-вωηfѕн♡

شاید بزرگسالی همین باشه که کم‌تر حرف می‌زنی و بیشتر فحش می‌دی...

وقتی وارد یه رابطه ی پخته میشی؛ نگرانیا از اینکه کجا رفت و با کی رفت؛ تبدیل میشه به اینکه: الان چی حالشو خوب میکنه؟ چطوری فرداشو بسازم؟ کم خوابیده و خسته ست... رابطه های با ستون آنقدر محکمه و به هم اطمینان میدن که نگرانیشون فقط رفاه طرفشونِ نه ترس از نبودنش... براتون از این رابطه ها آرزو میکنم

‏این قضیه «اگر می‌خواست انجام می‌داد» واقعا خیلی غمگین کننده‌ست. انگار با سیلی می‌زنه تو صورتت و میگه تو ارزششو نداشتی‌...

من هیچوقت نرسیدم همه چیز وسط راه خراب شد...

غمگین‌ترین آدم‌ها کسانی هستن که برداشت دیگران برایشون اهمیت زیادی داره! و چقدر ما بیخود و بی جهت خودمون رو توی شرایط اضطراب و استرس قرار دادیم، بدون توجه به این نکته که برداشت دیگران از زندگی ما، نظرشون و... هیچ اهمیتی نداره!

من یه اخلاق بدی که دارم نمیتونم پیش‌قدم بشم؛ تو شروع دوستی، تو شروع دشمنی، تو شروع اشتی کردن. تو بگو اصلاً دوستمی، خانوادمی، پارتنرمی؛ ولی اگه اونقدر مهم بودم برات که اومدی حرف بزنی آشتی کنیم دوست دارم یه کلاف کاموا بردارم، پیله ببافم برم توش پروانه بشم بیام دور سرت بگردم.

‏هيچوقت متوجه رنجش من نميشدى مگر اينكه تبديل به خشم ميشد و بعد من تبديل ميشدم به آدم بد و زود رنج حساس!

اميدوارم تا حوصله داريد بشه!

پشت هر رابطه‌ی قوی، دوتا آدم پخته هستن که بلدن باهم کنار بیان، به هم احترام بذارن، عیب‌های همدیگه رو بپذیرن، مشکلاتشون رو دونفره حل کنن و در هر شرایطی چشم و دلشون سیر باشه. رابطه‌ی سالم، هنرِ باهم موندن رو بلد بودنه...

هیچی و هیچ‌کی ذره‌ای بهم دوپامین نمی‌ده، به هیچی هیچ احساسی ندارم و چیزی به وجدم نمیاره. به‌جز بی‌حسی، تنها حسی که احساسش می‌کنم استرسه و هر از گاهی خشم؛ نسخِ ذره‌ای دوپامین و هیجانم.

گفت: منطقی‌ترین انتخاب زندگی‌ تو تا این سن، رابطه‌‌ی عاطفی‌ت بوده. چه تناقضی اسماعیل. چه تناقضی!

از نقش قربانی بیا بیرون و برو فکر کن چجوری شخصیت داغونتو میتونی درست کنی که آدما رو فراری ندی.

تمام سایدهای زندگیم رو هواست عاطفی، تحصیلی، کاری و خانوادگی خلاصه که از هیچ طرفی خبر خوشی نمی‌رسه!

شاید زندگی قرار نیست بالاخره به نقطه‌ای برسد که همه‌چیز درست شده باشد. شاید هنر زندگی کردن این است که میان تمام چیزهای ناتمام، هنوز چیزی برای دوست داشتن پیدا کنی.

من از خودم توقع دارم ظاهر زیبایی داشته باشم، همه کتاب هارو خونده باشم، همه اهنگارو گوش کرده باشم، با استعداد و باهوش باشم، روابط اجتماعی بالایی داشته باشم، ورزش کنم و با دوستام وقت بگذرونم، دوست دارم برای اهدافم تلاش کنم و زندگی کنم... ولی بعضی وقتا حتی نمیتونم از تختم بیام بیرون

نوشت: ‏احتیاج دارم به خبر خوب، به هدیه‌ی بی‌مناسبت، به دیدن اتفاقی و غیر منتظره‌ی کسی که سالهاست ندیدمش، به شنیدن یه تعریف از کسی که فکر میکردم به چشمش آدم مهمی نیستم، به چندتا شاخه گل، به برگشتن عادتهای خوب قدیمی که خیلی وقته کنار گذاشته شدن، به انگیزه، به امید، به عشق✨