3imar سیمار

‍... راجع به ایران ، بدون فحش دادن صحبت کن!! #رحیم_قمیشی دهمین بار بود می‌رفتم داروخانه، برای بیماری که عمل بسیار سختی را پشت سر گذاشته، داروی مهم و خارجی‌اش را شاید داشته باشد، و نداشته بود. تازه من ساکن پایتخت هستم و اینجا آخرین جایی است که بی‌دارو می‌ماند! این بار دکتر داروخانه با خوشحالی می‌گوید داریم! دیشب رسید. و برای ۱۴ روز بیمارم دارو می‌دهد. مهم نیست دارو خیلی گران است و بیمه هزینه‌اش را قبول نمی‌کند. اما کاش برای یکی دو ماه دارو می‌داد. می‌پرسم بعد از ۱۴ روز چکار کنیم؟ خانم دکتر داروساز با ناراحتی می‌گوید حالا استفاده کنید، "در این مدت ببینیم چه می‌شود". یعنی در ۱۴ روز آینده چه خواهد شد!؟ آیا مدارس اول مهر باز می‌شوند؟ آیا دانشگاه‌ها حضوری می‌شوند؟ آیا کارخانه‌های که تعطیل شدند باز خواهند شد؟ آیا اقتصاد وضعیت بهتری پیدا خواهد کرد؟ آیا دلار از اوجگیری خواهد ایستاد؟ آیا فکری برای این وضعیت نه جنگ و نه صلح خواهد شد؟ آیا ما ابزار جلوگیری از تهاجم بیگانگان به کشور را خواهیم داشت؟ "تا ببینیم چه می‌شود" بیمار دارو می‌خواهد و گر نه می‌میرد. جوان کار می‌خواهد و گر نه دق مرگ می‌شود. اقتصاد بودجه می‌خواهد تا زنده بماند. جامعه امید می‌خواهد تا نابود نشود. نمی‌شود گفت تا ببینیم چه می‌شود! می‌خواهید با آمریکا بجنگید، بجنگید! اما هر جنگی لوازم خود را نیاز دارد. هیچکس نمی‌گوید دستها را بالا برده و تسلیم شویم، هیچکس نمی‌گوید ذلت بپذیریم، اما لطفاً از این دوگانه‌سازی دروغین؛ "یا جنگ یا ذلت" دست بردارید! آیا ذخایر استراتژیک کشور ما برای ماه‌ها و سال‌ها محاصره کشور جوابگوست؟ آیا از مرزهای زمینی می‌توانیم نیازهای کشور را رفع کنیم؟ آیا همه مردم آمادگی دارند برای جنگی درازمدت با سختی‌ها، بی‌برقی‌ها، بی‌آبی‌ها، بی‌دارویی، بی‌بنزینی بسازند؟ آیا به فکر طبقه‌ای که در فشار اقتصادی کمرش می‌شکند هستید؟ مستأجرینی که ندارند زندگی کنند. مردمی که امکان سیر کردن شکمشان را ندارند. آنها که ماه هاست نتوانسته‌اند گوشت بخرند، لبنیات و میوه را در بازار قیمت گرفته‌اید... برای یک دارو بارها به داروخانه‌ها سر زده‌اید، به شما گفته‌اند، یک بسته قرص می‌شود دوازده میلیون و بیست میلیون، و شما نداشته باشید... قرار است چهارده روز دیگر باز بروم داروخانه. دکتر داروساز گفته شاید طوری شود. نمی‌دانم چطور... یعنی در این چهارده روز یک مقام شجاع پیدا می‌شود صادقانه بگوید؛ ما برای جنگ طولانی مدت با آمریکا آماده نیستیم. با اینکه زورگویی‌اش را قبول نداریم. ما نمی‌خواهیم با هسته‌ای شدن، مردم فقیر و گرسنه شوند. ما نمی‌خواهیم به مردم چیزی را تحمیل کنیم. یعنی یکی پیدا می‌شود بگوید با جنگ، با بستن آبراه‌ها، با تهدید گران شدن انرژی در جهان، با یک تنه به مصاف ابرقدرت‌ها رفتن، دنیا را نمی‌توانیم تغییر دهیم! اصلا قرار نیست ایران دنیا را بسازد. ما نمی‌توانیم با منابع محدودمان مدافع حقوق تمام مردم جهان باشیم. یعنی کسی پیدا می‌شود بگوید ترک مخاصمه معنایش پذیرش ظلم نیست. یعنی کسی پیدا می‌شود بگوید کودکان چرا باید صدمات ناشی از تصمیمات ما را تحمل کنند؟ بیماران چرا؟ یعنی تا چهارده روز دیگر دکتر شرمنده ما نمی‌شود، ما شرمنده بیمار، بیمار شرمنده ما... که؛ وضعیت حساس است باید تحمل کرد گرانی را، نداری را مرگ پیش از موعد را... یک وقت دشمن سوءاستفاده نکند!!