رویایـــــــ 👈❤👉زندگیـــــــ

تقصیر خودمونه اون قدر خاکی رفتار میکنیم ....... @royaezendgi

یادت باشه، کسی که ۲۴ ساعت ازت بیخبره و بهت پیام نمیده، هیچکس تو نیست ؛))

صبر کن حذفش نکنیااااا

احساس می‌کنم همیشه، همه‌چیز برای من خیلی بیشتر از دیگران طول می‌کشه و زمان می‌بره. گذشتن، دلبستن، عاشق شدن، عادت کردن، رشد کردن، رها کردن، قبول کردن، تصمیم‌گرفتن، فراموش کردن، فراموش کردن، فراموش کردن. و وقتی می‌بینم برای اون‌ها این‌طور نیست، برام سخت و رنج آوره.

کاش کمی آرام ورق می خورد آن خاطرات کودکی. هر چه بزرگتر می شویم، یادش بخیرها درونمان غوغا می کنند، و خاطرات کودکی و بوی کتاب نو و مدرسه، که ما را یاد گذشته می‌اندازد. کاش هنوز هم همان کودکی بودیم که ذوق خرید کفش نو و کیف شکلک دار و لیوان فانتزی و دفترهای قشنگ گل گلی را داشتیم. شهریور همیشه بوی دلتنگی میدهد.

تو مجازی طوری رفتار کنید ک تو واقعیت بتونید جوابگو باشید🫵🫵 ‌ @royaezendgi

زندگی شرحِ کتابِ روزگارِ آدماست… @royaezendgi

" ردپای دلتنگی " «باز هم همان کوچه؛ همان‌جا که گویی زمان میان دیوارهایش حبس شده است. ماه، بی‌تفاوت‌تر از همیشه، سایه‌ها را بر سنگ‌فرش سرد می‌کشد و من، مسافرِ همیشگیِ این مسیرِ متروک، بازگشته‌ام تا دوباره در سکوت، با خاطراتی که بوی پیراهنت را می‌دهند، ملاقات کنم. هوا سنگین است؛ انگار تمامِ آن شب‌هایی که گذشت، در هوای این کوچه ذخیره شده باشد. هر قدمی که برمی‌دارم، صدایِ پژواکِ گام‌های خودم، در گوشم به صدایِ تو تبدیل می‌شود. به پیچِ کوچه که می‌رسم، ناخودآگاه می‌ایستم؛ چشم می‌دوزم به همان نقطه‌ای که آخرین بار، نگاهت در مهتاب محو شد. ستاره‌ها هنوز همان‌قدر دورند و آسمان هنوز همان‌قدر بی‌گانه، اما اینجا، در این کنجِ خلوتِ دنیا، من هنوز «آن‌جا» هستم. هنوز منتظرِ معجزه‌ای که دوباره مهتاب را از چشمان تو وام بگیرد و این کوچه را از طلسمِ بی‌‌تو بودن، رها کند. افسوس که شب، تنها به تماشایِ تنهاییِ من نشسته است و کوچه، رازداری است که بغض‌هایش را در پسِ هر پنجره‌ی بسته پنهان می‌کند.» ✍️حمید پناهی @royaezendgi

دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است .....بلهههه @royaezendgi

‌ خستم، مثل پیر زنی که قرصای قندشو با نوشابـــه می‌خوره! ‌

«آرام باش عزیز من... آرام باش.» گاهی یک صدا، یک شعر، یک خاطره را دوباره زنده می‌کند... از بوی کسی که هنوز در جان مانده، از قدم‌هایی که رفته‌اند اما نشانه‌شان همه‌جا پخش است، از واژه‌هایی که صبح‌ها از خواب برمی‌خیزند تا از او سخن بگویند... و شاید شعر، همان گنجشک بخارآلودی باشد که در سرمای نبودن، هنوز روی بام دل ما ایستاده است. 🎙️ شمس لنگرودی