3imar سیمار

... تلنگر خراسانی

قالیباف گفته: «هرچقدر قدرت نظامی داشته باشیم، اگر مردم گرسنه باشند، رشد اقتصادی و تولید ملی نداشته باشیم، دوام نمی‌آوریم.»

 این‌بار حرفش بیراه نیست؛ مشکل اینجاست که جمهوری اسلامی سال‌هاست درست خلاف همین واقعیت رفتار می‌کند. یک نفر از اقتصاد و سرمایه‌گذاری حرف می‌زند، دیگری تهدید به بستن تنگه هرمز می‌کند؛ یکی دنبال مذاکره است، آن یکی برایش خط و نشان می‌کشد؛ دولت وعده ثبات می‌دهد و همزمان از جایی دیگر تصمیمی بیرون می‌آید که کل اقتصاد را دوباره به لبه بحران می‌برد. مسئله فقط اقتصاد خراب نیست؛ مسئله این است که دیگر معلوم نیست در ایران واقعاً چه کسی تصمیم می‌گیرد و تصمیم نهایی کجاست. کشوری که چند مرکز قدرت دارد، چند سیاست خارجی دارد و هر نهادی ساز خودش را می‌زند، نمی‌تواند برای سرمایه‌گذار، تولیدکننده یا حتی مردم خودش آینده‌ای قابل پیش‌بینی بسازد. قالیباف درست می‌گوید: با شکم گرسنه نمی‌شود حکومت را نگه داشت؛ اما شاید سؤال مهم‌تر این باشد که وقتی خودِ ساختار حکومت نمی‌داند فرمان دست چه کسی است، اصلاً چگونه قرار است اقتصاد را نجات دهد؟ این دیگر فقط نشانه یک اقتصاد بحران‌زده نیست؛ نشانه حکومتی است که از درون، انسجام تصمیم‌گیری‌اش را از دست داده است. @simar50

... آتش بحران اقتصادی # سیدجواد_میرموسوی بحران‌های اقتصادی برخلاف آنچه در نگاه نخست به نظر می‌رسد، فقط مشکل برای یک عده خاص نیست؛ شرایط بحرانی، دیر یا زود، به زندگی همه راه پیدا می‌کند. خاطره‌ای از جریان رکود بزرگ اقتصادی آمریکا در دههٔ سی نقل شده، تصویر ساده اما عمیقی از همین واقعیت ارائه می‌دهد. فردی که دوازده دلار در بانک داشت، پیش از آنکه بانک‌ها گرفتار شوند، پول خود را بیرون کشید و با آن یک دوچرخه خرید. وقتی صف‌های طولانی مردم را مقابل بانک‌ها دید، تصور کرد که از این بحران جان سالم به در برده است. اما تنها یک هفته بعد، وقتی برای خرید شیر به مغازه‌ای رفت، متوجه شد دوچرخه‌اش را دزدیدند. 💠 او در ظاهر پول خود را از خطر نجات داده بود، اما در واقع از بحران نجات نیافته بود. این همان نکته‌ای است که در تحلیل بحران‌های اقتصادی گاه فراموش می‌شود؛ اقتصاد یک شبکه به‌هم‌ پیوسته است. اگر جامعه‌ای دچار بحران شود، همه در معرض آسیب اند. امنیت بخطر می‌افتد، سرمایه‌گذاری متوقف می‌شود، کسب‌وکارها دچار مشکل می‌شوند، اشتغال آسیب می‌بیند، قدرت خرید مردم کاهش پیدا می‌کند و همه به شکلی سرانجام هزینهٔ بحران را خواهند پرداخت. 💠 در این میان اما ممکن است فردی بگوید «من از بحران در رفتم»، دیگری بگوید «سرمایه‌ام را به ارز یا طلا تبدیل کردم»، و کسی تصور کند «دارایی‌ام را به‌موقع از بازار خارج کرده‌ام.» اما اگر بحران عمیق و فراگیر باشد، مسئله فقط نوع دارایی افراد نیست؛ مسئله، اختلال در کل شبکهٔ اقتصادی است. بحران اقتصادی شبیه آتشی است که در یک ساختمان آغاز می‌شود. شاید بتوانید از اتاق خود خارج شوید، اما اگر ساختمان در آتش باشد، دود، گرما، اختلال و ناامنی دیر یا زود بر زندگی شما اثر خواهد گذاشت.