حــرفــــ دل

تا وقتی عاشقمونن و برامون می‌میرن که ازشون جلو نزده باشیم؛ همین که یکم چشممون به چشمشون بیفته یا موفق‌تر بشیم، اشکِ شوق‌شون یهو تبدیل میشه به لگدِ حسادت تا وقتی یک قدم عقب‌تر ازشون حرکت کنی، عزیزِ دلی؛ ولی خدا اون روز رو نیااره که تو کارت، زندگیت یا موفقیتت یکم اوج بگیری... یکهو همون آدمِ مهربون، چشمِ دیدنت رو هم نداره... . دکتر بهروز اتونی، پژوهشگر برجسته، مدرس زبان و ادبیات فارسی، اسطوره‌شناس و شاهنامه‌پژوه توانمندی است که با بیانی شیوا، صمیمی و اثرگذار شناخته می‌شود. او با پیوند دادن مفاهیم کهن ادب پارسی و نمادهای اسطوره‌ای به مسائل روان‌شناختی و دغدغه‌های رفتاری انسان امروز، روحی تازه در کالبد ادبیات کلاسیک دمیده است. شیوه سخنوری دلنشین و تحلیل‌های کاربردی و اجتماعی او از متون کهن، کلامش را در فضای مجازی و محافل فرهنگی بسیار محبوب، باورپذیر و پرطرفدار ساخته است. @gitmit

یه روز به خودت میای و میبینی مدت‌هاست برای هیچ چیز ذوق نکردی. نه برای یه خبر خوب، نه برای یه قرار، نه حتی برای چیزایی که یه زمانی آرزوشون رو داشتی. نه اینکه زندگی بدتر شده باشه، فقط انقدر اتفاق‌ های مختلف از سرت گذشته که دیگه هیچ‌ چیز مثل قبل هیجان‌ زده‌ات نمیکنه. کم‌کم یاد میگیری آروم خوشحال بشی، آروم ناراحت بشی، و آروم از کنار خیلی چیزها رد بشی. شاید از بیرون اسمش بی‌تفاوتی باشه. اما حقیقت اینه که بعضی آدم‌ها بی‌ احساس نمیشن، فقط احساساتشون رو خیلی گرون تر از قبل خرج میکنن. @gitmit

درست یا غلط؛ حذفِ خوردنی‌ها و آدم‌های سمی، بهترین تصمیمِ این چندماهِ اخیرم بوده. با هر میزان دلبستگی و تعلق، با هر میزان مقابلِ خواسته‌های قلبم ایستادن؛ ترجیح می‌دهم دست بردارم از هر چیز و هرکس که به سلامت جسم و روح من آسیب می‌زند. ترجیح می‌دهم کم باشد، تلخ باشد، سخت باشد؛ اما درست، سالم، حسابی، سازنده، به دردبخور... @gitmit

من بداخلاق نیستم، کم حرف نیستم، مغرور هم نیستم، اما تمام آدمایی که دورم هستن بهم ثابت کردن که اینجوری باشم بهتره، ثابت کردن اگه مهربون باشم ضربه میخورم، یعنی آدمایی هستن که به ظاهر مهربونن اما از پشت بهت خنجر میزنن و هنوز اون زخمه خوب نشده دنبال دوباره ضربه زدن بهت هستن، پس مراقب خودت باش، و هیچوقت به کسی اعتماد نکن. @gitmit

من قوی‌هام را بوده‌ام، صبرهام را کرده‌ام، طاقت‌هام را آورده‌ام و از اینجا به بعد دلم می‌خواهد تحمل نکنم و به کمترین ناملایمتی، جا بزنم و از ادامه دست بردارم. می‌خواهم به کوچک‌ترین بی‌انصافی و اندوهی بزنم زیر گریه و ضعیف باشم. دلم می‌خواهد نتوانم، نپذیرم، بلد نباشم و شانه خالی کنم! می‌خواهم هیچ‌کس روی من حساب نکند! خسته‌ام از مسئولیت داشتن، خسته‌ام از قوی بودن، جا نزدن، نباختن... @gitmit

یه چیزی درباره‌ی آدم‌ها دیر فهمیدم؛ اینکه هر چقدر هم خوب باشی، قرار نیست همه خوبیت رو بفهمن. یه نفر مهربونیت رو ضعف میبینه، یکی سکوتت رو بی‌تفاوتی، و یکی فاصله گرفتنت رو غرور، سال‌ها میتونی خودت رو برای برداشت اشتباه دیگران توضیح بدی، اما آخرش میفهمی آدم‌ها تو رو از زاویه‌ی خودشون میبینن، نه از چیزی که واقعا هستی. پس دیگه خودم رو برای فهمیده شدن خسته نمیکنم. کسی که واقعا بخواد تو رو بشناسه، از رفتارت حقیقت رو میفهمه؛ نه از توضیحاتی که مجبور شدی هزار بار تکرار کنی👍 @gitmit

زمان که میگذره، آدم‌ها بیشتر از حرف‌هاشون خودشون رو نشون میدن. یه رفتار کوچیک، یه حرف ناگهانی، یه انتخابی که فکرش رو نمیکردی کافیه تا تمام چیزهایی که درباره‌شون باور داشتی، ترک برداره. اون موقع میفهمی چقدر از بعضی‌ها تعریف قشنگی توی ذهنت ساخته بودی، در حالی که خود واقعیشون خیلی با اون تصویر فاصله داشته نه دعوا میکنی، نه چیزی میگی، فقط یه گوشه از دلت ساکت میشه. تلخ‌ترین شناخت، شناختن آدمیه که قبل از شناختنش، با تمام وجود بهش علاقه و ایمان داشتی @gitmit

گاهی آدم آن‌قدر خسته میشود که دیگر نمیخواهد کسی را تغییر دهد، نمیخواهد بفهماند، توضیح دهد، ثابت کند. فقط میخواهد در آرامشی غریب، خودش را به خودش برگرداند... @gitmit

من قوی‌هام را بوده‌ام، صبرهام را کرده‌ام، طاقت‌هام را آورده‌ام و از اینجا به بعد دلم می‌خواهد تحمل نکنم و به کمترین ناملایمتی، جا بزنم و از ادامه دست بردارم. می‌خواهم به کوچک‌ترین بی‌انصافی و اندوهی بزنم زیر گریه و ضعیف باشم. دلم می‌خواهد نتوانم، نپذیرم، بلد نباشم و شانه خالی کنم! می‌خواهم هیچ‌کس روی من حساب نکند! خسته‌ام از مسئولیت داشتن، خسته‌ام از قوی بودن، جا نزدن، نباختن... @gitmit