دکتر فریبا بشر دوست

✨دکتر فریبا بشردوست✨ موضوع: بیش فعالی ( ADHD ) در بزرگسالان کتاب حواس پرت ها: با ترجمه دکتر فریبا بشردوست https://www.instagram.com/reel/CtpJUk9gg1O/?igshid=NjZiM2M3MzIxNA==

ای کاش شعور خریدنی بود! 🖋 مجتبی لشکربلوکی قبل از هر چیزی، بگذارید سه مثال ساده را با هم مرور کنیم؛ فرض کنید که می‌خواهید فوتبال گل کوچیک بازی کنید، هزاران قاعده نانوشته وجود دارد که باعث می‌شود دو تیم در برابر هم قرار بگیرند و به راحتی بازی کنند و لذت ببرند. مثلا یک قاعده نانوشته ساده: اندازه دروازه‌های دو تیم باید برابر باشد. خیلی بدیهی به نظر می‌رسد، نه؟! اما فرض کنید که این قاعده وجود نداشت. اول هر بازی باید صدها دقیقه صرف توافق بر سر چنین قواعد بدیهی مشابه می‌شد. می‌خواهید خانه اجاره کنید؛ قواعدی وجود دارد در مورد رهن و اجاره، در مورد اینکه هزینه‌های تعمیرات خرد و اساسی به عهده چه کسی است. همین قواعد نوشته و نانوشته باعث می‌شود که این تعامل جمعی آسان‌تر انجام شود. می‌خواهید ازدواج کنید، هر قومی و قبلیه‌ای، ترکیبی از شیربها، مهریه، جهیزیه و تقسیم هزینه‌‌های عقد و عروسی را تحت عنوان عرف مشخص و معمولا کمی بالاتر یا پایین‌تر، حول و حوش عرف توافق می‌کنند.  به این مثال‌ها می‌توانید تاسیس شرکت با چند موسس، رانندگی در اتوبان، سرمایه‌گذاری در بورس، انتخابات و ... را اضافه کنید. در همه این‌ها قواعدی وجود دارند که تعامل ما را شکل می‌دهند. این قواعد عملا برخی رفتارها را ممنوع یا نامقبول می‌کنند و برخی رفتارها را مقبول و مجاز. نکته همین جاست: در هر زمینه‌ای، اگر قواعد دارای سه ویژگی زیر باشد وضعیت ما بهبود می‌یابد: قواعد، منصفانه، معقول و محترم باشد. یک مثال دم دستی: مثلا شما در نانوایی، دو صف دارید: صف تکی و صف چندتایی. این هم منصفانه است (هیچ کس احساس بی‌عدالتی نمی‌کند)، هم معقول است (کسی که فقط یک نان می‌خواهد لازم نیست که به اندازه کسی که ۵ نان می‌خواهد منتظر بایستد) و هم محترم است (عموما آن را رعایت می‌کنند). اگر کمی فکر کنید می‌بینید که در همین جامعه ما قواعدی وجود دارند که یا شرط منصفانه بودن را ندارند یا شرط معقولیت و یا شرط محترم بودن را. به عنوان مثال رانندگی بین خطوط هم منصفانه است هم معقول ولی محترم نیست و کسی آن را رعایت نمی‌کند. هر چقدر درجه منصفانگی، معقولیت و محترم بودن قواعد یک جامعه بیشتر باشد آن جامعه راحت‌تر تعامل می‌کند و سرمایه انسانی، فیزیکی، دانشی و مالی بیشتری انباشت می‌کند و به دنبال آن سریع‌تر مسیر توسعه را طی می‌کند. اقتصاددانان به این "قواعد منصفانه، معقول و محترم" می‌گویند: نهاد. حالا سوال پیش می‌آید که این نهادها از کجا به دست می‌آیند؟ جواب آن می‌شود «شعور جمعیِ درونی شده». ☑️ شعور متفاوت از اطلاعات، علم، تکنولوژی، قانون و سامانه است. علم را می‌توان کسب کرد، فناوری را می‌توان خرید، قانون را می‌توان کپی کرد و سامانه را می‌توان ایجاد کرد. اما ای کاش شعور خریدنی بود. کما اینکه ما در طول دویست سال گذشته سازمان‌ها و سازوکارهای جهان پیشرفته را تقلید کردیم (پارلمان، دانشگاه، انتخابات و ...)، قانون‌های مادر را کپی کردیم، فناوری‌های روز دنیا را خریدیم، سامانه‌های متعدد ایجاد کردیم؛ اما مسئله این است که شعور جمعی درونی شده، یک شبه به دست نمی‌آید. به تعبیر استاد برجسته دانشگاه هاروارد-پروفسور کلیتن کریستنسن- شعور جمعی درونی شده نتیجه یادگیری اشتراکی مردمی هست که با همدیگر کار می‌کنند تا مسائل را حل کنند و حدس بزنند چه چیزهایی نتیجه می‌دهد و چه چیزهایی نه! هر دفعه که آن‌ها با یک مسئله کلنجار می‌روند فقط خود مسئله را حل نمی‌کنند، بلکه در جریان حل آن مسئله، هر آنچه که اهمیت دارد را نیز یاد می‌گیرند. شعور مفهومی صفر و یکی نیست که ملتی داشته باشد و ملتی نداشته باشد. برداشت من این است که در طول این سال‌ها، شعور جمعی ما عمیقا ارتقا پیدا کرده (بعدها شواهدش را خواهم نوشت)؛ اما هنوز راهی طولانی در پیش داریم. چه می‌توان کرد؟ ۱) شعور با دانستن متفاوت است؛ دانستن با خواندن و حفظ کردن حل می‌شود اما شعور نیازمند وجدان کردن (درونی کردن) است. نیازمند تکرار و تکرار و تکرار است. به عبارتی مطلب باید خیس بخورد و هضم شود! ۲) توسعه تجربه‌های جمعی و تشکیلاتی: شرکت‌ها، خیریه‌ها، انجمن‌ها، حزب‌ها، بنیادها و موسسات همه و همه باعث می‌شوند که ما با هم کار کنیم، با هم مسئله حل کنیم و با هم یاد بگیریم. هر نهاد جمعی، یک کارگاه عملی توسعه است. ۳) درک عمیق تجربیات جهانی و تفاوت‌ها؛ اینکه نباید قوانین و قواعد دیگر جوامع را کپی کرد حرف درستی است اما اینکه در خلا خودمان همه چیز را تست کنیم هم اشتباه دیگری است. راه حل در میانه است. نگاهی عمیق به تجربیات جهانی و یافتن راه حلِ خودمانی (متناسب با شرایط خودمان). https://t.me/DrBashardoost

