SevenHells

نمیدونم چرا اینقدر خار دارم. واقعا نمیدونم.

یه بار داشتم با یه مته صحبت میکردم که یه دفعه گفت حاجی حتی منم نمیتونم اینقد برم تو مخ یکی، ترو خدا ببند دهنتو.

یه لیوان گنده قهوه خوردم. با این وجود تمام سلول های چشمم دارن به مولکول های قهوه زبون درازی میکنن و خودشونو برای لحظه ای خواب جر میدن.

پاییز چه نارفیق شده. یهو از پشت خنجر میزنه آدم اشکش درمیاد، دلش میگیره، معتاد میشه میفته تو جوب میمیره.

:))

تنها کسی که تا الان ناامیدش نکردم خودمم. چون یه آدم ناامیدو نمیشه ناامید کرد. اوه. چی گفتم. چه دارک. برید دستاتونو کات کنید.

حتی اگه با یه قارچ صحبت کنین میگه من از این دختره بیشتر ریسک کردم تو زندگیم. البته صحبت کردن با یه قارچ ممکنه یکم سخت باشه. قارچا معمولا از صحبت کردن خوششون نمیاد.

فک کنم بالاخره در سن ۱۸ سالگی، با سه تار موی سفید پیر شدم. جوری از هر اتفاق و تصمیم گیری ای به سمت روزمرگی هام فرار میکنم که به جرات میتونم بگم زندگی یه گلسنگ یا خزه از پویایی و هیجان بیشتری برخورداره.

راستش من کسیو ندیدم که با گوش دادن به یه سبک موسیقی خاص شاخ بشه. شما چطور؟

هوا باز هم سرد شده. روحم تمایل زیادی داره به اینکه چند نفرو تسخیر کنه و مجبورشون کنه همو بغل کنن، برن زیر یه پتوی بزرگ و تا آخر زمستون همونجا بمونن.

سر اینکه کی زودتر تولدا رو یادش میره دارم با یه بز کوهی رقابت میکنم. فعلا اولم.

ینی الان کی داره از ذوق خوابش نمیبره چون فردا قراره یکی دیگرو بغل کنه؟

از آدم طلبکار بدم میاد. چخه. چخه. برو تو قفست.

باید یکیو استخدام کنم ک همیشه میزان و شرایط هورمونیمو بهم گوشزد کنه که دلیل عاشق شدنمو بدونم.

من توی ذهنم : آره بعد با اره سرشو نصف میکنم و مغزشو میریزم توی جوب. من در واقعیت :

اگر دنبال تجسم واقعی خار داشتن هستید، میتونید به من نگاه کنید و دیگه به هیچ کاکتوسی اعتنا نکنید.

هر سوال احمقانه ای یه روز از عمرم کم میکنه. امروز سه سال از عمرمو از دست دادم.