DINGOMARO

‘Ali Aqa’: Film Review | IDFA 2017 https://share.google/f23aSzubvuRQMS1S6

فیلم مستند ببینیم . از سلسله نشستهای گالری آبان پخش صد و هفتاد و چهارمین مستند فیلم مستند "علی آقا" کارگردان: کامران حیدری با حضور:  کامران حیدری . فیلم مستند «علی آقا» نخستین‌بار در جشنواره بین‌المللی فیلم مستند آمستردام (IDFA 2017) به نمایش درآمد . سپس در یازدهمین دوره جشنواره سینماحقیقت ایران در بخش مسابقه ملی حضور داشت و بعدتر در Spectacle Theater نیویورک و در برنامهٔ UCLA Celebration of Iranian Cinema در لس‌آنجلس نیز نمایش داده شد. نشریه Hollywood Reporter در نقد خود از فیلم نوشت که «علی آقا، پروازی ناراحت‌کننده از شور و هیجان به وسواس زیستن است»، و بر نگاه بی‌قضاوت کارگردان نسبت به سوژه تأکید کرد. @DINGOMARO

. عکاس : الکس تیمرمانس | Alex Timmermans . @kamranheidari

به‌نظرم جذاب‌ترین چیز در کار تیمرمانس همین کندی و صبر است. او با این دوربین‌های سنگین و شیمی‌های حساس کار می‌کند، اما نتیجه‌اش تصاویری‌ست پر از حس، پر از روح، پر از «نقص‌های زیبا». در عکس‌هایش هیچ‌چیز کامل نیست، و دقیقاً همین ناتمامی باعث می‌شود زنده باشند. هر لکه‌ی نقره، هر خط و سایه، ردّی از حضور انسان است — از تماس دست‌ها، از نفس، از لحظه‌ای که تکرار نمی‌شود. او عکاسی را نه به‌عنوان ثبت واقعیت، بلکه به‌عنوان تجربه‌ی بودن می‌بیند. تجربه‌ای که در آن زمان کند می‌شود، نگاه آرام‌تر می‌شود، و تصویر دیگر فقط محصول نیست؛ خودش نوعی مراقبه است. در جهانی که همه‌چیز در سرعت و تکرار غرق شده، تیمرمانس با این دوربین‌های قدیمی یادمان می‌دهد که گاهی باید آهسته‌تر دید، بیشتر حس کرد و اجازه داد نور خودش داستان را بگوید. @kamranheidari

الکس تیمرمانس، عکاس خودآموخته‌ی هلندی و متولد ۱۹۶۲ است. سال‌ها با دوربین‌های آنالوگ و دیجیتال کار کرد، اما در نهایت دلش آرام نگرفت. احساس می‌کرد چیزی در عکاسی دیجیتال گم شده؛ آن حس لمس، بوی شیمی، و غیرقابل‌پیش‌بینی بودن لحظه. همین شد که برگشت به قرن نوزدهم و سراغ فرآیند کلودیون مرطوب (Wet Plate Collodion) رفت؛ یکی از زیباترین و دشوارترین روش‌های عکاسی که در آن عکس روی صفحات شیشه‌ای شکل می‌گیرد. تیمرمانس با دوربین‌های چوبی عظیم و صفحات تا اندازه‌ی ۶۰×۶۰ سانتی‌متر کار می‌کند، با لنزهای پتزوال قدیمی که وضوح خاصی در مرکز و تاری شاعرانه‌ای در حاشیه دارند. هر عکس برایش یک ماجراجویی واقعی است — از آماده‌کردن شیمی و پوشاندن صفحه با کلودیون گرفته تا ظهور تصویر در تاریکی و انتظار برای دیدن نتیجه‌ای که هیچ‌وقت کاملاً قابل پیش‌بینی نیست. او می‌گوید در دنیای دیجیتال همه‌چیز تحت کنترل است، اما در فرآیند کلودیون همیشه عنصری از جادو وجود دارد. جایی که باید بخشی از کنترل را به طبیعت بسپاری، و همین جاست که اتفاق واقعی می‌افتد. . به‌نظرم جذاب‌ترین چیز در کار تیمرمانس همین کندی و صبر است. . @kamranheidari

