موج سپید

از #سفر_پرسش #پابلو_نرودا ترجمه : #کیوان_نریمانی خواب که بودی آن زن که بود که در خواب هایت به تو عشق ورزید؟ هر آن چیز که در خواب هاست به کجا سفر می کند؟ آیا به خواب های دیگران سفر می کند؟ آیا پدر که در خواب های تو زنده است بیدار که می شوی دوباره می میرد؟ در خواب آیا گیاهان شکوفه می دهند و میوه ی سنگین شان می رسد ؟ نقاشی ؛ #گرداگرد_او اثر : #مارک_شاگال (۱۹۴۵) @Mojeesepid

#قیصر_امین_پور آواز عاشقانه‌ي ما در گلو شكست حق با سكوت بود، صدا در گلو شكست ديگر دلم هواي سرودن نمي‌كند تنها بهانه‌ي دل ما در گلو شكست سربسته ماند بغض گره خورده در دلم آن گريه‌هاي عقده‌گشا در گلو شكست اي داد، كس به داغ دل باغ، دل نداد اي واي، هاي‌هاي عزا در گلو شكست آن روزهاي خوب كه ديديم، خواب بود خوابم پريد و خاطره‌ها در گلو شكست "بادا" مباد گشت و "مبادا" ‌به باد رفت "آيا" ز ياد رفت و "چرا" در گلو شكست فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند نفرين و آفرين و دعا در گلو شكست تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم بغضم امان نداد و خدا..... در گلو شكست @Mojeesepid

#قیصر_امین_پور هشتم آبان سالروز درگذشت شاعر معاصر قیصر امین پور یادش جاودانه @Mojeesepid

#ابوالفضل_بیهقی #تاریخ_بیهقی اول آبان ماه روز بزرگداشت جناب بیهقی ابوالفضل محمدبن حسین بیهقی به سال ۳۷۰ هجری شمسی در حارث آباد بیهق یا سبزوار قدیم چشم به جهان گشود. در جوانی به غزنین رفت و جذب کار نگارش دیوان شد و با علاقه و استعداد بی نظیری که داشت، در اندک زمانی به دستیاری خواجه ابونصر مشکان صاحب دیوان رسالت محمود غزنوی برگزیده شد. بیهقی شخصی مورد اعتماد بود و خطی خوش داشت. از این رو اجازه داشت، بسیاری از نامه‌ها و اخبار و احوال حکومت‌ها و شاهان را رؤیت کند و به گفته خودش «و این اخبار بدین اشباع که می‌خوانم از آن است که در آن روزگار معتمد بودم و به چنین احوال کسی از دبیران واقف نبودی مگر استادم، بونصر». #تاریخ_بیهقی از شاهکارهای ادب فارسی به شمار می رود. یکی از چند کتاب معدودی که از نثر فارسی پیش از مغول مانده، کتاب تاریخ خواجه ابوالفضل محمد بن حسین الکاتب بیهقی است. در میان نوشته های قدیم کمتر کتابی را می توان یافت که بتواند با کهنگی زبان تا این اندازه برای خوانندگان خود جذابیت داشته باشد، به طوری که نسل های بعد را که شاید از نثر آن زمان فاصله گرفته باشند به طرف خود جذب می کند. هنر بیهقی اوج بلاغت طبیعی زبان پارسی است و بهترین نمونه هنر انشایی پیشینیان محسوب می شود، مطالب آن تا مجلد چهارم همان مطالب تاریخ ناصری و تاریخ یمینی بوده، از مجلد پنجم که آغاز آن از میان رفته تا مجلد۱۰، تاریخ بیهقیِ موجود است و مجلدهای بعدی وقایع سال ۴۵۱ قمری بوده است. #ابوالفضل_بیهقی پس از درگذشت مشکان از کاردانی و رنج سی ساله استاد خود در کار دیوانی یاد می‌کند و دراین باره می نویسد: «و باقی تاریخ چون گذشت که نیز نام بونصر نبشته نیاید در این تالیف، قلم را لختی بگریانم ... پس به سر تاریخ باز شوم». در واقع این کتاب نمودار جامع و کم نظیری از اوضاع و احوال غزنویان هم محسوب می‌شود. کمتر پدیده‌ای از زندگی مردم آن دوره می‌توان یافت که از دید تیزبین مؤلف این کتاب پنهان مانده باشد. از چهار جلد اول تاریخ بیهقی که درباره‌ روزگار باستان و دوران پیش از غزنویان بوده تنها مطالبی اندک در «زبده‌التواریخ» بر جای مانده است. این اثر سترگ در حوزه تاریخ‌نگاری، داستان‌نویسی، اندیشه، ادبیات و شیوه نگارش فارسی، نگاه خردمندانه به هستی و اتفاقات آن، کتابی قابل توجه است. تاریخ بیهقی، شاهنامه نثر فارسی و بیانگر شایستگی زبان فارسی در حوزه نگارش و پژوهش است. شیوه تاریخ‌نگاری بیهقی می‌تواند سر فصل تاریخ‌نگاری علمی ایرانیان باشد و پژوهشگران ما بر پایه آن بنگارند و آن را سر لوحه کار خود قرار دهند. بیهقی ۸۶ سال زیست و به سال ۴۵۶ هجری شمسی چشم از جهان فروبست. #تاریخ_بیهقی را علی‌اکبر فیاض، بنیانگذار دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، پس از ۲۵ سال پژوهش و مطالعه، تصحیح کرده است. چاپ منقح دیگری به تصحیح و توضیح محمدجعفر یاحقی و مهدی سیدی ، نیز منتشر شده است. @Mojeesepid

