3imar سیمار

‍ ‍ ... موفقیت، هنرِ به تعویق انداختن لذت‌هاست؟ #فروید بیش از یک قرن پیش زیگموند فروید، پدر علم روانکاوی جمله‌ی عجیبی رو گفت که شاید در نگاه اول غیر قابل درک باشه. اون گفت: «تمدن و موفقیت انسان، برپایه‌ی سرکوب و به تعویق انداختن لذتها بنا شده است.» اما منظور فروید چی بود؟ فروید معتقد بود که روانِ انسان، میدان جنگ دو نیروی متضاد هست. در یک سو یه کودک سه ساله قرار گرفته که فقط دنبال رفع آنی نیازهاشه که فروید اسمش رو #نهاد (اید Id) گذاشته بود. این بخش از ذهن فقط یک قانون رو می فهمه «اصل لذت...» در طرف دیگه #ایگو (Ego) قرار گرفته که وظیفه‌ش رویارویی با جهانِ بیرونه. ایگو مبتنی بر اصل واقعیت کار میکنه. ایگو میفهمه که اگه هربار احساس گرسنگی رو با کیک شکلاتی رفع کنی، نهایتا مرض قند یا بیماری قلبی میگیری. ایگو میفهمه اگه به جای کارکردن، روی مبل لم بدی نهایتا ورشکست میشی. حرف اصلی فروید این بود: موفقیت محصول پیروزی #اصل_واقعیت بر #اصل_لذت است!. درواقع بلوغ و رشد، زمانی اتفاق میفته که ایگوی تو اینقدر قوی بشه که بتونه جلوی خواسته‌های لجبازان‌ ی اون بچه‌ی سه ساله بایسته؛ اما این در عمل و در زندگی روزمره چه شکلی میشه؟ وقتى لذتِ خوردن بشقاب بعدی از اون غذای خوشمزه رو به تعویق میندازی در داشتن بدن سالم و سرحال موفق میشی. وقتی لذتِ روابط متعددِ کوتاه مدت رو به تعویق میندازی در داشتن و تجربه کردن رابطه ای پایدار و سالم موفق میشی. وقتی لذتِ خوابیدن زیر پتو در صبح‌هنگام رو به تعویق میندازی و برای اهدافت به خودت سختی میدی، در دستیابی به اهدافت موفق میشی... چیزی که فروید میگفت در اصل ساده‌ترین تعریفیه که از دیسیپلین ارائه شده. دیسیپلین دقیقا همینه؛ قدرت چشم‌پوشی از لذت آنی، برای رسیدن به دستاوردی در آینده . @simar50

‍ ... چهار و پنج اَمُرداد درگذشت ایرانِ نوین زمان، آرام‌ترین و منصف‌ترین داور تاریخ است. گاهی باید دهه‌ها بگذرد تا غبار هیاهوها، اختلاف‌ها و روایت‌های سیاسی کنار برود و روشن شود که یک انسان چگونه زیست، چه ساخت و چه میراثی برای سرزمین خود بر جای گذاشت. امروز، پس از گذشت دهه‌ها، برای بسیاری از ایرانیان روشن‌تر شده که رضاشاه و محمدرضاشاه پهلوی چه نقشی در ساختن ایران نوین داشته‌اند؛ مردانی که میراثی بزرگ از آبادانی، نوسازی و پیشرفت برای ایران بر جای گذاشتند و نامشان با بخش مهمی از تاریخ این سرزمین گره خورده است. آریامهر، محمدرضاشاه پهلوی حتی در سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش، در زمانی که با فروپاشی حکومت، بی‌وفاییِ بسیاری از نزدیکان، بی‌مهریِ بیشترِ متحدان و ناسپاسیِ مردمان میهنش روبه‌رو شد، وقار و منش خود را از دست نداد. تلخی آن روزها را نه با کینه و خشم، که با همان نگاه شاهانه‌ای پذیرفت که در تمام زندگی با آن زیسته بود؛ نگاهی که حتی در شکست نیز نشانی از بزرگی و نجابت داشت. از آن نگاه، دریچه‌ای برای ما به یادگار مانده است؛ دریچه‌ای که هر بار از آن به گذشتهٔ میهنمان می‌نگریم، گویی آینده‌ای را می‌بینیم که هنوز آرزویش را در دل داریم. شاید پیش از هر چیز، باید آن‌گونه زندگی کنیم که وقتی سال‌ها از رفتنمان گذشت و حافظهٔ تاریخی جامعه خواست از ما یاد کند، آنچه از ما به یاد می‌آورد، چیزی جز نیکی، بزرگی و اثری ماندگار نباشد. #محمد_مرکبیان @simar50