. برای چک و چوک هرمزگانی . بخصوص مینابی . @KAMRANHEIDARI

#پلی‌لیست ماهانه‌ی پاراساندر: از اکتبر ۲۰۲۵ 🟨 دست‌چینی از آهنگ‌هایی که ماه اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شدند، به انتخاب مجله‌ی موسیقی پاراساندر. 🟩 با پلی‌لیست‌های ماهانه‌ی ما در جریان کارهای هنرمندان و گروه‌هایی قرار بگیرید که در تمام این سالها زیر رادار ما بودند و با صداهایی جدید، از هر سبک و استایل موسیقایی، آشنا شوید. 🟥 پلی‌لیست‌های ماهانه‌ی پاراساندر، آخرین روز هر ماه میلادی منتشر می‌شوند. کیوریتور: امید سلطانی | محمدرضا عادلی علی نوروزی | احمد هادی‌پور ▶️ لینک شنیدن: Spotify | Telegram

مجله‌ی موسیقی پاراساندر

این عکس در سال هزار و سیصد و هشتاد و چهار، حین پرسه‌زدن در محله سنگ سیاه شیراز گرفتم . در آن سال‌ها علاقه‌مند بودم آدم‌ها و دیوارهای شهر را با هم ترکیب کنم؛ ترکیبی مستند که میان انسان‌شناسی و دیوارنوشته‌های شهری شکل می‌گرفت. . @kamranheidari

اشو گلم . تحت تأثیر یک ترانه معروف بستکی به گویش اچمی ساخته شده به طور کامل با هوش مصنوعی . #هوش_مصنوعی . @DINGOMARO

By: Muhammad Imam Hasan @kamranheidari

. Boris Smelov - Saint Petersburg . @KamranHeidari

👈🏿از سلسله نشستهای گالری آبان رویداد هنر تأملاتی درباره ی کتاب مسئله‌ی رنج، نوشته امین بزرگیان با حضور آنلاین نویسنده و با ارائه‌ی سعیده کشاورزی و محسن نطنج 👈🏿آنچه ما را به حرف زدن در مورد موضوع رنج می کشاند نه داشتن دانشی خاص بلکه دارایی مشترک همه ی ما یعنی خود رنج و اقرار به معرفت ناپذیر بودن آن است. مخاطبان با هر گرایشی میتوانند در این نشست شرکت کنند. این رویداد با همکاری پردیس سینمایی شیراز مال برگزار میشود. 👈🏿یکشنبه چهارم آبان ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۸ شیراز خیابان ستارخان نبش کوچه‌ی ،۲۲، مجتمع تجاری شیراز مال / پردیس سینمایی لطفا حضور خود را از راه تماس یا پیام به واتس اپ به شماره ۰۹۰۲۳۱۱۲۳۱۰ اطلاع دهید.

. ​این مجموعه‌ی عکس‌های حیرت‌انگیز، حاصل خلاقیت «رایان وایدمن»، عکاس آمریکایی است. او در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، با هدف عکاسی از مسافران، شغل رانندگی تاکسی در نیویورک را انتخاب کرد.​وایدمن با استفاده از یک دوربین پولاروید، از چهره‌های مشهور و شهروندان عادی در فضای صمیمی و محدود صندلی عقب تاکسی عکس گرفت.​در این مجموعه، پرتره‌ای ماندگار از «آلن گینزبرگ»، ( عکس اول) شاعر اسطوره‌ای نسل بیت، توجه را جلب می‌کند. گینزبرگ در صندلی عقب تاکسی نشسته و با نگاهی عمیق به دوربین خیره شده است. این تصویر به ظاهر ساده، یکی از صمیمی‌ترین و تأثیرگذارترین پرتره‌های موجود از این شاعر بزرگ محسوب می‌شود. ​چرا عکس‌های وایدمن خاص هستند؟ ​صمیمیت بی‌واسطه: ثبت چهره‌های معروف در محیطی غیررسمی، خودمانی و بدون تظاهر. ​نوستالژی پولاروید: استفاده از دوربین پولاروید که حس نوستالژیک لحظه و اصالت دوران را منتقل می‌کند. ​سند اجتماعی: روایتی بی‌پیرایه و صادقانه از زندگی روزمره در نیویورک دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ میلادی. ​ایده‌ی نبوغ‌آمیز وایدمن ثابت کرد که هنر می‌تواند در هر فضایی، حتی در صندلی عقب یک تاکسی، متولد شده و ماندگار شود! @kamranheidari