متاح الآن! بحث تيليغرام 2025 — أهم رؤى العام 
ناپیرو
الذهاب إلى القناة على Telegram
📈 نظرة تحليلية على قناة تيليجرام ناپیرو
تُعد قناة ناپیرو (@napeiro) في القطاع اللغوي Farsi لاعباً نشطاً. يضم المجتمع حالياً 13 661 مشتركاً، محتلاً المرتبة 2 723 في فئة الكتب والمرتبة 23 535 في منطقة إيران.
📊 مؤشرات الجمهور والحراك
منذ تأسيسه في невідомо، حقق المشروع نمواً سريعاً وجمع 13 661 مشتركاً.
بحسب آخر البيانات بتاريخ 29 يونيو, 2026، تحافظ القناة على نشاط مستقر. خلال آخر 30 يوماً تغيّر عدد الأعضاء بمقدار -457، وفي آخر 24 ساعة بمقدار -13، مع بقاء الوصول العام مرتفعاً.
- حالة التحقق: غير موثّقة
- معدل التفاعل (ER): يبلغ متوسط تفاعل الجمهور 19.26%. وخلال أول 24 ساعة من النشر يحصد المحتوى عادةً N/A% من ردود الفعل نسبةً إلى إجمالي المشتركين.
- وصول المنشورات: يحصل كل منشور على متوسط 0 مشاهدة. وخلال اليوم الأول يجمع عادةً 0 مشاهدة.
- التفاعلات والاستجابة: يتفاعل الجمهور بانتظام؛ متوسط التفاعلات لكل منشور يبلغ 0.
- الاهتمامات الموضوعية: يركز المحتوى على مواضيع رئيسية مثل اسلامی, وقت, چیز, جمهوریاسلامی, توئیت.
📝 الوصف وسياسة المحتوى
يصف المؤلف القناة بأنها مساحة للتعبير عن الآراء الذاتية:
“Even in the absolute darkness, you still see something.”
بفضل وتيرة التحديث المرتفعة (أحدث البيانات بتاريخ 30 يونيو, 2026) تحافظ القناة على حداثتها ومستوى وصول مرتفع. وتُظهر التحليلات تفاعلاً نشطاً من الجمهور، ما يجعلها نقطة تأثير مهمة ضمن فئة الكتب.
13 661
المشتركون
-1324 ساعات
-1117 أيام
-45730 أيام
أرشيف المشاركات
13 654
وقتی کسی روی قضاوتی که داری صحه میذاره شعور داشته باش و با قضاوتت مثل فکت برخورد نکن. چون یکی پیدا شده که باهات موافقه دلیل نمیشه حق حتمن با تو باشه میمون.
13 654
اونقدر بچه کشتهن که دیگه یادمون رفته هیچ پدر و مادری نباید زودتر از بچهش بمیره. اونقدر بچه کشتهن که انگار از اولم بچهها قرار بوده کمتر از مامان باباشون زندگی کنن. من روزی بود نمیتونستم تصورم کنم غم از دست دادن بچه یعنی چی. کسی رو اگر میدیدم که بچهش مُرده، مثل آدم فضایی بهش نگاه میکردم. مثل پدیدهای که زیست و چیستیش رو نمیفهمم و نیاز دارم مطالعهش کنم. حالا اونقدر زندگی کردم این غم رو که انگار بچهم رو کشتهن.
13 654
برای مثال پست بالا ده دقیقه طول کشید سند شه و اگر سرم رو از پنجره برده بودم بیرون پست رو داد میزدم هم به گوش آدمهای بیشتری میرسید هم لازم نبود سیودو بار پنجره رو باز و بسته کنم تا بتونم سرم رو ببرم بیرون هم ده دقیقه زمان نمیبرد.
13 654
نت اونقدر قطع بوده مردم یادشون رفته وصلش چه شکلیه اینی که دارین بهش میگین وصل کاملن قطعه.
13 654
تعارف نداریم وقتی میگین «نه بابا اینا هیچجا نمیرن!» میخوام با پشت دست بزنم توی دهنتون. این جمله رو بلند نگین حتی اگه فکرش میکنین. انگار وسط آشوویتس زندانی باشی بغل دستیت هی بگه ببین فردا هم برنامه همینهها! باشه خب خفهشو الان چیکار کنم من؟!
