم نخونده باشید، شب‌ها یک ساعت بخوابید، به جای غذا کافئین بخورید، برای پاس شدن به استادی که تا حالا سر کلاسش حاضر نشدید التماس کنید، سر امتحان به خدایی که باورش ندارید ایمان بیارید و برای گرفتن جزوه به اون همکلاسی‌ای که در طول ترم بهش سلام هم نمیکردید رو بندازید