از : #تاریخ_بیهقی #ابوالفضل_بیهقی #تصحیح_علی_اکبر_فیاض (( دیگر روز بدرگاه آمدی و با خلعت نبود، که برعادتِ روزگار گذشته قبایی ساخته کرد و دستاری نشابوری یا قاینی، که این مهتر را رضی‌الله عنه با این جامه‌ها دیدندی به‌روزگار. و از ثقاتِ او شنیدم، چو بوابراهیم قاینی کدخدایش و دیگران، که بیست و سی قبا بود او را یک‌رنگ که یک سال می‌پوشیدی و مردمان جنان دانستندی که یک قباست و گفتندی: سبحان الله! این قبا از حال بنگردد؟ اینت منکَر و بجِد مردی! و مردی‌ها و جِدهای او را اندازه نبود، و بیارم پس از این به‌جای خویش و چون سال سپری شد بیست و سی قبای دیگر راست کرده به جامه‌خانه دادندی. این روز چون به‌خدمت آمد و بار بگسست سلطان مسعود رضی‌الله عنه خلوت کرد با وزیر و آن خلوت تا نماز پیشین بکشید، وگروهی از بیم خشک می‌شدند، و طبلی بود که زیر گلیم می‌زدند و آواز پس از آن برآمد و منکر برآمد، نه آن که من یا جز من بران واقف گشتندی بدانچه رفت در آن مجلس، اما چون آثار ظاهر می‌شد از آنچه گروهی ز شغل‌ها فرمودند و خلعت‌ها دادند و گروهی را برکندند و قفا بدریدند و کارها پدید آمد خردمندان دانستند که آن همه نتیجهٔ آن یک خلوت است. )) @Mojeesepid

#ابوالفضل_بیهقی (زاده ۳۷۰ ه. ش. در روستای حارث‌آباد بیهق در نزدیکی سبزوار، درگذشته ۴۵۶ ه. ش در غزنین) مورخ و نویسنده معروف ایرانی در دربار غزنوی . @Mojeesepid

#شیدایی #صدیق_تعریف #جلال_ذوالفنون #بیژن_کامکار #ارژنگ_کامکار @Mojeesepid

#حافظ ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم تا درخت دوستی بر کی دهد حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم گفت و گو آیین درویشی نبود ور نه با تو ماجراها داشتیم شیوهٔ چشمت فریب جنگ داشت ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم گلبن حسنت نه خود شد دلفروز ما دم همت بر او بگماشتیم نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد جانب حرمت فرونگذاشتیم گفت خود دادی به ما دل حافظا ما محصل بر کسی نگماشتیم @Mojeesepid

بیستم مهرماه روز بزرگداشت خواجه شمس الدین محمد #حافظ شیرازی @Mojeesepid

#آن_کارسون، نویسنده کانادایی به خاطر آثار جسورانه و خلاقانه که در گفت‌وگویی بازیگوشانه با سنت کلاسیک، اشکال جدیدی برای ادبیات معاصر خلق کرده است، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ شد.  #آن_کارسون، در سال ۱۹۵۰ در تورنتو، کانادا متولد شد؛ در سال ۱۹۸۱، پایان‌نامه دکترای خود را در رشته ادبیات کلاسیک با عنوان «اودی و دوستم، پس همه» منتشر کرد و در تمام دوران حرفه‌ای خود، سرودن شعر را با کار ترجمه و تدریس در دانشگاه‌های مختلف ترکیب کرده است. تقریبا تمام آثار ادبی او بر تلاقی بین وسواس زبان‌شناس با کلمات و تمایل شاعر به معنای جدید متمرکز بوده است. او ریشه‌شناسی کلمات را به‎عنوان نقطه شروع تمام آثارش معرفی کرده است. ترجمه‌های او از یونان کلاسیک را می‌توان به‎عنوان آثار مستقلی در نظر گرفت. در میان این آثار، تفسیر او از قطعات شعر سافو، «اگر نه، زمستان» (۲۰۰۲)، همراه با تراژدی‌هایی مانند «الکترا» (۲۰۰۱) و «آنتیگونه» (۲۰۱۵) اثر سوفو و «باکخای» (۲۰۱۵) اثر اوریپید، دیده می‌شود. @Mojeesepid