13 654
بیشتر از هر چیز دیگهای، خستهم. یعنی حتی بیشتر از اینکه آدم باشم خستهم. یه آدم خسته نیستم یه خستهی خستهم. یه خستهی خسته از مردمی که فرقی نمیکنه چقدر همهچی به روشون میآد باز روشون رو برمیگردونن.
13 654
یهجایی از Vampire Diaries استفان رو یکی فرو میکنه توی گاوصندوق و میاندازتش ته یه دریاچه. سه ماه طول میکشه بفهمن گم شده و در اون سه ماه هی غرق و خفه میشده ولی نمیمرده با توجه به اینکه ومپایر بوده.
خلاصهای از احساسی که ایرانی بودن بهم میده ولی خب سی ساله نه سه ماه و میلیونها نفر دیگه هم دارن باهام خفه و غرق میشن.
به این چیزها داشتم فکر میکردم که شروع کردین خوشحالی کردن از وصل شدن اینترنت. سرم رو دیگه نمیدونم به کدوم یکی از این دیوارها بکوبم.
13 654
رقصیدن و دست زدن، سفید پوشیدن و کبوتر آزاد کردن، موسیقی و eulogy چقدر قشنگ نشستن جای روضهخونی و قرآن. چطوری اینقدر ناگهان و هماهنگ رسمی اونقدر قدیمی و پذیرفتهشده رو عوض کردیم؟ خیلی زیبا و جالبایم ما ایرانیها.
13 654
«کاش با هم اینو تجربه میکردیم و کنار هم، یا تجربه نمیکردیم اصلن. یا نه، همون بهتر که کاش با هم بودیم توی هر حالی.»
خلاصهای از مهاجرت برگرفته از حرفهای دوست دورم.
13 654
نمیتونم به چتجیپیتی نگم لطفن. هر بار please آخر جملهم رو پاک میکنم چون احمقانهست و دوباره تایپ میکنم چون خیلی طلبکارانه میشه اگه نباشه و موضوع دربارهی ترسم از robot uprising و AI takeover و اینها هم نیست. به گربه هم میخوام بگم برو اونطرف میگم لطفن!
حق بدین وقتی یکیتون از آدم زنده یه چیزی بدون لطفن میخواد از گوشام ماگما بزنه بیرون.
13 654
اولین باری که بدون شال جای نسبتن شلوغی از شهر بودم قلبم توی دهنم میزد با اینکه مانتو تنم بود و هوا هم تاریک. حالا با آستینکوتاه سر ظهر هرکجای شهر بخوام میچرخم و به شلوارک پوشیدن فکر میکنم. مسالهی حجاب حل شده؟ آزادی بیشتری بهمون تعارف کردن؟ خیر. ما زنها شجاعتر شدیم. ما زنها مرز ترسمون رو هل دادیم عقب. ما زنها تصمیم گرفتیم تا جایی که میشه در برابر زور ایستادگی کنیم. در مجموع آفرین به ما.
13 654
Repost from N/a
What if there is no shore to reach? What if all there is, is the struggle to keep my head above water? Would I keep swimming then?
13 654
سوال پررنگی که ماههاست دست از سر خیلیهامون برنمیداره اینه: چرا باید ادامه داد؟
این سوال رو وقتی rhetorical از خودمون میپرسیم و دنبال جوابش نیستیم و هدفمون صرفن ابراز نارضایتیه از جبری که ادامه دادنه، خیلی دلسردکننده میشه و جوابی هم نداره. ولی وقتی واقعن دنبال جوابش باشیم، که بهنظرم باید باشیم چون دلایلی که داشتیم برای ادامه دادن دیگه دلیل نیستن، کمتر دلسرد میشیم و بیشتر کنجکاو و شاید به جواب تازهای برسیم حتی.
جدی بگردیم ببینیم چرا باید ادامه داد؟ و با چالش ادامه دادن روبهرو شیم نه بنبستش.
پینوشت: اونقدر لهام که هر چیزی که ذرهای بوی اُمید میده مینویسم بعدش احساس pretentious بودن بهم دست میده و از خودم بدم میآد ولی چاره چیه؟ وقتی زندگی رو انتخاب میکنی باید اجازه بدی جریان داشته باشه.
13 654
من راستش از مردمی که کلاه خودشون رو چسبیدن باد نبره یه کمی بیشتر بدم میآد تا از بادی که داره کلاه همهمون رو میبره.