کلینیک تخصصی روانشناسی کاویان با مدیریت دکتر فریبا بشردوست https://www.instagram.com/reel/CtJRS0rL8Bu/?igshid=NjZiM2M3MzIxNA==

❤️ *کُودَن کیست*❓️❗️ *فرد ابله، احمق، بلید، بیشعور، بی عقل، پخمه، خرفت، انگل، ساده لوح، کم هوش، کندذهن، نادان، خر، یابو را کُودَن گویند.* حال عمیقا توصیه میکنم که این ویدیوی چند دقیقه ای را که مربوط به جامعه شناسی سیاسیِ زمان آدولف هیتلر است را مشاهده و با گوش جان بشنوید. @drbashardoost

با من بنویس مهر هست کمپین لوازم التحریر ١٤٠٢ 💁🏻‍♀️💁🏻‍♂️سپاس به مهر شما كه تاکنون به یارى ٤٢٥٠ دانش آموز آمدید. 🔹سهم من از آموزش كودكان سرزمينم 🔹هر بسته لوازم التحرير ٢٠٠ هزار تومان 🙋🏻‍♀️🙋🏻‍♂️با مهر تو هزاران کودک در مسیر تحصیل می مانند. 🔸شماره حساب 0110064631000 🔸شماره كارت 6037-6919-9016-6142 🔸شماره شبا IR39019000000 0110064631000 این حساب به نام انجمن ياران نيكوكار جامع در شعبه فرمانیه بانك صادرات كد 3054 می باشد. #سیستان_بلوچستان #حمایت_ازتحصیل_کودکان @yaranjaame