در آستانه پاییز ، پادشاه فصلها پنج رشته آغازین مسمط بسیار معروف شاعر طبیعت ، #منوچهری_دامغانی (درگذشته به 432 هجری قمری ) تقدیم به یاران فرهیخته " موج سپید " . #منوچهری_دامغانی خیزید و خز آرید که هنگام خزانست باد خنک از جانب خوارزم وزانست آن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزانست گویی به مثل پیرهن رنگ‌رزانست دهقان به تعجب سر انگشت گزانست کاندر چمن و باغ ، نه گل ماند و نه گلنار طاووس بهاری را، دنبال بکندند پرش ببریدند و به کنجی بفکندند خسته به میان باغ به زاریش پسندند با او ننشینند و نگویند و نخندند وین پر نگارینش بر او باز نبندند تا بگذرد آذر مه و آید (سپس) آذار شبگیر نبینی که خجسته به چه دردست کرده دو رخان زرد و برو پرچین کردست دل غالیه فامست و رخش چون گل زردست گوییکه شب دوش می و غالیه خوردست بویش همه بوی سمن و مشک ببردست رنگش همه رنگ دو رخ عاشق بیمار بنگر به ترنج ای عجبی‌دار که چونست پستانی سختست و درازست و نگونست زردست و سپیدست و سپیدیش فزونست زردیش برونست و سپیدیش درونست چون سیم درونست و چو دینار برونست آکنده بدان سیم درون لؤلؤ شهوار نارنج چو دو کفهٔ سیمین ترازو هردو ز زر سرخ طلی کرده برونسو آکنده به کافور و گلاب خوش و لؤلؤ وانگاه یکی زرگر زیرک‌دل جادو با راز به هم باز نهاده لب هر دو رویش به سر سوزن بر آژده هموار @Mojeesepid

از مرگ… #احمد_شاملو هرگز از مرگ نهراسیده‌ام اگرچه دستانش از ابتذال شکننده‌تر بود. هراسِ من ــ باری ــ همه از مردن در سرزمینی‌ست که مزدِ گورکن از بهای آزادیِ آدمی افزون باشد. □ جُستن یافتن و آنگاه به اختیار برگزیدن و از خویشتنِ خویش بارویی پی‌افکندن ــ اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش‌تر باشد حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم. @Mojeesepid

#احمد_شاملو ( ۲۱ آذر ۱۳۰۴ تهران - ۲ مرداد ۱۳۷۹ کرج ) شاعر ، مترجم ، فیلم ساز و پژوهشگر سالروز درگذشت الف.بامداد ، بنیانگذار شعر سپید در ایران. @Mojeesepid

جنگ‌است;اسماعیل از کتاب : #اسماعیل #رضا_براهنی 🎼موج سپید را با موسیقی و اشعارش به خاطر بسپارید @Mojeesepid

از : #روز_واقعه #بهرام_بیضایی مرد بادیه نشین: شنیدم که حسین می گفت ندیدم سری به سرداری مگر بسیار سرها زیر پای او، خودستایان تکیه بر اریکه ها زده اند؛ کتاب خدا را چنان می خوانند که سود ایشان است. آنان که طیلسان زهد پوشیده اند تک پیرهنان را پیرهن از تن می درند. آنان که دستار بر سر نهاده اند، سر از گردن خداترسان می اندازند. و آنان که آب بر مردمان می بندند، مردمان را آب از لبه تیغ می دهند. این نیست آنچه ما می گفتیم. اینان سپاه آز می آرایند و دیوار غرور می فرازند و کوشک های خودپرستی می سازند و اموالشان را از انباشتن پایانی نیست. @Mojeesepid

#روز_واقعه #بهرام_بیضایی فیلمنامه @Mojeesepid

از: #تاریخ_گزیده فصل سیوم از باب سیوم #حمدالله_مستوفی به اهتمام دکتر عبدالحسین نوائی الامام الشهید حسین بن علی المرتضی و هو حافد رسول الله، سیوم امام است. یازده سال و یازده ماه و شش روز امام بود. ولادتش روز پنجشنبه دوم شعبان سنه‌ی اربع هجری به مدینه بود. چون سال مبارکش به قرب چهل و دو رسید، زین‌العابدین متولد شد. چون در عاشر محرم سنه‌ی احدی و ستین هجری، به فرمان یزید بن معاویه و سعی عبدالله بن زیاد و عمربن سعدبن وقاص و شمر ذی‌الجوشن و ضربه‌ی زرعة‌بن شریک شهادت یافت، زین‌العابدین چهارده ساله بود. شخص حسین را، رضی‌الله‌عنه با دیگر شهدا در کربلا بگذاشتند و اهل بیت را با سر حسین پیش یزیدبن معاویه فرستادند. او به سخن اوبرده، برادر اشعری، ایشان را به مدینه فرستاد و سر حسین [باز به کربلا] فرستاد و به روایتی در عسقلان دفن کردند و به روایتی در حران. و امام حسین را هفت پسر بود: علی‌اکبر، علی‌اصغر، و هو زین‌العابدین، عبدالله، محمد، عبید‌الله، جعفر، حسین و از اینها همه نسل[امامت] از زین‌العابدین ماند و دو دختر داشت: زینب و سکینه. عمرش پنجاه و شش سال و پنج ماه و هشت روز بود. @Mojeesepid