3imar سیمار

.. نشانه های فروپاشی #یدالله_کریمی پور هنگامی که فروپاشی رژیمها گریزناپذیر گردد، خواه متاثر از نارضایتی تام داخلی، کودتا و یا شکست نظامی، لاجرم چند نمود روشن بیرونی آشکار می شود: ۱- شکاف در دولت کمتر رژیمی پیش از سقوط دچار شکاف از درون‌ نشده است. تقریبا نخستین نشانه‌های سقوط رژیم‌ها، با حدوث شکاف‌های درونی کلید می‌خورد. ۲- تزلزل در اجرای قانون دومین نشانه، تزلزل در اجرای نظم و قانون است. در این شرایط رژیم از اجرای قوانین خود‌‌ساخته، به هر دلیل سرباز می زند. ۳- حذف آخرین مصلحان سومین‌ نشانه سقوط رژیم‌ها، حذف و بازنشسته کردن اجباری آخرین مصلحان و کارامدان و دور کردنشان از حلقه‌ی تصمیم‌سازی است ۴- آرامش پیش از توفان چهارمین نشانه، آرامش و سکوت و به ویژه بی‌اعتنایی و بی‌تفاوتی عملی مردم‌، پیش از انفجار بزرگ‌ مردمی درونی است. ۵- عقده ماسادا پنجم آن‌ که رهبران در پایان‌ عمر نظام‌های تمامیت‌خواه ایدئوکرات (مبتنی بر ایدئولوزی) بیش از پیش دچار ذهنیت‌های بسته، خود بزرگ‌بینی و اقتدارطلبی شده و دریک کلام‌ به عقده‌ی ماسادا مبتلا می‌شوند. یعنی خودبزرگ‌‌بین شده و خویشتن را ناجی می‌پندارند. بنابراین مبلغ اقدامات انتحاری و خشونت‌آمیز می‌شوند. ۶-عقده مسیح در ایدئوکراسی‌ها، هواخواهان؛ به رهبری بی‌رحم و تندرو نیازمندند. رهبری تمایل دارد که همه‌ی اتباع تسلیم‌ او باشند و اورا بپرستند. هنگامی که فروپاشی نزدیک و نزدیکتر می‌شود، او بر جنگ‌ تا آخر پافشاری می‌کند. والتر لانگر ثابت کرد که هیتلر عقده مسیح یا عقده منجی داشت. او خود را منجی آلمان می‌پنداشت. گاه در رژیمهای منتهی به سقوط(مانند موسولینی) رهبر، واجد شخصیتی سادیستی، دمدمی مزاج، مغرور، بی‌رحم و مملو از تفکرات نامعقول شده و از درک واقعیت‌ها به کلی غافل می‌شود. به هر روی آغاز شکاف در دولت، تزلزل در اجرای قانون و اعاده نظم و امنیت، حذف آخرین مصلحان و تداوم‌ ترویج خشونت، نشانه‌های بارز آخرین روزهای حیات رژیم‌های ایدئوکرات اند. @simar50 #سیاسی #اجتماعی