کورِ مادرزاد آدم‌ها خطاهای دور و بری‌هاشان را با تیر توی هوا می‌زنند، اما برای دیدن عیب و ایرادهای خودشان کور مادرزادند. خطاهای دور و بری‌هاشان را مثل نقل و نبات، این‌ور و آن‌ور پخش می‌کنند، اما داستان به خودشان که می‌رسد، هزار جور لاپوشانی می‌کنند. شاید نمی‌دانند ترمز کردن روی کج‌و‌کلگی‌های بقیه، چاله‌چوله‌های خودشان را هزار برابر می‌کند و درِ قلب‌شان را قفل می‌کند و راه آسمان را به روشان می‌بندد. شاید خیال می‌کنند اگر یک ذره‌بین دست‌شان بگیرند و و روی زشتی‌های بقیه زوم کنند، بدشکلی‌های خودشان کوچک‌تر می‌شود و زیباتر به نظر می‌رسند. شاید ملتفت نیستند که دارند چطور با یک نقشه موذیانه و حساب‌شده، به بقیه زل می‌زنند تا کم‌تر چشم‌شان به خودشان بیفتد. شاید نمی‌خواهند زنجیرهایی که به دست و پای خودشان بسته شده است را ببینند. شاید هم عاشق کج‌و‌کلگی‌های خودشان هستند و فقط کج‌و‌کلگی‌های بقیه را عیب و عار می‌بینند. البته بعید هم نیست که دو دستی خودشان را سفت چسبیده باشند، مبادا با دیدن چهره واقعی خودشان، لرزه به تن و جان‌شان بیفتد و درد بپیچد توی تن‌شان. اما دلیلش هرچه باشد، اصلِ حرف این است که این‌جور آدم‌ها باور ندارند که انسان، یک خطاکارِ طبیعی است. توی مغزشان جا نیفتاده که آدمی‌زاد نمی‌تواند کامل باشد و آدمِ کامل یعنی آدمِ مرده. به این‌خاطر هی به این‌یکی و آن‌یکی پیله می‌کنند و اشتباهاتشان را جلوی چشم‌هاشان می‌آورند و عین خیال‌شان هم نیست که چطور به هم‌شان می‌ریزند و عصبی‌شان می‌کنند. این‌جور آدم‌ها شاید بیش‌تر از هر چیزی، مثل سگ‌ِ پلیسی باشند که همه‌جا را بو می‌کشد و دنبال مجرم می‌گردد، اما مایل نیست هیچ‌کس به گردن خودش قلاده بیندازد. آن‌هایی که خطا و خطاکار را توبیخ می‌کنند، کار و بارشان فقط دیوانه کردن بقیه است. خودشان جنونِ کمال‌گرایی دارند و به بقیه نسبتِ روان‌پریشی می‌دهند. شاید لازم است بفهمند، آدم اگر خطاکار نبود، یک مرده متحرک می‌شد. شاید لازم است بفهمند که هر آدمی با خطاهای خاصِ خودش است که آدم است و می‌شود اسمش را گذاشت «یک انسانِ منحصر به فرد». https://t.me/DrBashardoost

🖤دکتر فیروز نادری افتخار و غرور ملی ایرانیان درگذشت. @drbashardoost

🖤دکتر فیروز نادری، افتخار و غرور ملی ایرانیان درگذشت. @drbashardoost

💢 آیا شما یک "منتظر" همیشگی هستید؟ چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن می‌گذرانید؟ انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ‌شدن بچه‌ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدارشدن، مهم‌شدن. چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند. انتظار، یک حالت ذهنی‌ست و در اصل به این معناست که شما آینده را می‌خواهید و اکنون را نمی‌خواهید. آنچه را دارید نمی‌خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا با آینده، یعنی جایی که نمی‌خواهید باشید و جایی که می‌خواهید باشید، ایجاد می‌کنید. این نگرش موجب می‌شود "حال" حاضر را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد ... تمرین نیروی حال اکهارت توله https://t.me/DrBashardoost